taympers, palimos ng blog title...please!

hiraya manawari

2012-01-10T23:14:00.003+08:00

ewan ko ba kung bakit nostalgic ako today. bigla ko kasi naalala yong mga dating palabas nung bata pa ako. yong sineskwela, bayani, mathinik at lalo na yang hirayamanawari na yan.

out of the blue bigla na lang akong nagsearch sa google ng hiraya manawari. ayun...madami din palang tulad ko ang nakakamiss sa palabas na to. batang 90's po kasi ako. at halos sa ganitong palabas na ako lumaki. mga tulad kong sabik mapanood ulit ang mga ganitong pambatang palabas.

naalala ko pa, magtitipon tipon kaming magpipinsan sa harap ng tv para manoond ng hiraya manawari. kapag palabas na walang talagang nag-iingay lahat nakatutok sa tv. those were the days na hindi mababayaran ng kahit anumang halaga yong bonding naming magpipinsan.

andami dami kong natutunan sa hiraya, sa totoo lang. mga values na nai-aaply ko ngayong matanda na ako. akala ko nung bata ako palabas lang yun, hindi pala. kasi yong mga values na yon ang bibitbitin mo pagtanda mo.

naghanap hanap ako kanina sa youtube ng mga episodes ng hiraya, kaso halos wala akong makita, kung meron man putol putol at kulang sa upload. naghanap na din ako sa ebay.ph kung may nagbebenta ng dvd copies o kahit vcr copies bibilhin ko kaso wala e.

sana mapalabas ulit yong mga ganitong klaseng ng programa.

2011

2012-01-02T09:08:00.002+08:00

2012 na! ano kaya ang magiging kapalaran ko this year? maswerte kaya? sana... pero bago pa man ako mag-isip isip ng kung anu-ano para sa 2012 ko, isa-isahin muna natin kung ano ang mga nangyari sa akin noong 2011.

sss id.
sa wakas nakuha ko rin ang sss id ko. last 2010 ko pa to pinagawa at ngayong taon ko lang to nakuha. infairness to good heavens, worth it naman ang paghihintay kasi normal naman ako sa picture na kadalasan sa mga valid pictures e kung hindi baliko ang nguso e ngising-aso ang ilan. UMID na sya. pwede nang gamitin sa pag-ibig, philhealth at gsis. cool di ba!

dslr camera.
nabili ko rin sa wakas yong pinapangarap kong camera nung 2009 pa. its a canon folks. nabili ko to dahil sa midyear bonus ko. 2011 din ako nagsimulang magphotowalk nang mag-isa. kung saan saan ako nakakapunta. ang kaso mo, tinatamad na akong i-edit sa lightroom yong mga kuha kong pictures.

business venture.
nagventure ako sa isang business. gusto ko kasing kumita. makabili ng bahay at kotse. kating kati na akong yumaman, kaya naisipan ko na ring magbusiness, isa pa di rin naman ako yayaman sa pagiging empleyado lang. kung anong business to? secret. :))

career.
infairness, nahirapan akong mamili noon kung mag-i-stay ako sa pagiging sup or maging fraud analyst para sa bagong department. it was a nerve-wrecking decision. ang hirap hirap magdecide. pero so far, ayun... sup pa rin ako. saka na yang fa na yan.

dawnshift.
ito yong shift ko na hawak ko ngayon. from 07:30am to 04:30pm ang shift namin. we take calls and processing. i am in a remittance company nga pala. so medyo ngaragan lalo na pag peak season tulad ng christmas, o yong season na kelangan ng pera ng mga pamilya ng ofw. mas lalo kong napagtibay yong samahan namin. we have been strong in the past pero lagi ko silang pinaalalahanan na we should keep that burning desire para mas lalo kaming maging strong.

acquaintance.
madami din pala akong nakilalang bagong kaibigan this year thru chatroom, thru common friend, blogs, at ilang social community pa. okey naman sila. :)

family.
madami kaming utang. pero 2011 nang maumpisahan kong bayaran paunti-onti, yun na rin siguro yong kaya kong itulong para sa magulang ko. and guess what this 2012 kayang kaya ko nang mabayaran lahat. sana mag lalong maging close pa yong family ko, although kahit malayo kami sa isat-isa. nasa province sila kasi ngayon. ako andito sa manila para magkayod-kabayo. hahaha.

self.
kahit kinukulang ako sa tulog binibigyan ko pa rin ng time ang sarili ko para makapagrelax. minsan nagpapamasahe, minsan namamasyal, minsan kumakain ng kung anu-ano, nagbabasa ng libro, nagpapahinga, namamasyal sa parke at natutulog sa ilalim ng puno at kung anu-ano pa na hindi nagbibigay ng pagod sa katawan. mas lalo ko ding pinagtibay yong tiwala sa sarili. ayoko nang madepress. ayoko nang malungkot.nakokontrol ko na rin yong bugso ng emosyon ko, yong galit. malakas ang kumpyansa ko sa sarili ko na magagampanan ko yong role ko sa buhay, ang maging mabuting tao para sa lahat.

merry xmas

2011-12-26T23:13:00.003+08:00

bisperas ng pasko. natulog ako mula alas sais ng hapon hanggang alas onse ng gabi. isang oras bago ang opisyal na pasko. 04:30 pa lang kasi umuwi na kami mula sa trabaho kaya dahil na rin siguro sa pagod mula sa opisina, nakatulog na ako.

wala kaming noche buena actually. dalawa lang naman kami ni albert, kaya hindi na. mas gugustuhin na lang namin pareho ang matulog o kaya magpahinga kesa sa maghanda pa nang kung anik anik pa. ilang taon na rin namang malayo kami sa pamilya kaya siguro sanay na kami pareho.

nasaksihan ko ang mismong paglapat ng kamay ng orasan sa impuntong alas-dose. maingay sa labas ng bahay. may nagpapaputok at maraming nagkakasiyahan. party party?

pero dahil nga halos limang oras na ang tulog ko, eh hindi na ako dalawin ng antok. kaya nagchat na lang ako sa phone ko using palringo platform. okay naman. maraming bagong kakilala.

alas singko na ng umaga ako natulog at alas dos na ako ng hapon nagising. mahaba habang tulugan yon,halos kalahating araw akong tulog. paglabas ko ng bahay maraming bata ang nagkalat, nakapustora. siguro mamamasko sa mga ninong at ninang. maswerte ako dahil nasa probinsya yong ilang inaanak ko, hehe.

yun, yun lang naman ang nangyari sa akin ngayong pasko ng 2011. merry christmas!

mema update lang

2011-12-15T13:03:00.004+08:00

regarding lang dun sa christmas party namin last week. third placer lang kami. super practice pa naman kami last week. sabi kasi operatic, so kumanta yong iba while yong iba naman e sumayaw.kaso sa kasawiang palad, third place lang kami.

pero okey lang naman. atleast nakapagparticipate kami nang maayos. saka okey naman ang party. masquerade ang theme. yong iba sa amin pinaggastusan talaga, ako sakto lang. hehe.

anyway, nabili ko na pala yong book ni chico and delle. okey sya. tawa ako nang tawa sa mga top 10 nila. gusto kong bumili pa ng isa panregalo. 175.00 lang naman yun.

katatapos lang ng lunch ko ngayon so pahinga muna. pumipiteks habang wala pang transaction na dumarating. ayun, update ko lang naman ang blog ko.

monday dilemma

2011-12-05T07:15:00.004+08:00

2am na ako nakatulog kagabi. as usual nagbabad na naman ako sa internet. alas sais pa ang pasok ko kaya alas singko pa lang dapat gising na ang ulirat ko. wala namang naging casual damage sa paggising ko.

basa ang kalsada as i expected, buong araw umulan kahapon. mahamog pa ang buong ortigas. few meters away zero visibility na. okey payn.

kung kahapon tinatamad ako, iba naman ngayong araw... parang feeling ko magiging hyper ako today. anyway, i supposed to have an outbound calls for today kaso wala pa akong bagong listahan.although 3 hours ko lang naman to ginagawa everyday kaso nakakaburyong din pala. paulit ulit na lang yong spiel.

may praktis pala kami sa sayaw ngayon para sa christmas party namin sa friday. hindi pa buo yong buong sayaw. nakakaasar lang. gusto naming manalo pero hindi pa namin makompleto.

may meeting akong dapat i-set ngayon para sa grupo ko kaso since magiging busy ako the whole week, i-aadjust ko muna to the following week. yong mga settled appointment ko this week ganun din, dahil sa praktis praktis na yan.

so far alas siete kuwarenta na wala pa rin akong ginagawa. hinihintay ko pa rin yong bagong list for my outbound calls. gusto kong tanggalin yong dnd ng phone ko para inbound na lang ako kaso baka may makausap akong irate caller masira ang lunes ko.

so there!

bum ako today

2011-12-04T23:27:00.004+08:00

i feel so bum today. and i can blame it sa halos buong araw na umuulan. i woke up past 12 na ng tanghali, and have not done any house chores yet. i supposed to clean the bathroom and do some general cleaning around the house but since nakakatamad ang panahon, i stayed watching tv. lumabas lang ako ng bahay kaninang 2pm para ipa-laundry na lang yong mga damit na lalabhan ko sana today.

tumutok lang ako sa national georaphic, kaso na-bore lang ako sa mga hitsura ng mga malalaking isda. nothing so fancy. so what i did, tumutok naman ako sa computer. doon napunta ang halos 8 hours ko, katumbas na yon ng isang duty ko sa trabaho. pero ayun, nagfacebook lang ako. nagbrowse sa yahoo, nagchat, nanood sa youtube at nag-hop sa mga blogs.

i should have a meeting today with groupmates sana. kaso yun nga umiral ang katamaran ko kaya i canceled it. wala talaga akong planong lumabas ng bahay. ang hype lang ng katamaran ko today, and i cant explain it very well. lume-level yong katamaran.

ano production ko today, wala. as in wala. di ko alam kung sisihin ko ba ang sarili ko because i let it happened or blame it to the weather. hay...

by the way yong mga platong huhugasan ko pala are starting to get bored too. sobrang tamad ko no. anyway, the day is almost over. i hope something productive will be done tomorrow.

tuloy lang mangarap, otep

2011-12-02T11:46:00.008+08:00

Lahat naman tayo nangangarap. lahat naman tayo may pangarap. lahat naman tayo marunong mangarap. sabi nga, libre lang naman to bakit hindi na natin i-grab yong chance na yon.

Kaya this time, alam ko pangarap din nyang manalo sa patimpalak na to.

Kaya tutulungan ko syang manalo. i vote for otep of Libre Lang Mangarap for the 2011 Philippine Blog Awards Bloggers' Choice

ansabe?

2011-11-28T12:13:00.001+08:00

like a universe, continuously expanding. like love in a tint of stratus cloud sky. like a pinch of salt and a madness of pepper to pour in my soup, heaven. like evolution of realm into existence; to chase the utmost serenity and to mock the scheme of parody. living in a cold atmosphere, like love in a cold heart, its so artificial yet profound in so many ways.

you cant summon the rainbow if you're just sitting in a window. you can never leave a footprints if you dont know how to walk. you can never be happy if you dont know how to enjoy. you can never say you're dead if you dont know how to breath.

i know, i can be poetic sometimes but being so... does not move the mountain or paint the sky into hue of emotions. i can never be yours nor you can be mine. the feeling is mutual, we are both fading away. and I bid my goodbye. #sabi lang ng aking alterego.

thanksgiving

2011-11-26T09:27:00.003+08:00

mag-aapat na taon na ako dito sa kompanyang pinagtatrabahuhan ko. magbebente ako nung pumasok ako nun. so isipin mo na lang kung ganu ka-tender at so-fresh and young ako nung pumasok ako. haha. ambata ko pa nun.

wala akong muwang sa mundong pinasukan ko. nagtatrabaho ako sa isang worldwide money transfer. dati wala ako kaalam-alam sa mga forex na yan, sa currency ng bawat bansa, sa rate nito, ni ganyan.

natuto lang ako syempre dahil sa tranining na napagdaanan ko. at andami kong natutunan, syempre. madami din akong na-absorb di lang sa mga dapat kong matutunan dito sa opisina kundi maging pampersonal na aspeto din.

madami akong naranasan dito na nagbigay sa akin ng tibay ng loob at marating ang mga dapat kong matutunan.

at dahil thanksgiving kahapon sa US. ayun nagpapasalamat lang ako.

happy thanksgiving!

check email

2011-11-19T14:27:00.002+08:00

nag-ayos ako ng email ko kanina. tinanggal ko yong mga spam email. ilang libo din kasu yun, nasa tatlong libo at kalahati ata. iba pa dyan yong notifications na natatanggap ko sa isang grupo sa facebook at sa linkedin.

wala nang clutter. as in malinis na. araw araw kasi nagche-check ako ng email ko. siguro nakakatanggap ako ng mahigit benteng emails.

ganun pala ano. nakakamiss din palang magbasa ng mga pampatigas, pampahaba, pampatagal, at check this link, click to see me, join now to get free longlasting capsules, at free ipad ek ek.

malinis na yong email ko kanina. may pumapasok pero more on fb notifications na lang. naisip ko parang may kulang.

dapat mayaman na ako

2011-11-15T13:15:00.003+08:00

kung ako yayaman. gusto ko una kong bibilhin ay bahay. sa tingin ko yon kasi yong napaka-resonabling dahilan na naiiisip kong dapat unang magkaroon ako, di dahil sa gusto ko lang pero dahil sa kelangan ko. isipin mo katawan ko ang puhunan ko, sarili ko, at dahil dyan kelangan kong suklian yong puhunan kong yon. bigyan ko ng tamang ambiance yong conducive at maigi sa katawan.

pangalawa kong bibilhin, kotse. pero bago pa man ako magkaroon dapat marunong na akong magdrive. ayoko magkaroon ng driver. tamang yaman lang. atsaka dapat yong kotse ko eh may gps. hindi ako marunong sa pasikot sikot na daan dito sa metro manila. atsaka ang cool lang.

pangatlo kong bibilhin lupa. bibili ako ng lupa sa amin, sa probinsya. tapos gusto ko may farm ako. para just in case kelangan kong umuwi sa amin, may paglilibangan ako. ayos yun di ba?

may plano ako in 5 years time, dapat mayaman na ako.

happy bday to me

2011-11-10T10:59:00.004+08:00

bday ko ngayon. shet! 24 years old na ako, tumatanda na pero i feel so young pa rin lols. i mean wala pa sa isip ko yong pag-aasawa. as in wala pa. although may nabubuo nang pressure mula sa aking magulang.

'nak kelan ka mag-aasawa para naman magka-apo na kami ng nanay mo?

waaah. itay naman. wala pa akong savings. wala pa akong kotse. wala pa tayong magandang bahay at lupa. in-enjoy ko muna ang pagiging binata ko at this age. kaya please wala munang ganyang pressure. hahaha.

kung gusto nyong magka-apo andyan si pipi, yong aso natin. hahaha

i requested my friends to make me a fansign, picture greeting ba. ayun so far they continously posting it sa wall ko sa fb. masaya kasi they never fail me to amuse how generous and corteous they are. lol. pero in serious note, i thank them for such a good deed.

even people here in the office. i even received gifts and birthday cakes from my staff and colleagues. ansaya saya lang. less gastos more more fun! hahaha.
may natanggap akong cake mula kay wella, starbucks coffee from marg, tshirt from my staff, and greeting card from colleagues, picture greeting from blogger friends. and patuloy sa pagdagsa pa yong iba. ansaya saya talaga. hahaha
pressured tuloy ako kung ano ipapalamon ko sa mga tao dito. sabagay di naman sila choosy.

happy bday to me!

flush

2011-11-08T14:01:00.003+08:00

yong konting respeto para sa susunod na gagamit, mano ba naman yong i-flush yong urinal na ginamit mo, wala naman sigurong mawawalang kadugyutan sa katawan mo. o malalagas mong buhok sa napapanot mong ulo. wala naman di ba?

mapanghi! sa totoo lang.

tamad. alay. uwi.

2011-10-31T20:12:00.003+08:00

plano kong umuwi sa probinsya namin kanina, nakaimpake na ako actually dala dala ko nga kanina sa ofis. lahat ng gagamitin ko sa loob ng tatlong araw na bakasyon e nandun na. ang kaso tinamad akong bumiyahe. ganun ako pag biglang tinamad. pag sinumpong yong saltik ko sa ulo.

umuwi na lang ako ng apartment para matulog which in fact pwede ko naman gawin habang nasa bus ako. mas masarap matulog sa malambot na kama ang tanging excuse ko na lang. nakatulog naman ako ng maayos kahit papanu.

***

sa amin sa tuwing sasapit yong ganitong klase ng okasyon hindi mawawala sa aming magpipinsan ang magtakutan. maguumpukan kami saka magkukuwnetuhan ng mga kakatakutan. kawawa yong mga mas bata kasi sila yong name-mental torture sa aming mga kwento. sila kasi yong mas madalas ma-bully. sila yong mas madalas na biktima. sila yong madalas gawing example na kesyo kakainin sila ng aswang, lalapitan ng multo, kakausapin ng tikbalang etc etc.

hindi uso sa amin yong trick or treat. uso sa amin yong maglaro ng taguan sa dilim. much anticipated kung bilog na bilog ang buwan. madalas maging taya yong bunso kong kapatid. madalas din syang umayaw pag sya na yong taya. reset ang game, sasali ulit sya. pag sya naman maging taya aayaw na sya. ganun lagi. ang gulang.

pagkatapos naming maglaro saka kami pupunta sa kusina ng aming lola. mga ganung oras din kasi sya nagluluto ng kakanin para kinabukasan. alam mo yong biko ng may latik? ganun lagi. tapos suman o kaya e tupig. buong buo pa sa aking alaala ang ganung senaryo sa tuwing sasapit ang undas.

may tinatawag kaming atang. ito yong alay mo sa mga namayapang mahal sa buhay. atang ang tawag naming mga ilokano. ang atang parating may kalahating biniyak na itlog, kakanin, sigarilyo kung chain smoker yong patay, nganga, tubig at nilagang manok. bawal na bawal sa amin ang tikman o galawin ang atang, otherwise mamamaga ang bibig mo or dadalawin ka sa panaginip nung pinag-alayan.

haaay.. bukas sure na sure na talagang uuwi na ako. ayokong dalawin ako ng aking lola. creepy lang.

sana di na mangyari sa akin to

2011-10-29T11:54:00.005+08:00

may mga pagkakataong nagiging bad tayo, sadya man o hindi. alam mo yong kahit anong pilit mong gawin pero sumatutal e bad ka pa rin. at pag sinabing bad, as in bad.

ito kasi yun. sakay ako ng fx. iilan lang naman ang pasahero nung time na yun. nasa bandang hulihan ako ng fx, yong pang apatan.

huminto yong fx sa may bandang bagong ilog para isakay ang isang lalaki. hindi lang sya lalaki. isa syang maton na lalaki. at hindi lang sya maton na lalaki. isa syang alpha-male. hombreng hombre. pusturang pustura.

yong fx na sinasakyan ko e may di-itaas na pinto. alam mo yun? hindi ko na pinagbuksan ng pinto yong lalaki kasi alam ko naman kakayanin nya yun, hitsura pa lang nya... kahit ibalibag nya yong pinto gamit ang pinky finger nya walang problema. (okey fine exag!) tahimik lang akong nakatanaw sa bintana, pinagmamasdan yong babaeng nangungulangot sa tabi ng poste.

siguro nasa 20 seconds na yun hindi pa rin sumasakay yong lalaki. may inaayos sa hawakan ng pinto ng fx. bahagyang nakabukas na yong fx, itataas na lang talaga. sinubukan kong itaas yong pinto kasi ang alam ko baka naman naghihintay lang ng magic yong lalaki para bumakas ng tuluyan. kaso bigla syang napa-araaaaaaaaay... hindi lang simpleng aray kundi may pinaghuhugutang aray, tumingin ako... yun pala yong daliri nya hindi nya mahugot hugot.

ewan ko ba. sa dinami dami ng dadapuan ng malas e yong daliri pa nyang naipit sa pintuan ng fx. hindi ko pwede itaaas ang pinto dahil susunod yong kamay nya paitaas din. at baka masipa ang aking mukha nang wala sa oras.

pinabayaan ko lang sandali baka naman kako nagdadrama lang at umaagaw pansin. sandali lang naman yun mga... 2 minutes. nung nainip na ako bigla akong lumingon, kasama na nya yong driver na humuhugot sa daliri nya. "araaaaaay ko masakit"

so nacurious na akong tuluyan. hindi lang sya simpeng ipit kako. tinignan ko yong lalaki. namumula na ang mukha di ko alam kung dahil ba sa sakit o dahil sa kahihiyan, biruin mo nga naman nasa gitna ng kalsada yong fx habang dalawang lalaki ang naghuhugutan ng daliri. butil butil na rin ang pawis sa mukha nung lalaki lalo na yong driver. ibig sabihin, nahihirapan na sila pareho.

kung tatantyahin mo yong pinakamalapit na hospital siguro mga nasa 300 daang kilometro. okey lang, malapit lang kung tutuusin pero yong posisyon ng lalaki habang isusugod sa hospital habang nakaipit ang daliri sa pintuan ng fx ang hindi ko maimagine. at kung gaano kabilis ang magiging takbo ng fx habang nakasunod ang lalaki sa hulihan ng fx.

can not be. can not be. dapat masulusyunan na ang problema doon pa lang bago isugod sa ospital. nakakahiya naman kung pati ang fx kasama sa emergency room di ba?

"araaaay masakiiiiit" sigaw nung lalaki.

this time ginamitan na ng pliers. yong long nose. adik lang si kuya driver kung bakit yun ang naisipan nyang first aid tool. walang epekto. kumuha ng basahan saka baby oil. wala pa rin epekto hindi malaman kung anong posisyon dapat ang pagpatak ng langis. wala pa ring epekto.

3 minuto na kaming nasa gitna ng daan. nagsisitinginan na rin yong ibang pasahero ng jeep, traysikel, fx at maging ang truck ng basura ng pasig. feeling ko ginigisa kami ng tukso ng mga panahong yun, kung paano kami bigyan ng kritisismo.

kumuha na ng malinis na basahan si manong driver. yong potholder alam mo yun? binigay sa lalaki atsaka sinabing... "subo mo, kagatin mo... tiisin mo ang sakit". saka biglang hinugot yong daliri. walang anu ano nahugot ang daliri. walang masyadong casualty maliban sa nangingitim na kuko. solb.

pumasok sa loob yong lalaki. kaharap ko sa upuan. umandar na yong fx. wala na ring ususyusero. pero yong lalaki... higop lang ng higop...alam mo yong may iniidang sakit? ganun. at dito papasok ang kasamaan ko. natatawa akong ewan. hindi mapakali at namumuo yong ngiti sa aking labi. sheyt.

hindi ko lang kasi maimagine kung panu namin isugod sa ospital yong lalaki saka-sakali. hinihila? ganun?

bagong schedule

2011-10-24T22:11:00.002+08:00

tuwing lunes 6 am ang pasok ko at 3pm naman ang labas ko. okey lang sa akin kasi gilitan talaga ng leeg tuwing monday lalo pa't naabutan ka ng rush hour. may pros and cons sa akin ang ganitong schedule. since maaga akong gumigising lagi akong puyat, kulang na kulang ang tulog ko kasi alas singko pa lang ng umaga e dapat bumabangon na ako. at ang pros naman syempre pag maaga pumasok natural maaga din ang labas. okey ako sa maagang lalabas pero sa maagang pumasok pilit nginunguya ng sikmura ko ang ganitong schedule.

kanina, tinawag ako ng boss ko. magpapalit na daw ako ng schedule dahil may bagong task akong gagawin. maliban sa pagpapa-cute e kelangan ko na din daw tumawag ng kliyente. oo outbound sales ang siste. nagtraining na ako lastweek para dito pero di ko aakalain na mababago yong schedule ko. at ang malupet nga nun e may quota kaming target. kumusta naman.

wala na akong magawa kundi umoo, pabor naman sa akin yong ganung schedule. sana lang makayanan ko kasi antukin talaga ako, at nasa dugo ko na yong mahirap gisingin sa umaga. shet. sana lang talaga makaya ko.

good nyt.

kapagod

2011-10-23T22:03:00.002+08:00

kapagod. hindi ako nakapagjogging ngayong araw na to. umulan kasi at alam mo naman pag umulan sa manila, otomatik ang mga kalsada...slippery when wet. so naglaba lang ako pagkatapos kong maglaba nanood ng ellen de generes. tapos biglang nagtext yong kaibigan ko magpapasama daw bumili ng tv, akala ko simple tv lang yong box type hindi pala kundi flatscreen at hindi lang flatscreen kundi sony bravia! anak ng tokwa! sya na mayaman.

ayun sinamahan ko sa megamall. okey naman yong tv eh. crisp at vivid ng colours. ansarap panooran lang ng dvd na hd o kaya blueray disc. shet ako na naiinggit!

halos ginabi na din kami sa pagbili. madaming tao din kasi ang nasa mall, marahil dahil linggo--family day. pagkarating ko sa bahay agad akong nagluto dahil gutom na gutom na ako, ayaw ko naman magpalibre dahil nahihiya ako. at gusto ko lumamon talaga. bumili ng ulam sa labas saka lumamon ng sandamakmak na kanin. solb.

wala na akong ibang makwento. yun lang muna.

sunday, anong mantra?

2011-10-23T03:09:00.003+08:00

i know, i know mahahaba habang panahon na rin nang hindi lumalapat yong aking daliri sa keyboard para magblog. ganito kasi yun, ummm busy, saka.. umm busy. ewan ko ba pero nawawala yong drive kong magsulat pag oras na nakaharap na ako sa monitor.

anong meron? ummm... wala naman, aside from busy schedule e nagsisimula na rin akong magkainteres sa pag-eexercise, yes healthy living. Ive been to several diets before pero so far wala pa namang epektibo para sa akin. nag-veggie diet ako, low carbs diet, fruit at pati ang no eat diet pero wala, hindi epektibo...lagi lang akong nagugutom. at pag gutom na gutom naman na ako saka ako makakakain ng ubod dami. kulang ako ng kontrol sa sarili.

kaya eto nage-exercise na ako. yong tamang push up lang at jogging tuwing day off, pansin ko at karamihan ng aking kaibigan e lumalaki na kasi yong tyan ko. so to make them happy e papaliitin ko na lang. ganun.

pero pota hindi pala ganun kasimple. dati rati kasi pagdating ko ng bahay agad agad akong magbubukas ng pc para mag internet at magpakabusy sa cyberlife ko pero recently lang since nageexercise na ako pagdating ng bahay e maaga akong nakakatulog dahil sa pagod, i dont know if its good or what. kaya madalang na lang akong magupdate sa facebook ko.

today, its sunday. fay off ko. mamaya maglalaba ako tapos magdya-jogging. isa lang naman ang pinagdadasal ko tuwing linggo e...

sana lumiit na tyan ko! sana lumiit na ang tyan ko. oo yun talaga ang mantra.

ompyang

2011-10-15T19:48:00.003+08:00

Ang tunay na kasiyahan ay wala sa laruan kundi nasa kamay ng bawat kabataan.

sangkap sa saranggolablogawards.

Si Thea

2011-10-09T00:43:00.003+08:00

“Tatlong putok po.”

Bang! Bang! Bang!

Saka matitigilan sa pagkukuwento si Thea. Nagpakawala ako ng ngiti bilang pagsasabing okey lang basta hangang kaya pa nyang ilahad.Ngunit tumigil na sya sa puntong yon. Huminga ako ng malalim. Yun at yun na naman kasi ang tagpo kung saan kami humihinto. Paulit-ulit na lang pero hindi ko sya masisisi, iba yong trauma na idinulot na yon kay Thea.

Tumingin lang ako sa kanyang mga mata. Habang sya e patuloy na lumuluha at paimpit na umiiyak yakap yakap ang munting manika.

“O sya tahan na.Itutuloy na lang natin sa susunod na araw tumayo ka na dyan at ipapasundo na kita” saad ko sabay haplos sa kanyang buhok. Ngumiti ako.

Isa akong child psychologist at normal lang sa kalagayan ni Thea ang kanyang nararanasan bilang pasyente. Kinuha ko ang folder na naglalaman ng kanyang record.

Thea Jimenez.

12 taong gulang. Nakararanas ng Post traumatic Disorder...

Nakaranas ng child abuse at depression…

Hindi ko na itinuloy ang pagbabasa sapagkat lalo lang nagpapabigat sa aking dibdib yong mga nararanasan nya. Minarapat ko na lamang basahin tong muli sa susunod na araw bago kami muling magkita ni Thea. Tumingin ako sa relos ko, alas singko na pala ng hapon. Kailangan ko nang gumayak para umuwi.

Habang nasa pasilyo ako sumilip ako sa kwarto ni Thea. Malamlam ang kanyang mga mata habang yakap yakap ang kanyang munting manika. Nakatanaw sa malayo sa gawi kung saan palubog na ang haring araw.Hindi na ako nagtangkang pumasok pa. Huminga lang ako ng malalim saka umalis. Iniwan ko ang hospital o asylum kung tawagin ng nakararami pero para sa akin pangalawa ko na ‘tong tahanan.

Araw ng Martes. Alas otso ng umaga.

“Kailangan mong mailabas yang nararamdaman mo. Kung kailangan mong humagulgol na iyak ihagulgol mo! Basta ang kailangan ikukuwento mo lahat ng nangyari para matulungan kita.Andito lang naman ako. Kailangan ko lang ng ilang detalye para sa assessment mo, para sa ikagagaling mo.”

“Nag-aaway noon si Mama at Papa.”

“Tapos?”

“Sinasaktan ni Papa si Mama.”

“Nasan ka nung mga oras na yon? Anong ginagawa mo? Nagpawalang bahala ka ba o nangialam sa away nila? Anong nangyari?” Sunod sunod kong tanong.Ngunit naging maramot sya sa sagot. At kung minalas malas ka pa e yong hindi ka-pulidong sagot.

“ha-ha-ha-ha-ha. Naniwala ka naman? Ha-ha-ha-ha-ha.” Tanging tugon lang nya sa mga tanong ko. Tinawanan lang ako ng malakas na animoy nakipaglolokohan lang sa akin. Ganun lagi ang eksena naming kung hindi iiyak e tatawa naman ng pagkalakas lakas.

“pero…pero… natakot ako kasi si Papa… kasi si Papa, ma-may da-dalang baril. Nagta-ta-ta—go nga ako e. Naka-ka---katakot kasi naki--kita ko si-si Papa sina-saktan si… Mama.” paputol-putol nyang pagsasaad.

Noon ko lang narinig yon sa kanya. Bagong detalyeng makapagdadagdag sa assessment nya sa akin.

“bakit ka natatakot kay Papa?”

“Kasi hindi naman talaga sya totoo kong Papa e. Sa-ka ma-may baril sya ka-kaya ako natakot.”

“Sinasaktan ka ba nya?”

“Sinasaktan ka ba nya Thea?” Muli kong pagtatanong.Hindi umimik si Thea. Hawak hawak nya yong manika ng mahigpit,saka niyakap ng pagkahigpit-higpit.

“Hindi ko sasabihin kasi baka magalit si Papa ba-baka kunin sa a-akin si miyaka.”

Miyaka, pangalan ng kanyang manika. Sa lahat ng pagkakataon lagi nyang kasama ang kanyang manika hindi ko lubos maisip kung ano meron ang manikang yon at ganun na lang ang attachment nito sa bata.

Hindi na muling nagsalita pa si Thea. Pero mabuti naman at nakapagkwento na sya ng mahaba-haba. Sana sa susunod na araw ganun muli. Napangiti ako, nakikinita ko na may pag-asa pang gumaling si Thea. Kahit anumang mangyari pipilitin kong mapagaling ang bata. Alam kong gagaling sya. Malakas ang kompyansa ko sa sarili. Hindi kami pareho patatalo.

Biyernes. Alas-otso ng umaga.

Tahimik na nakaupo si Thea. Muli kong binuksan yong kanyang record. Pero lolokohin ko lang ang sarili ko kung bakit ko bubulatlatin yon para lang muling basahin. Ano ba naman yan! Kahit pa siguro ilang beses mawala tong record nya e memoryado ko na halos lahat. Ni-ultimo kulay ng mata at ng kanyang paboritong tv show e alam ko. Inilapag ko na lang yong folder sa lamesa ko. Muling huminga ng malamim atsaka nagtanong.

“Hindi ba hindi mo tunay na papa si Papa Paul mo?”

Tumingin lang sya sa akin. Mga ilang segundo din yon at kung di pa ako maglilihis ng tingin e walang mangyayari.

“mahal ka ba ni Papa Paul?” Pag-iiba ko ng tanong.

Muli, wala akong nakuhang sagot kundi…

“Tatlong putok! Bang! Bang! Bang!”

“ha-ha-ha-ha-ha-ha”

Umismid ako saka ko sya tiningnan ng malalim. Kita ko sa kanyang mata ang lungkot. May malalim na pinanggagalingan ang bawat saliw ng kanyang mga mata. Hindi ako kumilos sa kinalalagyan ko at patuloy lang syang aking pinagmamasdan. Patuloy lang sya sa pagtawa. Pinagmasdan ko ang pagkakahawak nya sa manika. Mahigpit.

Sa mga oras na yon gusto ko nang panghinaan ng loob. Muling nanumbalik sa akin yong kawalan ng pag-asa ko kay Thea. Yumuko lang ako. Ayaw kong ipakita kay Thea na nangingilid na yong luha ko sa magkabilang mata.Ayaw ko ring ipakitang pinaghihinaan na ako ng loob. Hindi ko alam kung magagampanan ko yong propesyon ko bilang doktor nya. Natatakot ako. Ngunit hindi ako titigil hangat di sya gumaling. Kung maliit man yong tsansang bumalik sya sa katinuan nananatili pa rin akong positibo sa ngalan ng maliit na pag-asang yon.

Hinugot ko ang panyo sa aking bulsa para magpunas ng kung anumang likido ang kumatas sa aking mga mata. Tumigil sya sa pagtawa.

Nung pagtingala ko nakita ko syang nakatingin sa akin, nagtataka. Ngumiti ako ngunit blangkong mukha lang ang iginanti nya. Tangan tangan pa rin nya ang kanyang munting manika, ng mahigpit.

At sa blangkong mukha unti-unting tumulo ang kanyang mga luha. Agad ko syang pinalapit sa akin at pinusan ang kanyang mga luha. Alam ko sa propesyon ko hindi dapat ako magpapa-apekto pero mahirap sa akin, sa kalagayan ko, sa kalagayan namin ni Thea at sa ganitong klase ng sitwasyon.

“Thea, tingin ka sa akin. Ako ang yong doktor, ako si Doc Mario. Pipilitin kitang mapagaling sa abot ng aking makakaya. Gusto kong bumalik yong normal mong buhay, yong muli kang makapaglaro ng malaya, yong may makakalaro ka na. Lahat gagawin ko para sa ‘yo. Thea...Thea... anak kilala mo pa ba ako? Ako to si Daddy, yong tunay mong papa. Ako ‘to anak,--- si daddy to anak, Thea si Daddy ‘to. Nakikilala mo ba pa ako?” Paglalahad ko sa kanya habang hawak ko sya sa magkabilang balikat. Unti-unting tumutulo ang aking luha sa magkabilang pisngi.

Hindi ko magawang tumahan sa pag-iyak pero wala akong ibang magawa kundi ang maiyak at kaawaan sya. Ilang ulit na rin akong humingi ng tawad pero hindi sapat yong pagpapaliwanag ko para maintindihan nya. Ako si Mario Jimenez ang daddy ni Thea.

Tumingin lang sya sa akin. Nag-usap ang aming mga mata. Saka ko sya niyakap. At sa mga oras na yon naramdaman ko ang pagkapit ng kamay nya sa aking likod. Pareho kaming humagulgol. Kumalas sa kanyang mga kamay ang munting manikang pakamamahal nya. Yon din yong manikang ini-regalo ko sa kanya noong sya’y bata pa.

Tatlong putok ang umalingawngaw sa buong paligid.

Bang! Bang! Bang!

Nagdilim ang langit. Kumuyom ang liwanag. Bumalot ang malamig na hangin. Huminto ang lahat. Nakabibinging katahimikan.

Sa ngalan ng Ama, ng Anak, ng Espitu-Santo. Amen.

sangkap para sa http://www.saranggolablogawards.com/

syang hindi makapaghintay

2011-10-08T09:40:00.002+08:00

meron isang irate caller na gustong ipadeliver ang pera nya oramismo! e anong magagawa ng powers ko kung yong address ng benef (read: beneficiary)nya eh binaha atsaka pasok pa rin naman sa delivery schedule ng third party courier, so walang delay--teknikali. nakakabwisit lang kasi kung makapag-utos akala mo pag-aari nya ang mundo at hawak nya ang lahat ng pagkakataon.

bwisit! nakakasira ng araw.

Ang mensahe

2011-10-03T11:16:00.004+08:00

Kumusta Kiko?

Dala mo ba ang yong paboritong laruan?

Halika sa bukirin ating pagmasdan

ang tayug ng lipad ng 'yong saranggola pinagpuyatan.

Subalit teka nagpaalam ka ba kay ama,

na tayo'y saglit na mawawala?

Baka muli syang magalit kung hahanapin ka.

Alam mo namang ayoko nang maulit yong minsang pinalo ka.

Ang ganda! Ang ganda ng yong saranggola!

Pinalamutian mo pa ito ng papel de hapon na kulay lila.

Sa tingin ko matayug ang mararating ng saranggola mo

kahit pa sa lakas ng hangin kakayanin nito.

Natutuwa ako sa pagkamalikhain mo.

Ikaw lang ang merong mga makulay na patpat.

Mga burloluy na punumpuno ng angas.

Ikaw nga si joselito, aking kapatid.

Sige! Sige! paliparin mo ang yong saranggola.

Aking pagmamasdan ang pag akyat nito sa kaitasan.

Bigyan mo ng laya ang yong saranggola

sa gitna ng bukiring luntiang kasaga-sagana.

Subalit aking kapatid hindi kita matutulungan

sa pagpapalipad ng yong mumunting laruan.

Akin lang kitang mapagmamasdan

kahit alam kong ika'y nahihirapan.

Lagi mong iisipin sa pagpalipad ng yong laruan

kailangang may tagahawak sa kabilang dulo

upang may magpataas papalayo at saka ka tatakbo.

Di ba ang sarap maranasan?

Sa mga ihip ng hangin akin lang kitang pagmamasdan.

Sa likod ng malawak na kaulapan.

Sa bawat bigwas mo ng pisi ng yong laruan.

Sabi ko nga hindi kita matutulungan.

Pero masayang masaya akong ika'y aking pinagmamasdan.

S'ya nga pala salamat sa sulat kalakip ng yong saranggola.

Ako'y naantig at nagsulat ka pa.

Alam ko naman 'yon...na mahal na mahal mo si Kuya.

Kahit pa hindi na tayo muling magkikita.

Hayaan mo nakarating na sa akin ang sulat mo.

Kahit kulang pa sa taas ang saranggola mo.

Ako'y masaya sa ginagawa mo.

Mahal ka ni Kuya pakatatandaan mo.

sangkap sa SaranggolaBlogAwards2011.

monday

2011-10-03T08:33:00.002+08:00

i took for granted having the free domain and free hosting server i had for the past 3 years. and now im trying to revive the site itself but it is now infected by malware as per google chrome shows.

nahihirapan akong ibalik sa dati. akala ko kasi madali lang, may tatanggalin ka lang na script then presto! kaso hindi e. infected talaga.

potang ina. gusto kong magmura. nalulungkot ako baka kasi mawala yong mga posted articles ko eh hellooo wala akong back up?

in all fairness namiss ko ang blogging. ilang buwan na rin akong di nakakablog puro lang lurk. nawala kasi bigla yong drive kong magblog. as in all gone.

at nahanga naman ako sa mga bloggers na up to this time e namaintain nila yong blog nila lalo na yong mga kasabayan ko. gusto ko kayong bigyan ng malulutong na palakpakan.

today is monday, late ako ng 30 minutes. maaraw at parang walang nangyaring bagyo, magkasunod na bagyo.

isa pa please

2011-09-30T09:22:00.000+08:00

nasa isang sulok ako. taimtim na lumalamon. eh hindi ako nag-lunch so matinding gutom ang inabot ko. nag-order ako ng isang ulam at infairness to goodwill of ate na nag-mamay-ari ng karinderya malinis yong ulam at marami pa. nung naubos ko yong isang kanin umorder ulit ako. lamon. lamon. lamon.

magsisimula nang gumabi kasi nagbukas na ng ilaw yong tindahan sa tapat ng karinderyang kinakainan ko. nagsisimula na ring dumagsa ang suking customer. at pag sinabing suking customer sila yong tipong kahit may pila e mansisingit, dadaanin sa kwentuhan with matching bolahan. at otomatik naman sa mekanismo ni ate na nagpapabola sya.

nung naubos ko yong dalawang kanin. agad akong lumapit kay ate para umorder pa ng isa. oo ako na ang matakaw. kaya sa puntong to humihingi ako ng paumanhin sa katakawan ko. umismid muna ako bilang pandagdag sa self confidence meron ako. ganun ata ang sistema ng katawan ko pag nahihiya pero desididong gawin ang isang bagay lalo na't gutom ako. ismid ulit.

palapit na ako kay ate nang bigla nag-strike sa utak ko na wag na lang kaya. kasi nakakahiya naman sa mga tao. at kanina pa ako naroon, kumakain. so naisip ko umorder na lang ng isa pang softdrink---yong coke sakto.

'ate isang coke sakto at isa pang extra rice'.

tumingin sa akin yong ale--- sya rin kasi yong nagkakahera nung mga oras na yon. ang tingin nya sa akin yong tipong unti-unting titingala yong ulo nya para tignan kasi nakayuko sya't may ginagawa. at yong klase ng tingin nya e pagmamalabis na may halong kahulugan.

'ISA PANG EXTRA SI KOYA'

nagulat ako. nahiya. at gusto kong matunaw. hiyang hiya ako. biruin mo ba naman coke sakto ang una kong inorder para kahit kunwari e may disguise of interest pero yong rice talaga ang may conviction sa pagbigkas eh. naknampotah.

that awkward moment.

magsusulat ako at mabubuhay ka

2011-09-28T23:28:00.004+08:00

balik blogspot muli ako. mas komportable ako dito kesa sa wordpress. apat na taon nung una kong pinindot ang publish post sa blog na to. yong unang entry dito na pinanganak sa mundo ng internet. hindi ko alam kung ilan yong nakabasa at ilan yong bumasa.

meron at merong pising nagtataglay ang blog na to sa akin na muli kong balikan at asikasuhin. ilang taon ding nabankante, dahil na rin siguro nung magkaroon ako ng domain o dahil na rin siguro nalapit sa akin ang mga social networking sites. pero sabi ko nga meron isang bagay na muli kong babalikan ang blog na to. ito kasi ang unang blog ko.

sa ngayon, nag-iisip ako kung ano pwede kong isulat dito. kung may tema ba tulad nung dati o yong personal experience ko araw araw. bahala na. pero atleast muling nabuhay ang blog na to.

bata..bata... saan ka ginawa?

2008-09-25T23:51:00.004+08:00

"mudra, fudra, geztong kez kronapey, sisterette, brotherloo, geztong kez frafey.Lahat ng geztong kez ay kemer-kemerlu. Ang magkakawiz ay fifingutin kez..."--dalawang batang baklita naglalaro ng nanay-tatay.

Naaalala nyo pa ba yong larong ito? Hindi ko alam kung saan nagmula 'to pero nakakaaliw ang larong to, nilalaro namin to noong bata pa ako kasama ng mga pinsan ko, astig pag nagpipitikan na sa tenga at may umiiyak.

Malamang dumaan din kayo sa pagkabata, naging isip-bata, nang-away ng kapwa bata, nakilaro sa kapwa bata, at minsan pay gumawa ng bata. Masarap maging bata sa totoo lang, ang mga panahong nakikipaglaro tayo ng habulan, taguan, step-no-step-yes, harang-taga, at marami pang ibang outdoor games na prone sa peklat.

Away-bati pag bata, konting sulsol, beehlat, kampihan, inggitan, at paluan. Yan ang pumapasok sa isip ko pag naiisip ko ang salitang BATA.

Pero kelangang tumakbo ng oras, babago man ang panahon kelangang mag-grow bilang isang matanda na hinasa sa disiplina mula noong pagkabata. May malaking kinalaman ang 'pagkabata' sa kung ano ka ngayon, sa kung ano ka meron ngayon at sa kung paano ka ngayon.

rain rain go away!

2008-09-24T23:41:00.002+08:00

Malakas ang ulan ngayon, nabasa nga ako papunta ng ofis, dahil ata sa bagyong parating.Kahapon nabasa din ako, wala kasi akong payong. Tamad akong magdala ng payong isa pa wala pa akong bagong payong, mas lalo ang kapute.

“The best thing one can do when it's raining is to let it rain.”
-Henry Wadsworth Longfellow

Masarap tumambay sa loob ng bahay pag umuulan.Masarap magkape, masarap magmeryenda, masarap manood ng t.v, masarap kumain, at higit sa lahat masarap matulog.Yon na rin ata ang isa sa mga benefits pag umuulan para sa mankind.

Naalala ko tuloy noong batang paslit pa lang ako na mahilig lumusong sa ulan, at ang tanging alam ko lang ay ang humiling na sana araw-araw umuulan.Mahilig talaga ako sumugod sa ulan na parang nakikigiyera. Laging may pabaon sa akin noon si inang mother na payong o kabute pero kung anong amoy nun mula noong binili ay ganun pa rin hangggang matapos ang school year--amoy pabrika, amoy bago.

Pero ngayon, mas nanaisin ko na lang na manatili sa bahay.

pinoy ako...

2008-09-24T05:36:00.002+08:00

Day off ko kahapon. Natural naglinis ako ng bahay ko, naglaba, nanood ng dvd at naglaro ng PSP, syemps sulitin ko na ang araw na wala akong pasok.

Sya nga pala, napanood ko yong documentary ni Kara David sa GMA-7 yong biyaheng sikmura, tungkol ito mga yagit na nakikikain sa mga prayer meetings, burol, feeding program o kahit anong tsibugan, wag ka... may schedule ang bawat kainan at kelangan nilang makadalo para lang magkalaman ang kanilang sikmura.

Sa panahon ngayon na naghihirap ang Pilipinas, masisisi ba natin sila?
"habang may sikmurang nagugutom, hindi maiaalis ang feeding program". Sa panahong naghihikahos ang maralita, nasa gobyerno ang may malaking responsibilidad para umunlad ang sambayanang Pilipino, kumilos man o magtrabaho sila kung kulang sila ng oportunidad para makahanap ng ikabubuhay... wala ring silbi.

Ayoko silang ikondena, dahil aware naman ako sa mga nangyayari sa ating bansa, hindi nila kasalanan maging mahirap ang pagkukulang lang nila ay ang tamang diskarte para mabuhay.

Kontento ako sa kung anong meron ako ngayon, nakakakain nang kahit anong gustuhin ko. Maswerte pa rin ako dahil tatlong beses pa rin ako nakakakain sa loob ng isang araw. Minsan sumasakit ang sikmura ko pero di dahil sa gutom dahil sa kabusugan kaya maswerte pa rin ako.

Hirap pa rin ang Pilipinas...
Hirap pa rin ang Pilipino...

Sino nga ba ang masisisi sa lahat nang to?

in history of...

2008-09-22T00:19:00.004+08:00

Hindi ako nakadalo ng PhilippineBlogawards2008 na ginanap dyan lang sa mall of asia. Di ko na rin kasi kinaya yong antok at puyat. Ayoko namang magmukha akong zombie sa ibang bloggers.

Para saan nga ba yon? Bakit kelangang dumalo? Andun ba si batman? Namumudmod ba doon ng blog license para lang makapagblog? may kainan ba doon?

Bilang isang blogger, at nagsisimula pa lamang sa industriyang ito (naks parang showbis) nakikinita ko na karapatan nang bawat isa na maging literado sa computer kahit basic man lang, at bilang literado prebilihiyo mong mag-blog, gumawa ng email, mag-friendster, mag-youtube o anupaman na may kinalan sa computer, dahil parte iyon.

Sa bansang tulad ng Pilipinas, ayun sa istatistika halos 55 percent lang ng mga pinoy ang may alam sa computer, di pa kasama dyan ang mga alien,maligno, multong kabayo, multong bakla kompara sa Western Countries na karamihan sa kanila ay may alam sa computer.( disclaimer: hindi ko alam kung updated yong article na nabasa ko, minsan kasi hilig ko din magbasa ng back issues.lol)

Noong elematary pa lang ako, mahilig magbasa nanay ko noon ng pocketbook,love stories na komiks, tabloid, at maging dyaryo na pinambalot sa tinapa, daing o tuyo.Kaya maaga akong naexpose sa kahalayan este sa pagbabasa, nangolekta na rin ako ng mga sinaunang readers digest,national geography, at ilang magazines. Pero noong nagkaroon ako ng project noong highschool ako; lost na, masaya ko na lang silang nakikita nakadikit sa isang malaking cartolina na punumpuno ng glitters at glue.

Kaya mula noon, nahilig na rin ako sa pagbabasa ng libro o kahit anong pwedeng basahin pati love letter ng kapatid ko.

At mula din noon, nahilig din ako sa pagsusulat, tinalikuran ko noon ang nagsisimula pa lang na interes sa pagpipinta.

Kaya heto ako ngayon, nagba-blog. Nagsususulat at nagbabasa.

human instinct

2008-09-18T03:09:00.002+08:00

When someone breaks your heart, you turn into a small ball of self-pity.You lie on your bed, you hug your knees and keep them close like a fetus.

Sigmund Freud says:
"It's human instinct to go back to the womb where we can feel safe"

love...lablab...love

2008-09-18T03:09:00.001+08:00

It is one of the greatest ironies of human existence that the more you love someone, the more you make yourself vulnerable in the pain of losing them, and the more people you love, the more you increase your chances of getting hurt. Yes, love makes you strong but at the same time it leaves you defenseless.

taguan, GONE!

2008-09-17T06:51:00.002+08:00

Hala! nahanap na ako ni utakmunggo, pinalitan ko na kasi yong url ko. Basta lang, pasekreto kunwari at feeling anonimous.
anyway, medyo ngarag ang day ko ngayon, dami ko kasi ginawa. May mga follow-ups ako sa agents at yong report pa na pinapagawa sa akin, pero okey lang part naman talaga yun ng trabahong pinasukan ko.

Nalungkot ako sa nabasa kong post ni rj, hindi ko alam kung sino ang pumanaw, pero kahit panu ramdam ko yong sakit ng nawalan.Madrama kasi ako eh, hilig ko na kasi ang panonood ng telenovela mula noong bata pa ako.

Anyway, hangad ko ang kabutihan para kay kuya rj, di nya ako kilala pero may isang bigkis ang nag-uugnay sa amin, kapwa ko sya blogger at higit sa lahat kapwa ko sya pilipino na ginagawa ang lahat para sa pamilya.Naway maging okey ang lahat.

PS:tataguan ulit kita ate utakmunggo.haha

Anino

2008-09-14T23:52:00.003+08:00

10:30 na ako umalis ng bahay kanina, tinatamad pa. Naghintay ako ng FX sa rotonda siguro mga ten minutes din yun pero wala akong nahita.Kaya minabuti ko na lang sumakay ng jeep at bumaba sa San Miguel Avenue, nilakad ang kahabaan ng nasabing kalye sa Ortigas tungo sa Working place ko. Madilim, hindi, medyo lang pala, pero basta madilim. Kita ko ang dinadaanan ko pero hindi ako kontento sa liwanag na nanggagaling mula sa lightpost at mga building na mga sekyung umaaktong gising pero tulog, lakad, sige lakad, lakad...hangang sa narating ko rin ang Tektite.

Salamat naman Diyos ko.

Kanina ko pa kasi ramdam na may sumusunod sa akin, at nakita ko isang malaking anino, pero ang nakakagulat wala namang tao.

Sisigaw na sana ako ng Rape! este magnanakaw! pero anong nanakawin sa akin? Isang bulsang naglalaman ng senkwenta pesos na barya, ATM na paubos na ang laman,celfon na luma, MP3 player na luma, at isang bolpen na nagtatae pa.

Narating ko ang aming Building, saka ko narealized... na ang mga ilaw na aking dinaanan ay kalat-kalat, scattered kaya malamang lumikha ito ng anino mula sa kalat-kalat na liwanag.

room 107

2008-08-29T01:15:00.002+08:00

"Hindi ka ba masayang makita na nandito na ako? Bumalik na ako,para sa iyo,albert..."

Ngumiti nang ubod tamis ang babae,pero halos kisapmata lamang ay biglang umilap ang malamlam na mata nito.Sinunggaban ako at biglang sumigaw.

"Mang-aagaw! Ano,aagawin mo rin sa akin si albert ko?Hayop ka! Kagaya ka rin ni Mila"
Gusto kong makaramdam ng takot pero labis na awa ang nangibabaw sa akin para sa babaeng nagwawala sa aking harapan.Pinigilan ko ang kanyang mga kamay at iniyakap ang aking mga braso sa kanyang nanghihinang katawan.

"kilala mo ba siya?Si mila...yong bestfriend ko.Tama,kaibigan ko sya pero inagaw niya sa akin si Albert."
Biglang lumayo sa akin ang babae at dinampot ang suklay na nakalapag sa mesa sa tabi ng kanyang kama.

"maganda naman ako di ba?Kaya lang,bakit ako ipinagpalit ng demonyong yon sa haliparot na si mila...palagay mo?"

Unti-untiy may gumuhit na pilyang ngiti sa kanyang mga labi. Ngiting lalo pang lumuwang at sinaliwan pa ng malutong na halakhak.

"Pogi,tingin ka sa akin.Siguro dahil wala ako,iniwan ko ang demonyo kaya naghanap ng kapwa kampon ng dilim at yun dumating ang haliparot na mila.Mga malilibog!"

Bigla nitong inihagis ang suklay na hawak sa salamin na nakasabit sa kanang bahagi ng silid.Bagay na ikina-alarma ng mga kasama ko.Dali-dali nila itong nilapitan at tinurukan ng tranquilizer.

Ayoko ng makita ang panghihina ng kaawa-awang babae.Yumuko ako pero di ko talaga makaynang patuloy na marinig ang hapo nitong tinig.Sa kabila ng paos nitong boses ay di pa rin maitatago ang sobrang galit nito at labis na sama ng loob.

"wala kang karapatang patayin siya.Hinayaan kong mahalin mo sya...pumayag akong maging kahati mo!"

Umalis na ako sa silid na yon.Hindi ko na kaya.Tumuloy ako sa office ko.Hapung-hapo,ibinagsak ko ang aking katawan sa malambot na upuan.

Ganun na lang ang palaging nangyayari sa tuwing kakausapin ko sya.Parang gusto ko na ring sumuko dahil wala na akong sapat na lakas para patuloy na hawakan ang nalalabing hibla ng pag-asa sa aking dibdib...pero,ayoko.Hindi ko pwedeng bitiwan ang pasyente ko.

"Dr.Chan,heto na po ang files ng pasyente sa room 107"

Tumayo ako at isinenyas na ilapag na lamang nito ang folder sa side table.Pagka alis niya ay binukla-buklat ko ang laman ng folder.Natawa ako.Para namang may bago.Ilang beses ko na ba itong ginawa,ang pagbabasa ng folder ni Theresa,ang pasyente sa room 107.

Ang kaawa-awang babae.

Iniwan ang pamilya sa ibang bansa.Kinalimutan ang pagiging asawa,binalewala ang pagiging ina para lamang balikan ang kasintahang minsan ay iniwan sa Pilipinas.

"haay...naman,nakarecord na to sa utak ko eh"
Tama, nakarecord na nga. At kahit na masunog pa siguro itong boung mental hospital kasama lahat ng files ni theresa ay ayos lang sa akin,dahil memoryado ko na lahat ng detalye,tungkol dito.

Kinuha ko ang aking portable recorder sinimulang makinig sa mga kuha sa mga nakaraang therapy namin ng aking pasyente.

"Binaril nya...Bang!Bang!Bang! Tatlo...tatlong sunod-sunod na putok.Tumama sa dibdib,sa kanyang braso,sa balikat..."

Yun ang sinabi ng babae,isang taon na ang nakaraan.Ikatlong therapy namin yun noon.At iyon ang kauna-unahang pagkakataon na nagsalita ito.

"duguan sya...niyakap ko.Hindi alintana ang aking kahubdan...sexy naman ako bakit ako mahihiya.Siya nga tong dapat mahiya,siya itong nangistorbo.Tapos na sana kami sa sex namin,nakaraos na sana kaso bigla syang dumating..."

Napangiti ako.Iyon yung araw na inabutan sila ni Mila habang nagtatalik.

"theresa,karapatan nyan magalit at karapatan nyang mangistorbo,kasi sya ang asawa..."

"Asawa?Ganun,pero ako ang mahal ni albert!Ako lang.Sinabi niya yun at ipinaramdam nya sa akin.At sa kaniya ko lang yon naramdaman.Maliban na lang kung gusto mo ring iparamdam yun sa akin pogi?"
Pinatay ko ang radio,at isinalang yung tape na kuha anim na buwan ang nakararaan.

"Bakit ka pumayag na maging kerida ni Albert?"

"kerida?Ano yun?Pagkain?Ayoko ng pagkain!. si albert ang kailangan ko...kerida?Chinese food ba yon?Naalala ko tuloy yung asawa ko.Hahaha! Yung singkit na asawa ko.Intsik kasi yun eh.Si Ryan.Kamukha nya yung batang inalagaan ko n0on,yung pinapadede ko pa nga pag umiiyak..."

Unti-unting nawala ang ngiti sa labi ko nang narinig ko yun.

"bwisit!Lintik lang ang walang ganti...nakulong si Mila dapat lang,dahil binaril nya si albert ko"

"theresa,kalmahin mo ang sarili mo kailangan mong lumaban ngayon.."

"para ano pa?Para kanino,para saan,wala na di ba?Pinatay na ni mila si albert.Wala syang karapatan!"
Matino syang magisip kung minsan pero hangang dun na lang.

"alam mo,pag nakikita ko yung mga anghel na kasakasama mo,mga alalay mo,may naaalala ako.Yun kasing kasama ko sa bahay...paborito din nya kasi ang puti.Ewan ko ba, si Ryan na laging nakaputi."

Wala ng katuturan yung usapan namin kaya pinatay ko ulit ang tape.

"mabait yung asawa ko.Mahal na mahal ako.Pero,ang baboy ko iniwan ko sya.Eh walang kwenta sa kama eh, sila at di ko loves sila ng batang kasama nya.

"yun i decided to go back home in the Philippines to rekindle a dead light of love with albert.But i never expected to see him married na,and kay Mila pa."

"Nung malaman mong may asawa na sya,bakit di ka na lang bumalik sa asawa mo?"

Iyon yung therapy namin two months ago,malaki na ang improvements nya.Maayos na yung detalye ng mga kwento nya.Pero napaaga ako sa pagtapos sa discussion namin.Ewan,hindi ko na kaya yung mga naririnig ko.

"hindi porke committed ka sa isang tao ay sya na ang mahal mo...at hindi porke nakakulong ako sa seldang pag-aari mo ay ikaw na rin ang may kakayahang magpalaya sa akin!"

"haha. feel na feel di ba doc? yun ang huling sinabi ni albert bago sya mamatay.Para kay mila"

"at palagay mo namatay sya na ikaw ang mahal nya?"

"oo,ako rin,nawala lahat ang katinuan sa isip ko pero nanatili sa alaala ko si albert..."
Noong nakaraang linggo lang ang usapang yon.

Akala ko tuloy tuloy na sya,pero hanggang dun na lang pala sya.Di ko na napigilan ang pagpatak ng luha sa mga mata ko.

"theresa,listen.Nakikilala mo ba ako?"

"oo,ikaw si Dr. Pogi..."

Pinatay ko na ang tape.Oo,tama pagod na ako.Hirap na hirap na ako,pero ayokong bitiwan sya.Naghihintay ang kanyang anak para sa kanyang pagbabalik.

"Dr. Ryan Chan..Hows your patient? Is she doing fine or..."

"Who among them Dr.Regaldo?" Isa sya sa resident doctor sa hospital. Kaibigan ko at ninong ng anak kong si paolo.

"Theresa Chan of room 107..."

"there is a continous development. But I guess it takes a long process before she can totally overcome her fears"

"how about your son?Di ba sya nagtatanong tungkol sa mommy nya?Hes getting older"

"yes he does. .I told him, Im taking good care of her mom..."
Gumuhit ang mapait na ngiti sa aking labi.

"And Im doing everything to win her back..."

credits to: bin-i

bye juday!

2008-08-22T00:22:00.006+08:00

Swear. Nalungkot ako sa kwentong namaalam na ang isa sa mga fantastic four, si Juday. Sino ba sya? Sya lang naman ang isa sa feature character sa blog ni utakmunggo.

Swear ulit. Marami akong natutunan sa kanila, sa kwento nila lalo na sa kulitan ng fantastic four. Hindi ko man sila nakasalamuha pero sapat na yong mga kwento niya ng kulitan at asaran sa isat-isa.

Mabuti na lang at matatag si ate utakmunggo sa ganitong bagay, kung ako siguro tulo-luha nang tuloy-tuloy yun pag nalaman ko ang nangyari, walang humpay. Mahina kasi ang loob ko pagdating sa ganito, pagpatay nga ng ipis kinatatakutan ko na tao pa kaya?

Sabi nga ni utakmunggo it was a life well lived... Umaasa akong ganun nga.

Salamat kay utakmunggo. Swear, salamat.

Rest in peace Juday!

click so ganun?

Repost: Inang puta, putang ina...

2008-08-21T23:00:00.002+08:00

Ako ay isang puta. Isang inang puta, o isang putang ina. Nagtratrabaho ako para mapakain ang pito kong anak. Anak sa ibat-ibang lalaki,dahil sa kagandahan ko ay minsan pay nabihag sila ng alindog ko.

Nagkaroon ako ng dalawang anak sa una kong asawang kastila. Parehong babae. Akala ko sya na noon ang una at huling lalaki sa piling ko. Hindi pala dahil noong nasa kalagitnaan na namin ng aming pagsasama ay pinapahirapan na nya ako, mahuli lang ako ng gising para sa kanyang almusal ay binubuhusan na nya ako ng mainit na kape. At kapag wala akong naibibigay na pera para sa kanyang bisyong pagsusugal ay pinagsasalitaan nya ako ng masasakit na salita sa harapan ng kanyang mga kumpadre.

Kasalukuyan pa rin akong nagpuputa noon dahil kailangan kong buhayin ang aming unang anak, wala siyang ginagawa kundi magbisyo kasama ang kanyang mga hinayupak na kumpare. Ginawa ko yun dahil mahal ko sya, siya kasi ang first love ko eh. Kahit alam kong may halong panloloko ang pakikisama nya sa akin ay okey lang.Love ko eh!

Noong isinilang na ang aming pangalawang anak ay iniwan nya ako. Masakit pero kinaya ko, itinaguyod ko ang dalawang kong anak kahit pa kinukutya ako ng tao. Dumating ang panibagong boyfrend, isang hapones. Negosyante. Noon din ay nakatikim kami ng rangya sa buhay dahil ang aking asawang hapones ang nagbubuhay sa amin ng aking anak. Lahat ng gustuhin namin noon ay binibigay nya. Mamahaling laruan, pagkain, alahas, lahat pero may kapalit yun. Sa tuwing gagamitin nya ako ay pinapahirapan nya muna ako. Isa siyang sadista! linalatigo nya ako, pinapaso ng sigarilyo at sinasampal. Hindi lamang yun ang naranasan ko sa kanya. Naranasan ko na rin ang masakal na halos ikamatay ko noon. Pagkatapos ng pananakit ay saka nya ako gagamitin. Adik!

Lahat ng yun ay tiniis ko mabigyan lamang ng sarap ng buhay aking mga anak kahit hindi ko sya mahal at tanging una kong asawa pa rin ang mahal ko. Dumating ako sa puntong kinakaawaan na ako ng aking anak dahil sa pasa sa aking katawan. Makalipas ang dalawang taong pagsasama ay nagbunga iyon ng panibagong supling. Ngunit bago pa man naisilang aming anak ay lumuwas na ito sa kanilang bansa dahil daw sa kanilang negosyo. Nasaktan ako di dahil umalis sya ngunit dahil nawalan na kami ng pagkukunan ng aming ikabubuhay.

Subalit naitaguyod ko tatlong anak ko ng walang alinlangan. nagtrabaho muli ako bilang puta, maganda at may asim pa naman ako kaya nagawa ko muli ang trabahong iyon. Nangako ako sa aking sarili na hindi na ako makikipagrelasyon pa. Hindi nga ako nakipagrelasyon sa loob ng limang taon ngunit dahil sa trabaho ko ay nadagdagan muli aking anak ng dalawa sa magkakaibang lalaki. Ang tanga ko talaga dahil nagpauto ako noon na hindi gumamit ng kontraseptiv, dala na rin siguro ng libog ko sa katawan kaya nagbunga ang katarantaduhang iyon. Kaya naging lima aking binubuhay na anak. Dumating sa buhay ko isang amerikano. Akala ko ay magkaibigan lang ang aming turingan ngunit nauwi ito sa seryosohang relasyon. Kahit pa hirap ako mag-english ay nauunawaan naman nito. Nakakaintindi sya ng kunting tagalog kaya hindi mahirap sa amin ang komunikasyon di tulad ng nauna kong dalawang asawa ay marunong ako ng niponggo at espanyol.

Mabait ang naging huli kong asawa. Ngunit dumating ang panahong nakita ko sya sa may kasamang iba. Ipinagpalit nya ako sa aming kapitbahay. Nasaktan ako ngsobra dahil kahit papaano ay mahal ko sya. iniwan na nga nya ako ng tuluyan at nakipagrelasyon na sa iba. Noong panahong iniwan nya ako ay nagdadalang-tao na ako noon. At sya ang ama. Sa malas ko ay naging kambal pa ang naging bunga kaya naging pito lahat ang supling kong binubuhay.

Halos mabaliw ako noon kung saan ko kukunin ang aming kakainin, buti na lang ay may mga kaibigan akong kahit papaano ay tumutulong sa akin. Napag-aral ko ang apat kong anak sa tulong ng trabahong kong pagpuputa, noong naging mahina na ang trabahong din yun para sa akin ay naglako na lamang ako gn sigarilyo sa kalsada. Tiniis ko init ng araw, ang lamig ng gabi at ang kutya ng tao. Ang tatlo kong anak ay hindi na nakapag-aral dahil sila na rin ang tumutulong sa akin sa paglalako ng pwedeng maibenta sa kalye. Naging pasakit talaga sa akin ang may maraming anak ngunit hindi ko pinagsisisihan yun dahil masaya kami sa pamilya namin. dumating din ang puntong nagkagulang na aking mga anak. ngunit sa akin pa rin sila dumidepende. May asawa na ang tatlo kong anak. Isang araw habang akoy may sakit ay may nagawi sa aming bahay na isang foreigner. inaaya nya akong pumasyal ngunit masakit ang katawan ko noon dahil sa trangkaso, naging mapilit sya. Agad nyang dinakma ang mukha ko at pilit nyang hinahalikan ang maseselng bahagi ng aking katawan. putang ina nya! binaboy nya ako ng walang kalaban-laban dahil ako ngay mahina noong panahong iyon. pagkatapos nya akong gamitin ay naglabas sya ng pera at agad nyang inilapag sa tabi ng kama habang akoy umiiyak.

Alam kong naririnig ng aking mga anak iyon ngunit hindi nila ako sinaklolo. Kinaumagahan ay nagsumbong ang bunso kong anak na kagagawan ng panganay ko ang lahat, ibenenta nya ang katawan ko dahil kailangan daw nya ng pera sa susunod na araw. naiyak ako ngunit tiniis ko ang sakit na kayang kaya pala ako ibenta ng aking mga anak. pagkalipas ng ilang buwan ay lumuwas ang dalawa kong anak sa abroad. ilang buwan din sialng andun ngunit hindi na sila nagparamdam pa sa akin.

Wala na akong balita sa kanila. Ang kambal ko namang anak ay patuloy pa rin sa pagtulong sa akin ngunit dumarating ang puntong sinasaktan nila ako kapag nakaririnig sila sa kapitbahay na ako ay isang masamang babae. Sinisisi nila ako kung bakit ako nagputa at patuloy sa pagpuputa kapag wala nang makain. nilayasan din ako na aking mga anak.

Sa ngayon ay nag-iisa na ako. Naghihirap dahil sa idinulot ng aking mga anak. gayunpaman ay mahal ko pa rin sila dahil ako ang kanilang ina. Ako si FILIPINAS, ang kanilang ina, ang kanilang bansa.

going home...

2008-08-19T22:43:00.002+08:00

Matagal-tagal din akong nawala sa sirkulasyon ng blogosperyo.Umuwi kasi ako ng probinsya namin, nagbaksyon sa loob ng talong araw at kalahati.

Namiss ko ang lugar namin, yong greenfields at samyo ng hangin na nagmumula sa kapalayan. Haayyy...

Oo, medyo ruralite yong lugar namin pero di naman ganun ka kalayo sa kabayanan, kumbaga barangay sya. sibilisado naman ang mga tao doon, naabot ng kuryente, maging internet.

Unang puntirya ko doon, ang kumain ng bagong aning gulay, yong manamis-namis na gulay. Sarap. Tapos yong kumain ng kakanin, at mamasyal sa paborito kong pasyalan... sa isang hill na tinatawag naming mines view kasi tanaw mo ang kabuoan ng boung barangay. Maganda doon pag gabi lalo na pag maraming bituin at litaw ang buwan, sarap mag senti.

Kumain din ako ng mga prutas tulad ng atis, suha, rambutan at guyabano.

Sayang nga lang kasi wala akong dalang kamera para kunan ang mga magagandang senaryo. Sayang.

Namasyal din ako sa mga kaibigang matagal nang hindi nagkita-kita. Nagkamustahan kami at nagkwentuhan, sayang kasi walang inuman, wala akong dalang pera noon namasyal ako, isang bisikleta lang kasi ang dala ko.Hindi ko akalain na aabot na gusto namin parehong uminom kasabay ng mga inihaw na tilapya mula sa farn ng aking kaibigan.

Medyo nalungkot ako noon pauwi na ako, pero ganoon talaga ang buhay, kelangan kumilos para mabuhay.

Namiss ko din ang mga pinsan ko, oo nga pala may frat pala kaming magpipinsan. Tinawag namin itong prating gutom. Dati bukas-kaldero gang, ngayon dahil sa nagmahal na ang bigas ay prating gutom na lang daw (pero di naman talaga kami gutom palagi, trip lang)... tapos noong nandon pa lang ako, may bagong recruit, 3 years old namin pinsan, ang initiation ay humuli ng tutubi a.k.a butterfly este dragonfly, tapos pag nakahuli kukunin namin at ipapakagat sa nipple nyang hilaw pa. hahaha...
Kinalabasan? Ayun umiyak at nagsumbong! hindi makaangal tatay nya kasi ganun din ginawa sa amin noong bata pa kami, kumbaga by generation lang naman.

Medyo marami kasi kaming magpipinsan kaya iba din kami magtrip, hehe. Astig no?

O sya... next time na lang ulit ako magkukuwento ng medyo marami-rami.

last prayer

2008-08-14T23:06:00.003+08:00

Kneeling down, I utter my night prayer. Hoping that in the depths of the corners of the four corners of my room she would hear my prayer. Because I know that when night time falls, there would only be the two of us. Even though all this time she wouldn’t speak a single word or even a single movement, and even though all this time she remains unnoticed, I have faith that there would come a time when our eyes would finally meet. How I wish that even in our moment of silence that would seem like eternity for me, she would hear what my heart whispers.

Lying here, I gaze at the dark velvet sky. The moon smiles sweetly down upon me. Reminding me never to lose faith. Reminding me that one day she would come. One day my angel would come, my sweet angel. A day would come that she would warp her wings around me and we would both cease to exist and she would bring me to a place called heaven. Then I’ll be off and gone from this bitter world. She would catch me whenever I stumble. she’d fill me up whenever I’m empty. She’d clean the messes I’ve made. And she’d stay with me even though everything else around us has changed. No ocean could even come between me and my angel. She won’t even let me cry a river like I am now. And my bitter world would be nothing but a paradise.

Looking over the horizon, words keep running thru my empty head. My best bud use to enjoy a good laugh at me whenever we went over this topic. She said I was hysterical. I just keep quiet at times she caught me off guard. She always tells me that I am wasting my time. For her, she was just trying to lift me up while it wasn’t too late yet. She was trying to pull me before my hopes would let me fall into a bottomless pit. She was trying to put the pieces together because she doesn’t want to see me shattered. And whenever I’d try to put up an argument with her, she’d tell me:

“Angels do not come down from heaven, for they do not know how to walk here with us…
They only have wings to fly, but they do not know how to cry…”

With these words I’d stop. What’s with her?! Can’t she just be upbeat about the only thing I care about?! What is she so afraid of? I know she’s just trying to be a pal. But she’s never been thru what I’m going thru now. She doesn’t feel this bliss I feel just with a single thought of her. I couldn’t understand what she was trying to save me from. Not until days, weeks, months, and years passed and still not even a single feather to let me know she was watching from above.

How could she be so cruel? All I ever wanted now seems to be a castle in the sky. How could my angel bruise me? How could she bear seeing me in vain? How could she leave me from these fast phase world? Especially now that things aren’t the way they used to be? Isn’t she aware that everything could change with a blink of an eye? Was my friend right all these time? Now I know what she was trying to save me from.

So I went on living as an apparition. What good am I now? I’ve become the worst thing I could ever imagine. Torn apart and wasted. I had vanished into existence. And it gave me moment to think and look back at the frames of my life. To the time I was so obsessed with finding my angel. In my unexplained dismay and torment I saw you in each of the frames. You were there waiting with me. You were there waiting to be noticed. So now, tears fall ‘coz you’re gone. Nowhere to be found. I’m drowning all the pain inside me. This is what an imprudent person deserves, don’t I?

Angels do come down from heaven. They set foot on the hearts of those who believe. If only they know where to look. Angels may have wings to fly, but their wing could easily be broken and even your mortal tears are not enough to patch them up. That’s the time they have to walk. Barefoot, alone, and unnoticed. Your mere human eyes can’t even see them cry. Yes, they do cry. They silently blubber and hold back all the pain until slowly they would grow feeble and fragile. Then they would go back up to the stars. Back in oblivion.

Just like what happened to you and me. You could have been my angel if only I turned around. I could have been yours if only you called my name. Now it’s too late. We’re both fading. But not to worry, I know we’ll see each other. We’ll meet again. But this time I’ll be with the stars. And you’ll be smiling with the moon.
--basurerong sosyal

Taksil. Talsik.

2008-08-13T07:17:00.001+08:00

Dinurog mo ang aking puri sa anino ng iyong kalapastanganan…
Hindi ko matantya kong ganu ka kalakas ng sa mga oras na yon…
Mulat ang aking mga mata pero sarado ang aking isip dahil sa iyong kababuyan.
Malamig ang gabi ngunit mainit ang mga dampi.

Sumigaw ako ngunit tanging ang malamlam na buwan lamang ang nakarinig.
Nagdarahop. Nagmamakaawa. Kahit paos na ang tinig ngunit ako’y pumipilit.
Gumuhit sa iyong mukha ang bawat ngiting puno ng pagtatangka.

Tumawa ka nang ubod ng lakas kasabay naman ng paglaban ng aking kamay.
Sampal. Sipa. Mura.
Pero kulang pa ang inabot mo habang iyong pinupunit ang aking puri.
Tanging Siya lamang ang malamang na nakakaalam ng lahat.
Noong patapos ka na, pinatalsik ang anumang likido mula sa iyo.
Nakakadiri. Nakakasulasok.
Pero bakit paarang gusto ko.

Putang ina lamang ng sa gabing akoy nilupig ng iyong pag-aari.
Nasaktan ako noong una, pero tama si cruciana…
“pag tumatagal sister, sumasarap. Mawawala yong hapdi.”
Masarap nga pero di ko magawang lokohin ang sarili kong anak.
Hindi ginusto ng kaluluwa ko bagaman ginusto ng katawan ko.
Oo, tama. Ina lang ako.
Tao sa paningin ng lahat pero puta sa mata ng asawa ng anak ko.

life of a young pen...

2008-08-10T22:42:00.008+08:00

May mga pagkakataong wala akong maisulat dito sa blog kong to. Blanko. Ito ang kahinaan ng isang amateur blogger,maraming bumabagabag at gumugulo. Hindi alam kong saan magsisimula, ano ang sisimulan at dapat bang tapusin ang nasimulan.

Its better to cross the line and suffer the consequence than to just stare at the line for the rest of your life...--patentero rule #1

Pero kelangan ko pa ring subuking gawin ang gusto ko. Mag-isip ng panibagong ideya at panibagong pakulo, parang variety show. Hindi aalintanain ang mga anik-anik na bumabagabag, tuloy-tuloy lang habang gumagana ang karne na laman ng aking bungo kasi kelangan naman talagang ganun yun.

“You must ignore what people call you and just trust who you are”
-Shrek

Minsan naman maraming ideya sa isipan. Loaded. Sa pagsusulat, kelangan mo silang isulat, kelangang ilista, kelangang ihayag bago pa man mawala ito na parang bula. Parang yong lumubong sipon dahil napatawa ka bigla. Kusang lulubo at kusa ding puputok.

"The only graceful way to accept an insult is to ignore it; if you can’t ignore it, top it. If you can’t top it, laugh at it. If you can’t laugh at it, it’s probably deserved" -baklitang pamenta

Ang sabi ng titser ko noon sa literature na pag marami daw iniisip o iniisip ang iniisip eh matalinong tao. Nagkunwari akong nag-iisip upang isipin yong sinabi nya tungkol sa pag-iisip ng mga umiisip sa mga iniisip para kunyari matalino ako sa harapan nya.

“Everybody sees you what you appear to be, few feel what you are”-Machiavelli ‘The Prince’

Metacognition. Thinking about thinking and or learning about learning. Lalim no? Pero magkaiba yong critical thinking sa metathinking. Di ko na kelangan pang i-explain pa pagkakaiba kasi sabi ko nga nagkukunwari lang naman akong matalino.Hakhak

Yan ang mga neurotransmiter o mga kemikal na nagmomodulate ng signals sa mga cells para gumana ang iyong mga karne sa katawan kabilang na ang karneng pinoprotektahan ng iyong bungo kasama na ang iyong makapal na balakubak sa iyong anit sa ulo. Isang napakahalang kemikal o enzymes na may kinalaman sa mekanismo ng tao.

Isa sa mga halimbawa kumbakit tayo nagagalit o nalulungkot o kahit anong feeling na may kinalaman sa emosyon ng tao ay ang serotonin. Samantalang ang norepinephrine naman ay may kinalaman sa libido o wakefulness na tao. Haay. Ayoko na, dinudugo na ilong ko...it is also known as epistaxis by which na thin blood vessel ruptures.

Well, ganyan kakomplikado ang buhay ng tao, i mean ang buong sistemang binubuo ng kaliit-liitang cell na nasa sa iyong katawan mula noong binuhay ka Niya sa mundong ito. Komplikado mang iisipin pero may ilang mga nilalang pa rin na pilit umuunawa at umiintindi na sa kabilang banda meron ding nagkukunwari.

"that is life..."
-barker ng jeep sa Pasig

"rollercoaster... sometimes you are at the top, sometimes you're down, sometimes you spin around and feel like everything turns upside down.Sometimes you are infront and turns your back against your co-riders.Sometimes your at the back and you co-riders turn their back on you. But what makes rollercoaster (life) special is the way you enjoy it, scream at the top of your voice, the way you learn to hold on when railway turns up & down and runs circular path.But the most important thing is the way we accept that the rollercoaster joy ride is over...we ride out and surrender to the real Owner of the rollercoaster,and that is life."
-Nahilong pulubi.

Push button to stop talking and thinking.

the feeling of being melancholic...

2008-08-08T04:14:00.001+08:00

I took some m&m's chocolate in the fridge awhile ago. Out of the blue, I didnt notice that some of it fell on the the ground and broke into pieces. How nice! It made me think and realized that even the sweetiest thing in life could break too...
--quoted from text message

Well, It says so. I have been a pathetic lover ever since (a single declarative sentence, no details anymore, much guilt and a single sentence of aggravation) . A hopeless romantic, and a they-so-called 'torpe'. And I admit it (rather than telling something else).

I should have gained so much self-confidence for the sake of it.And yet,it still the same where I have been to.

Funny to tell this story of mine that i used to tell wacky stories and some sort of happy moments but now i am telling this mushy talks feeling the burst inside. Sigh. I cant help myself.

I was once a coward and a stupid just a long time ago. Yeah I was, and until now im still succumbed with the same feeling, the same hints and the same vulture. I may have a vague understanding it all, my problem. And I have no designs nor conceptual structures behind of those things.

I was once told by my friend... “ bakit ka ba nagkakaganyan?”
I answered promptly “dahil ganito ako”
You are making your life messy!
Yes! It is.

I’ll try not to spoil this feeling. But the irony is the way i dont want to, is also the way it goes to.

muni-muni...

2008-08-07T06:15:00.001+08:00

Stand in the Light - Michael Webb

Gusto ko tong kantang 'to. Wala lang, medyo emo lang ako ngayon.

may sira ako!

2008-08-06T03:52:00.003+08:00

Medyo may tantrums ako nung pumasok ako sa opis. Ewan. Siguro dahil di rin maganda ang panahon. At kulang siguro sa tulog. Asar.

Tumawag na ako sa tie-up namin para hingiin araw-araw yong report na gagawin ko. At nung prinint ko na,eto ang bumungad sa akin:

Natawa ako. Sino kaya ang gumawa nito? Loko-loko rin kasi ang mga tao dito sa aming opisina, pinaghalong naughty,wit and humour.

Umaayos ako ng mukha, ang dating nakasimangot ay tinakpan (kunwari) ng smiling face, para hindi rin malagyan ng ganyan.

Tinanong ko tuloy ang sarili ko...may sira kaya ako?

salamat sa mga nag-iwan ng bakas, sana katulad din sila ng sipon...sticky.

2008-08-04T00:30:00.003+08:00

Kanina lang ramdam ko yong bigat ng lalamunan ko at yong medyo pananakit ng nasal ko. Inunahan ko na ng gamot na neozip pero tumuloy pa rin kaya eto maluha-luha ako sanhi ng sipon. Pagdating ko dito sa opis, pumunta ako agad doon sa lagayan ng gamot at dumeretso sa pantry para uminom ulit ng gamot, tuseran, sana mas okey ‘to kesa sa nauna.

Sabi ng titser ko, hindi naman daw talaga gamot ang mga decongestant para sa sipon, ginawa sila para irelieve lang yong nararamdamang di-kaigaigaya sa nasal area. Kumbaga preventions lang upang hindi mamaga yong mucus membrane sa nasal area natin na maaaring dahilan ng clogged nose.

At hindi lang iisang virus ang sanhi ng sipon, kundi milyong milyong viruses kaya hindi maaaring gamutin o itrigger ng gamot, ang silbi lang ng gamot ay para i-prevent at hindi na lumala yong mga nararamdaman sa ating katawan, sila ang mga tinatawag na pathogens na precursor ng mga sakit.

Salamat nga pala sa mga co-bloggers na bumisita sa site ko at nag-iwan ng bakas sa loob ng buwang hulyo. (tagalog na tagalog?)

Narito ang ilan sa mga naligaw at nauto.

batopik
http://batopik.wordpress.com/
tentay
http://tentaypatis.blogspot.com/
utoy
http://utoysaves.wordpress.com/
utakmunggo
http://purokareklamowalakangkwenta.blogspot.com/
chroneicon
http://chroneicon.blogspot.com/
rio
http://riotooth.blogspot.com/
jhamywhops
http://jhamywhoops.blogspot.com/
arnie
http://arniepopo.blogspot.com/
linapuhan
http://linapuhan.wordpress.com/
kwentuhan
http://kwentuhan.wordpress.com/
julie
http://greenbucks.info/
ms-panda
http://ms-panda.blogspot.com/
elliot
http://everythingkimchi.blogspot.com/
pedro
http://diakosipeterpromise.blogspot.com/
mangBADoy
http://talambuhay.wordpress.com/
lorie
http://www.loriesplace.com/
rimewire
http://rimewire.wordpress.com/
klitorika
http://klitorika.blogspot.com/
eyebags
http://i-want-eyebags.blogspot.com/
krisjaper
http://www.krisjasper.com/
acey
http://aceychan.blogspot.com/
aling baby
http://alingbaby.wordpress.com/
mahiwagang sibuyas
http://mahiwagangsibuyas.blogspot.com/
wandering commuter
http://wanderingcommuter.blogspot.com/
dong
http://dongism.blogspot.com/
rowjie
http://rowjie.wordpress.com/
abou
http://abouben.blogspot.com/
kurisujae
http://stupidorkris.blogspot.com/
lawstude
http://lawstude.blogspot.com/
kengkay
http://kengkay.wordpress.com/
mr.perk
http://edzcelperk.wordpress.com/
mrs.j
http://reigningmrs.blogspot.com/
prinsesangmusang
http://prinsesamusang.wordpress.com/
billy yow well
http://idietoexist.blogspot.com/
arot
http://www.nonoh.com/
dean
http://dean-eleven.blogspot.com/
nanay belen
http://mothercares.blogspot.com/
bien
http://bienthoughts.blogspot.com/
roxy
http://foxyroxyloxy.blogspot.com/
dazedblue
http://buzzwerth.blogspot.com/
dansoy
http://dansoy.lukaret.com/
winkii
http://tinkiiwinkii.blogspot.com/
enrico
http://enricodl.blogspot.com/
mike
http://micolauron.blogspot.com/
rj
http://ardyeytejada.blogspot.com/
ifoundme
http://ifoundme.wordpress.com/
emoterang nurse
http://kwentongbabae.blogspot.com/
axel
http://axelis.blogspot.com/
ferbert
http://kokeymonster.com/
gillboard
http://gillboard31.blogspot.com/
niel camhalla
http://onesixthsense.blogspot.com/
ipob
http://istrike.blogspot.com/
wild ice
http://pornouniverse.blogspot.com/
goddess
http://iwritebecauseifeel.blogspot.com/
asnallar
http://orgullomundo.blogspot.com/
bhievzkiez
http://bhievzkiez.wordpress.com/
pen
http://penslave.blogspot.com/
makoy
http://akosimakoy.wordpress.com/
roniel
http://roneilberania.blogspot.com/

Anonymous
wifeybee
ayzzz
pokwang
kamotenista
harmonie
taps

Muli, maraming salamat po sa inyo!

"hindi lahat ng green masustansya"
--plema

i want to move in...

2008-07-31T22:41:00.002+08:00

Hindi mali ang grammar na nabasa mo sa title ko. Gusto ko lang talaga humanap ng panibagong lungga. Nagsasawa na kasi ako sa pagmumumukha ng aking landlady, laging nakabusangot. Asar.

Besides, gusto ko yong malapit lang sa Ortigas Centre para malapit sa trabaho. Medyo malayo ng unti kasi yong inuuwian ko. At maliit yong pad sa isang tulad ko, kelangan ko kasi ng videoke bar, mini library, swimming pool, lounge area, at wifi capable na (siyet...nangarap?)

Pero seryoso, kelangan ko ng bagong malilipatan. Kung sino man po ang may alam dyan, kahit studio type man lang, okey na.

Sana may makatulong.

Taym Pers Portion, reply to Pepong Chaos

2008-07-29T21:47:00.004+08:00

Dear Pepong,

Wala naman talagang problema sa pagiging pandak eh, sabi nga nila age doesnt matter este height doesnt matter.Matuto ka lang tanggapin ang katotohanan na ikaw ay ginawa Niya ayon sa kanyang kagustuhan.Walang problema dun.

Kaya ka nagkakaroon ng inferiority complex ay dahil sa sobrang low esteem na nasa sa iyo, kulang ka ng confidence at masyado kang conscious sa iyong sarili. May kaugnayan ito sa lugar, komunidad, lipunan, estado na kinabibilangan mo na nagdudulot ng pagiging "iba" na naiisip mo sa sarili mo. Oo maaaring iba ka nga sa karamihan pero sana ang isipin mo ay may ibat-ibang pag-uugali, seremonya, katawang physical o physiologocal, paniniwala, kultura, ang taong nabibilang sa isang lugar katulad ng nasabi sa itaas. Nangyari lamang na iba ka, at iba sila sa iyo. Halimbawa, sa isang niche ng mga hayop katulad ng ibon, may parrot, may ibong maya, may kuwago, nandoon din si tweety bird at hello kitty na nakaabang sa ibaba bilang predator ng ibon at may love birds, nangyari lamang ikaw ay isang ibong tiririt na walang ibang alam kundi humuli ng tikpalong ngunit kabilang ka pa rin sa niche na ito na bumubuo sa nasabing habitat.(sori ha, wala akong ibang maisip na katagang ipapalit ko sa inshort eh) Inshort, may silbi ka 'dong.

Kung pangarap mong maging basketbolista, okey payn hayaan na nating maging pangarap mo yan. Pwede ka naman maging basketbolista eh basta mg kalaban mo mga 4-footer. Kwits. Kung walang babaeng lumalapit sa iyo, try mong pumunta ng aurora boulevard mga bandang 5:30 pm onwards. Doon sa foot bridge, may mang-aalok sa iyo. Try mo lang, pero dahan-dahan ha, baka mahulog ka sa tulay na bakal, mataas yon para sa mga katulad mo.

Tungkol naman sa pakikipagtsismisan, well... sige chismis ka lang,just make sure na sa pagtalikod mo eh hindi yong heigt mo naman ang pinagtsitsimisan ha. At hindi ugali ng mga lalaki ang makipagtsimisan, unless.... hmmmm....

At sa usaping pagtitikol, hindi yun totoo. Madalas itong paniniwala ng mga teenage boys, at dahil sa peer pressure nagagawa nila ito kasabay ng paniniwalang tatangkad pa sila. Hindi yun totoo dahil sa puberty/adolescent progeression ang growth and developement nila ang may kinalaman dito. Kumbaga, hindi yong pagtitikol nila ang dahilan kumbakit sila tumatangakad kundi dahil nasasabay ito sa pagmature ng katawan ng mga teenage boys. Nakuha mo?

At sa pagpapapak ng star margarine,kung totoo man o hindi. Subukan mo ito sa margarina na nabibili sa mga palengke, may tingi at bulto, pero try mo yong isang tabo at isa lang ang resulta dyan sa kubeta ang destinasyon mo. Sa puntong yan, kelangan pa siguro ng DOH pag-aralan kung totoo man yan o hindi. Kaya ang sagot ko, ewan ko.

Pepong, kung ako sa ito...tanggapin mo na lang ang katotohan na ganyan ka. Okey na ang pandak kesa sa may kapansanan. Okey na yan kasi nabubuhay ka, ramdam mo yong hangin na pumapasok sa iyong katawan polusyon man yan o utot. Okey na yan kesa sa mga bilanggo na hindi nakararanas ng tunay laya dito sa mundong ibabaw. Makontento ka lang, okey na talaga.

Alam mo ang tao dapat matutong makontento para lubusang maramdaman ang halaga ng buhay na ipinagkaloob Niya. At matutong tumanggap ng anuman na bukal sa kaloban...

Kung kaya mo 'tong gawin, pwes tao ka nga.

Sana natulungan kita sa aking mumunting payo.

Ever Guapo (pero kelanman 'di naging conceited)
Taym Pers

Taym Pers portion: rated PG, Pepong chaos.

2008-07-27T22:41:00.004+08:00

Dear Taym Pers,

Sumulat ako dahil alam kong matutulungan mo ako sa aking problema.
Pero bago pa man yan, gusto muna kitang batiin ng magandang araw. Ako nga pala si Pepong, hindi tunay na pangalan. Laking Maynila pero hindi tumangkad. Oo yun ang aking problema, kulang sa hayt at compidens. Sa edad kong bente sais eh four feet and 2 inches lang ako, alam kong nasa lahi na namin ang pandakekong pero gabo-gabi akong nagdarasal para tumangkad man lang ng kahit ilang sentimetro. Isa pa yun din ang dahilan kung bakit walang nagkakagusto sa aking kababaehan, ni bading nga ilag din sa akin.

Taym Pers, Gusto ko sana e yong kasing tangkad ng mga basketbolista. Pangarap ko yun. Nung nagsaboy ata si God ng katangakaran e nasa hulihan ako nakikipagtsismisan. Isa din pala sa habit ko ang makipagtsismisan. Kung anu-ano na lang ang pinag-uusapan namin ng mga kasamahan ko sa trabaho. Masama ba yun?

Totoo bang may mga gamot na pwedeng inumin para tumangkad? Anu-ano ito? Magbigay ng halimbawa at gawan mo ng essay na hindi bababa sa 1000 words at ihulog sa malapit na dropbox na matatagpuan sa mga leading outlets nationwide. Hurry! Join now!

Totoo bang pag palagi kang nagtitikol e pwede ka ring tumangkad? Bakit? Paano?

Sa amin kasi nung bata e ganun yong advise ng mga tatay. Sinubukan ko naman, ginawa ng ilang beses sa loob ng isang araw, ginawa sa loob ng mahabang panahon pero wala pa ring pagbabago. Pumapapak na rin ako ng star margarine kahit panis pero ganun pa rin ang height ko. Nagiging desperado lang ako. At akoy naguguluhan.

Sana matulungan mo ako kung paano ko matatanggap na pandak nga talaga ako.

Still Pandaks,
Pepong

wala lang... trip ko lang.

2008-07-25T22:39:00.005+08:00

Ilang beses na rin akong nadisapproved ng google adsense dahil sa langguage na ginagamit ko, unsupported daw ang wikang filipino natin. Hindi ko alam kung bakit o talagang may diskriminasyon lang sa ating/aming wika.

Gusto ko lang i-try kung anong feeling tumanggap ng tseke na kita mula sa ads sa iyong site. O sa madaling sabi, gusto kong subukang kumita. Sinubukan ko ang adbrite, pinag-aralan kung panu, saan ilalagay, kung panu ang billing pero di ko talaga alam. Pasensya.

Maraming blogs dyan ang english ang ginagamit bilang medium. Pero marami rin sa kanila ang wrong gramming. Nakasusulasok na wrong grammar. Mali ang subject-verb agreement, pati ang syntax, mali din ang expression. Pero blog yun, personal na bagay ng isang tao, at hindi mali ang kumita ng pera. (pero sana, ayusin din naman nila)

Kagabi/kanina, kausap ko lang si mahiwagang sibuyas. Bertdey pala nya, nagusap/naglandian/nagkachokaran/nagbatian kami sa way-em. Okey sya kausap,para kang kumakain ng cake...masarap. Yun nga lang lasang sibuyas.

Makulay na parang gulay ang aming conversation, kung ipopost mo yun at lalagyan ng google adsense, malamang kumita ito ng husto. Bawal ang spam ha.

At dahil bertdey mo, 'to na lang regalo ko sa yo mahal kong kaibigan (waaah feeling close na ito?)...

"kung isa kang sibuyas habang binabalatan, mas okey pang akoy lumuluha habang ikay pinagmamasdan, kasabay ng pagtalop at pagtanggal ng saplot ng iyong makinis na katawan"

astig nga ba ang math?

2008-07-25T00:35:00.008+08:00

Manong Isaw: ilan sa’yo?
Student: 3x-5 where x=6
Manong Isaw: ah so bale 13, bale mura lang 5sin90 ang isa.
Student: umm... pakiconvert naman po using arctangent
Manong Isaw: di ko carry eh, tangent na lang 5tan45 kung gusto mo,
mag-apply ka na lang ng reduction formula.
Student: ok na po, eto bayad (X∆2-4x+3) / sin3x where x=7
Manong Isaw: ok got it, wala ka ng sukli na ha.

Isa sa mga chain text message na kumalat sa boung kapuluan ng mahal nating Filipinas. Malamang natanggap mo rin ito bago pa man sumikat si Inday na highfalutin kung mag-ingles.

Math. Phoneyetang math yan. Isa sa mga dahilan kung bakit dumudugo pa rin ang utak ko, nagiging cause ng epileptic seizure ko, at emotional disturbance ko na nagpapabula pa ng bibig ko.

Minsan mo na rin bang kinainisan ang math sa buhay mo? Ako, maraming beses na. Ayoko sa math. As in Math. MATHigas ang ulo ko pagdating sa asignaturang 'to nung nag-aaral pa lang ako.

Nung Highschool nga ako, gumawa ako ng alyansa A.M.A.T... Alliance Movement Against Trigonometry. Ako ang naging founder, tapos yong seatmate ko ang naging co-founder. Hindi rin nagtagal kasi kaming dalawa lang yong naging member. Bwisit.

sabi ng Rene Descartes:

"It is a truth very certain that it is not in our power to determine, we ought to follow what is probable"

sabi ko naman: Keep off the grass.

baloooootttt...

2008-07-23T22:29:00.004+08:00

Im so sick and tired of this cruel life! In solitude I always pass this life’s endless road amidst the spooky road, feeling the coldness and uncertain darkness of the night. Shouting relentlessly at the top of my lungs just to touch your ears and answer your exotic cravings.
--sosyal at depressed na magbabalut

Balot. Balut. Isa sa mga pagkaing pinoy na kinahihigan ng marami. Imposobleng hindi mo’to alam, ito yong itlog ng bibe (tama nga ba?) na hindi pa napipisa ng kanilang inang mother. Ito yong mga itlog na nagtagal lamang ng 16 to 18 days tapos tsinugi na at pinakuluan sa kumukulong tubig na merong asin.

Sa paggawa pa lang ng balut, meron ng aborsyon na nangyayari, mga kawawang little birdies (ngek? Birdies?) hindi man lang nasilayan ang ganda ng mother earth. Sigh.

3 years old ako noon nang una akong nakatikim ng balut, tandang tanda ko pa noon dahil sa tuwing pupunta kami ng plaza with my ever loving parents eh hindi pwedeng 'di kami bibili. Palaging pinapakain sa akin ng aking amang father yong puti, yong matigas. Sweet no?

Tatlong piso pa noon ang balut. Mura lang kung ikukumpara lang sa sampung pisong balut ngayon. Yong balut ngayon parang 1-day old na ang hitsura, matigas ata ulo nung sisiw kasi ayaw pa-abort. Or baka late lang ang abortion, parang yong mga babaeng nagdadalawang isip pa kung ipapaabort yong bata o hindi habang patagal ng patagal ayun lumalaki naman yong kawawang fetus.

Bakit ko 'to ginawan ng entry? Wala lang. Ramdam ko lang naman yong cravings sa pagkaing 'to.
Nakakamiss na kasi. Ikaw, miss mo na rin ba ang mabalahibong itlog na tinutukoy ko?

Taym Pers Portion: a reply to petrang kabayo letter

2008-07-21T21:57:00.004+08:00

Dear Petrang Kabayo,

Anlalim nga ng problema mo hindi maarok ng aking powers to the highest level. Hija talagang ganyang ang love, minsan kelangan nating magsakripays para lang may matutunan tayo. E ano nga ba natutunan mo sa pakikipagrelasyon mo dyan sa boyprend mo? Ang mangabayo? Pero hindi ba masarap naman talagang mainlab yun nga lang minsan may mga nangyayaring hindi natin nagugustuhan.

Kung ako sa'yo hija, kung ramdam na ramdam mo naman talagang ayaw na sa iyo ng boyprend mo, hiwalayan mo na. Wag mo nang hayaang labis kang nasasaktan ha. Kung kaya mo syang sapukin, go! kung kaya mo din syang latiguhin, go lang! basta in then end hindi ka makokonsensya. At hindi ka masasaktan...

Alam mo Hija, tanga ka na nga, bobita, boplaks, syongangers, espoklong, o kahit ano pang tawag dyan wag mo naman sanang gawing kaawa-awa ang sarili mo sa kanya. Lalaki lang ang ulo nya pag pilit mo pa rin ipinagpipilitan ang sarili mo sa kanya. Kawawa ka lang. Pramis.

Kaya hiwalayan mo na sya, total marunong ka namang magfriendster e dun ka na lang maghanap ng bagong boyfriend mo.

Kung naiinsecure ka kay Grace, abay dapat lang. In this world accept the reality that not everything cheers us the way we want it. Atsaka duh rebonded ang hair nya e ang sa 'yo shinampoo lang...mumurahin pa.

At tungkol naman sa engron mo, simple lang yan. Pakagat mo lang sa aso, tapos! Pero kung may pera ka e pwede mo namang ipaopera yan ah. Alam mo ansabi sa akin minsan ng manicurista sa amin, wag daw masyadong pagkakalikutin ang kuko para maiwasan ang onychocryptosis na mas kilala sa tawag na ingrown nails. At wag masyadong maikli ang paggupit ng kuko, hanggat maaari wag mong gupitin ito sa pinakagilid para pag lumaki yong kuko eh hindi nabubunggo yong laman na sya naman g nagcacause ng hypergranulation. Deretso lang ang pagputol wag pa-curve ha.

Gusto mong hingiin ang friendster ko? Di ko masyadong nabubuksan e pero kung talagang desidido ka talaga, kung anong email na makikita mo dito ay yun din yong emaill account ko sa taeng-inang friendster na yan. Okey?

Sana nakatulong ako sa 'yo. Sana.

Yours Truly,
Taym Pers

taym pers portion: ang problemang kabayo...

2008-07-20T22:51:00.008+08:00

Tapos na ang ika-100 na entry ko. Tapos na ang silibrasyon na aking inihanda para sa aking sarili. Isang simpleng salo-salo sa harapan ng t.v kasabay ng pagngasab ng isang supot ng kornik at isang bote ng RC cola. So there.

So tuloy-tuloy lang tayo.

Kahapon habang nakaupo ako sa aking trono. Naisipan kong gumawa ng isang portion dito sa blog ko. Isang ideya ang lumaya na naman. Mga gawa-gawang anomalya na kapupulutan ng aral...sana. wish ko lang. At heto basahin mo.

Dear Taym Pers.

Bago ang lahat gusto muna kitang batiin ng good morning, in tagalog magandang araw. Masaya ako dahil ito ang unang liham na nailathala dito sa blog mo. Ako nga pala si Pete, fet ang tamang bigkas dyan hindi feet na paa ha; nickname ko. Kasalukuyan akong nagtatrabaho bilang isang katulong sa isang prominenteng pamilya dito sa forbes park.

Lumaki ako sa hirap, wala kasi kaming kotseng BMW o kahit vios man lang noong bata ako. Hindi ko rin natikman ang rangya ng buhay, ang magkaroon ng sariling laruan tulad ng psp o kahit playstation 3 man lang. Okey na sa akin noon ang taguan-pong at bahay-bahayan. Hindi rin ako nakakatikim ng masasarap na pagkain, masarap na sa aming tatlong magkakapatid yong isang lata ng sardinas. Ang tanging afliance lang namin noon ay ang de-bagang plantsa, wala pa kasing kuryente sa aming barangay noon at ewan ko lang kung afliance na matatawag yong plantsang iyon na pamana pa ng lolo ng tatay ko. Im sorry if my sfelling is bad. Hindi rin kasi ako nakapag-aral, ang tanging isang pangungusap lang na ingles na alam ko ay... Give it more baby..ohh..ohh. Nabasa ko lang yan sa celpon ni sir nung minsan pakialaman ko. Ang alam ko text yun ng kabit nya. Ginagago nya pala si ma’am. Bobo din kasi si ma’am.

Maiba tayo, yun nga, mahirap lang talaga kami kaya nasanay na akong magbanat ng buto. Dagdag mo pa dyan yong pagmamalupit sa akin ng madrasta namin pag wala ang tatay namin. Hindi nya raw ako anak kasi ‘di raw kami magkamukha. Natural! Kaya nga madrasta namin sya, bobita rin pala sya ano?

Edad kinse anyos ako nang pumunta ako ng Maynila. Hinatid ako ng ante kong mabait na kapatid ng madrasta ko. Ang kaso nung nasa maynila na kami pinaghintay nya ako, ang sabi nya iihi lang daw sya. Pero dalawang oras na akong nakatayo sa mahabang kalsada dala ang isang bayong pero hindi pa rin sya nagpapakita. Pinagalitan ako ng isang mama na nag-aastang pulis, ang sabi bawal daw tumayo sa gitna ng Edsa.

Sa mga oras na yun, akala ko magiging palaboy na ako, hindi pala. Dahil doon ko unang nakikilala ang aking amo ngayon. Ang bait nga ni sir e, binigyan nya ako ng bente sabi umuwi na daw ako. Sabi ko naman hindi ko alam kung saan ang sakayan. Kaya nung nalaman nilang naliligaw ako, kinupkop nila ako at ginawang tagapagsilbi sa kanila.

Tatlo pala kaming magkakapatid, ako ang bunso. Pero yong dalawa kong kapatid na nauna sa akin ay hindi ako tinuturing na kapatid. Sampid daw ako. Si kuya monmon, limang taon ang agwat namin, pinaglihi daw sya buwan kaya ganun ang pangalan nya, si ate sansan naman tatlong taon ang agwat namin, sya ang pinakamatalino sa amin, pinaglihi naman sya sa tansan. Noong nabubuhay pa ang nanay ko, palagi ko syang tinatanong kung ano pinaglihi nya sa akin, hindi sya sumasagot kundi iniiba nya yong usapan. Pagnaaasar na ako at pasigaw ko na syang tinatanong atsaka naman sasabat si kuya monmon ng hindi pa ba halata dyan sa mukha mo? Tapos dun pa lang ako tatahimik at magkukulong sa kulangan kasama ang mga alagang hayop ni itay.

Teka medyo napahaba ang entro ng buhay ko ah, sumulat nga pala ako sayo para humingi ng payo sa aking problema.

Sa edad kong bente-otso ay nagkaroon din ako sa wakas ng boyprend. Nakilala ko sya kasi kapitbahay lang namin yong amo nyang may-ari ng mga kabayo, isa syang hinete. Sweet din sya kasi halos araw-araw ay binibigyan nya ako ng gulay pero ang sabi nya tiratira na nga lang daw yun, ewan ko kung saan at kanino talaga nanggaling. Masarap naman kasi ginagawa kong salad, yong may mayones. Sariwa pa naman yong gulay kahit minsan amoy laway ng kabayo, pinapakain ko pa nga kina sir e, masarap nga daw talaga yong gulay.

Yong tungkol sa problema ko ay tungkol sa boyprend ko. Nanlalamig na kasi sya sa akin, pag nilalambing ko sya at hinahalikan umiilag sya at sabay haplos lang sa ulo ko gaya ng paghaplos nya sa mga alaga nyang kabayo. Gusto ko syang tanungin kung sino ang mas pipiliin nya ako o si grace---yong kabayo. Pero natatakot akong baka si grace ang piliin nya, nakita ko na kasi yun di hamak na mas maganda ang buhok kesa sa akin. Balita ko rebonded pa nga daw.

Mahal ko ang boyprend ko kasi sya lang ang unang nagbigay sa aking ng tamis ng ligaya sa buhay ko. Pero yun nga, parang hindi na nya ako mahal. Ano kayang gagawin ko? Makikipagbreak ba ako sa kanya o hindi? Tulungan mo naman ako koya.

May isa pala akong problema, yong engron kasi ng kuko ko di ko masungkit paano ba ito tanggalin? Sana matulungan mo ako koya. Kasi labis na akong nag-aalala sa figure ko.

kelangang kelangan ko ng tulong mo.

Sya nga pala, may friendster account ka ba? Pwede ko bang makuha? Add kita ha.

Truly yours,
Petrang Kabayo.

isang daang porsyento ni tarugo este taguro.

2008-07-19T04:08:00.008+08:00

Yehey! ito ang ika-100th entry ko. Isang taon at mahigit na rin ako dito sa blogger slash blogspot. Angaling ano? Marami na rin akong nalagak na mga kuro-kuro at emosyong patlang (anlalim dude), at naeenjoy ko naman. Marami na rin akong nabisitang blogs, may blog na epal, informative, kwentong ek-ek, kwentong barbero, may blog na mala-tibak ang konsepto, may blog na antichrist, may blog na patawa, malungkot at kung anu-ano pa. May ilang ding naligaw sa dito, napadaan at tuluyang tumambay.

Ilang sa kanila e paborito kong pasyalan, nariyan ang blog ni utakmunggo na tungkol sa mga kwento nila juday, claudine, kc, at sino pa nga ba ulit yun? Basta masaya ako pag binabasa ko yan, dagdag mo pa yong adventures niya sa dalawa nitong anak na uber sa kulit, aliw na aliw akong basahin at kwela talaga (sana hindi nya mapansing binobola ko lang sya). Kung trip mo naman ang medyo green eh bisitahin mo ang greenpinoy sabay mo na rin ang blog ni ferbert na uber din sa kulit ewan ko kung dahil sa may pagka alien o ano, basta kool. Kung mga kwentong pipitik naman ng iyong isipan e itry mo tong kay pb at kay batopik.

Usually gusto ko yong blog na makakapagcatch talaga sa atensyon ko, matagal na akong blogger way back pre-historic era pa. Kaya ang tipo ko eh yong kakaiba at bago sa panlasa. Gusto ko ding magbasa sa blog ng mga makulit na sina kamotenista at mahiwagang sibuyas.

Kung gusto mong makisunod sa adventures tungkol sa biyaheng pinoy try mo ‘to. At ni dakilang islander. Maging si lawstude masarap ding makisabay sa mga escapades nya sa buhay-life. At kung tungkol naman sa mga escapades sa ibayong dagat pwede na rin siguro ang mga blogs katulad nina madbong lorie, alingbaby, nonoh, mangBADoy, at marami pang iba. Okey din ang adventures ni jhammywhoops at ni tentay, at super emotirang to the highest unbearable level na sina emoterangnurse, kengkay, acey , ayzzz camillee.

Kung tungkol naman sa tooth pwede dyan si rio and different thoughts ni bienthoughts at ni eyebags . Salamat sa inyo at sa iba pa. Sa month-end post ko yong mga dumalaw dito at nag-iwan ng bakas.

Masaya ako kasi naka-100 entries na ako,parang alam mo yong feeling na umuutot ka dahil sa kabag, releasing... ang dating? Astig no? O kaya yong feeling na natanggal mo yong gabukol mong kulangot dahil sa sobrang lagkit at sobrang dikit na parang ang drama e ikaw ay isang superhero tapos naipagtanggol mo si Mother Earth with matching cheering squad pa. go, go, power rangers!!!

Ngayong naabot ko na ang ika-100 post entry.Malamang magtatransform na rin ako sa mas 'nakaka' pang blogger. Kung ano mang 'nakaka' yun e sikreto muna.

Malamang ipopost ko na rin yong mga sequels ng RIBLO. Ayoko naman kasi maistak na lang yun sa isang kuwaderno at amagin lang. Sayang naman. Baka maitangay ng haliparot naming pusa, magawa ko pa syang adobo. Ayoko ng ganun. Kadiri, ambaboy! (pusa?? baboy?!?)

Kung nanoonod ka dati ng ghost fighter, malamang kilala mo din si taguro-yong kinalaban ni lupin este ni eugene. Katulad din ni taguro, ilalabas ko ang aking isandaang porsyento... sa pagsusulat at pamamahagi ng mga bulok kong kaisipan sa mundong ito.

Some expects me to be ‘perfect’ but I am not... I have also my mistakes, weakness and fears. But Im so contented for whatever life I have now. And it doesnt matter where I came from, whom I am always with, my name or whatsoever. It always me as a person that counts. Others may see me as a stone not a gem, and i dont give a damn to it. I know who I am. How I care people I love, what I think and what I feel. Me, Myself and I... not perfect but just the way I want it.
--- makatang sabog.

Through to life story (nosebleed) and true to life story.

2008-07-16T22:24:00.008+08:00

Alam kong kool ang pinoy pagdating sa english, minsan may free pang twang. Kahit alam mong pilipit ang dila pilit pa rin magsalita ng english. Ewan ko ba, gustong makisabay pero minsan nahuhuli.

Ako: thank you for caling (name of our company), this is (my name) how may i help you?
Caller: yeah hi! is this (name of our company)?
Ako: yes ma'am, how may i help you?
Caller: yeah i want to send money to ...ummm.... you know... umm.... (nag-iisip ata kung sino padadalahan pero umabot ng 10 seconds mahigit ng ka-a-ummmm.)
Ako: Yes a'am?
Caller: anyway... ummm.how mash your rayt todey?
Ako: (ngumisi ako) it's ... (given rate)
Caller: oh! great! kinda owsame big!
Ako: yes ma'am its kinda higher than yesterday (nag-isip ako kung tama nga ba ang sinabi ko, pero bahala na)
Caller: lemme check who i wanted to send the money.
Ako: (ngisi ulit) sure ma'am take your time.
(umabot ng isang minuto. naghintay ako parang commercial break na rin)
Ako: anyway ma'am, kumusta po? nakakaintindi po ba kayo ng tagalog?
Caller: I am sorry but i am not.
Ako: (muntikan na akong humaglapak sa tawa) ah okay.

Madalas akong makausap ng kapwa Pilipino sa telepono, hanggat maari gusto ko silang kausapin sa tagalog hindi dahil trip ko lang kundi di lang talaga ako sanay magsalita ng ingles at di ako bihasa sa puntong yun. (ngisi ulit)

Payn. Alam kong marami sa atin ang nagpupumilit magsalita, trip siguro nila at walang basagan ng trip. Trip-trip ika nga.

Naalala ko yong isang sualt na kumalat 'daw' sa internet at pinagpasapasahan. Nahulog ito sa isang bar sa malate at ayun parang isang scandal na kumalat (mas masahol pa ata sa scandal eh). Ewan ko lang kung trip lang ng gumawa ng sulat na ito o ano. Basta ang sabi ko walang basagan ng trip ha.

Bilang pasasalamat, gusto kong sabihin na kinowt ko ito mula sa librong dilaw ni Bob Ong. Salamat pareng Bob (naks feeling close?)

Marjie,

I am not surprise or wander Dennis leave you.
Why?
What reason you can think about but you’re very fat body. I thought before that Dennis only use me to his toy but sooner and later I’m realize that he really can’t not beared or stomached to be with you anymore because at first, Dennis say he could not stand you’re habit of making pakialam all his walks [lakad] and always calling to their house what he go home or this or that and then he say he get ashame to met iether in school or in his family and then asking you to exercise you’re very very, very fat body but you hate it thoughth you’re the most preetiest girls he knows about what do you think you are “Beautiful Girl” of Jose Marie Chan even you are beautiful face to your think? You do not have the right to called me whatsoever or else different name one time or the other for the real purposed to insults my personality because I’m never call your names iether in the front Dennis or in the back of Dennis, but if you start already calling me different name, I don’t have any other choice but to call you other different name to like you are a PIG, FAT, OBESSED, OVERWIGHT, AND UGLY SHAPE girl. Shame to you’re body that is to a BUDING. You can’t not blame Dennis for exchanging you to me because I am the more sexier that you when you look to us in mirror. Im repeat again that you are like Ike Lozada when she is a girl.

From: THE SEXIEST GIRL OF D.M

P.S You say that I’m the bad breathe but who is Dennis want to kissed. Me or You? You or me? And the final is me.

Bilang reaksyon sa nabanggit na sulat, mag-iwan ng komento na ikaw ay may natutunan na prinsipyo ayun sa nakasaad sa sulat.

oda para sa kuko ni lelang

2008-07-15T05:20:00.006+08:00

"epes! mamatay ka! pakyu! shet ka! olol! gagu ka!"

Nakangisi si lelang habang nagsusulat sa likod ng aparador nang utusan sya ng kanyang amo gamit ang chalk para puksain ang mga pesteng ipis.

“ngayun, mapopoksa na kayu! Tang-ena nyong mga madirpaker!” sabay tawa ng malakas,(mala-demonyong tawa) as in tawang demonyita.

Bumaba na si lelang upang tapusin ang nilulutong ulam nang matapakan nya ang laruan ng kanyang alaga na nagkakahalaga katumbas ng isang buwang suweldo nya.

“oh may gas! may pedikyur!”

Worid na worid si lelang sa kanyang pedikyur, hindi alintana ang laruang nasira.

Hawak ang chalk, isinubo ito upang pagtuunan ng pansin ang nasirang pedikyur.

“sera na ang pedikyur ko. Hu-hu-hu-.hu. gumastos ako dito ng 300 pesos para lang mapaganda ang patay kong kuko tapos matutuklap lang ang pusya pink nitong kolor.” Sa isip-isip nya.

“ano na lang ang mukhang este kukong ipapakita sa boyprend ko nito?” sa isip-isip nya ulit.

Tumayo si lelang at biglang nagsalita.

... taglay mo ang payak ngunit maalab na kintab
Sa iyong paglago ako’y napapagtanto.
Ika’y isang mahalagang bagay sa akin sinta.
Ispin man nilang kahibangan pero itoy
Katotohanang may halaga.

Matagal-tagal din ang ating samahan,
Parang kelan lang.
Ngayon ika’y nahimlay na
Sa iyong tunay na patutunguhan.
Gabay mo aking dasal at pang-unawa.

Sa iyong paglalakbay wag kang talipandas
Sa mga kapwa mo ungas.
Naway magpakabait ka upang
Iyong sinapit di na maulit.

Paalam sa ‘yo.
Aking mahal na kuko...
Na minsa pa’y akoy iyong pinaganda sa
Iyong mahiwaang kinang.

Isa kang obrang napakaganda.
Sabi nga ni kekang,
“lelang ang ganda naman ng iyong kuko,
Sana naging kuko ka na lang”
Tinaggap ko ‘yon ng buo
At buong pagmamalaking komplemento.

Pero ngayon, ika’y wala na.
Kaya panu na aking ganda?
Bahala na.
Bahala na.
Oo bahala na talaga.

Paalam sa ‘yo...
mahal kong kuko.

---oda ni lelang para sa kanyang namatay na kuko.

Para syang timang na umiiyak habang nakangisi. At biglang tumawa ng malakas, nang ubod ng lakas.

"ha-ha-ha-ha-ha"

Ilang sandali lamang nagdilim ang paligid ni lelang.
Napahandusay sya sa lapag at nawalan ng malay.
Sumisikip ang kanyang dibdib at nahirapang huminga.

"kelangan ko rin ng oda" tanging nasambit nya.

musta? Zup?

2008-07-13T22:19:00.004+08:00

Prend: kumusta na ang buhay?
Ako: (nag-isip kunyari ng malalim) umm... ito self-supporting.
Prend: e ang sex life?
Ako: ganun din.

Madalas akong matanong ng mga kaklase ko o kaibigan ko kung kumusta na daw ako at madalas ko din silang sagutin ng okey lang, minsan parang text lingo na nga rin...'K Lang'. Ewan ko ba, hindi ko kasi trip sabihin yong nararamdaman ko kahit di naman ako okey.

Nitong nag-daang araw lang, alam ko sa sarili ko hindi ako okey. Nawawalan na kasi ako ng ganang... ummm... kumain. (holsam ako ngayon, ano ba?). Pero kahit papaano tatlong beses pa rin ako kumain sa loob ng isang araw 'di pa kasama dyan yong meryanda sa hapon at madaling araw.

Kamusta o Kumusta? Alin nga ba ang tama pagdating sa formal na wikang filipino? Ngayon may ibang versyon na yan sa text linggo, tulad ng muzta, moostah, muzzta, usta o mustah at marami pang iba. Minsan nga tinext ako ng kaibigan kong malaki ang bibig; ansabi 'aryu?' Tinamaan ng magaling na matsing! eh di ko maintindihan kung saang planetang naggaling yong salitang yon. Kaya tinanong ko, 'wrong sent ka ata pare.' nagreply naman agad, 'tangek! in-short yun ng how are you! bobo!.' Abah at may bobo pang pahabol, kaya ang ginawa ko imbes na mainis eh nagsori ng lang ako, taz este tapos nagreply agad... ansabi 'kei'. Nagets ko agad, yong K na short term ng OK ay pinahaba. letche talaga oh.

Maitext na nga lang si inang.

'Zup inang?

maikli lang muna ang ipopost ko ngayon, di ko alam kung affected din sa kawalan ng ganang magpost. Am i going bitchy now?

girl: hoy bitch!...

"hey dont you ever call me hoy!'
-bitch

"...if theres one lesson we young adults ought to learn, it should be maturity. Maturity to understand that life is unfair and maturity to not make things worse. Maturity to realize that there are things that we cant change and maturity to accept them gracefully. Maturity in loving and maturity to never be bitter if things dont work out..."
- qouted

my bestfreind (repost)

2008-07-11T23:20:00.006+08:00

Wala naman akong magandang maikukuwento sa inyo medyo busy kasi ako now, umm saan nga ba? busy sa tulog,kain, trabaho, pangungulangot, pagbabawas at kung anong anik-anik pang may kinalaman sa hygiene ng aking petite body.okey payn... aaminin ko medyo tinatamad akong magpost ngayon, sabi ko nga busy ang lolo. repost ko lang muna 'tong entry na 'to, pampadagdag para ma-attain ko na ang ika-100th entry ko, kasi magpapa-pajama party ako! woothoo. joke lang. Medyo emo ang post ko ngayon, para maiba naman.

xxxx

Bata ka pa noon pero mahilig ka ng magbutingting ng kung anu-ano. Ang kulit-kulit mo nga eh. Halos hindi masuway ng iyong inang. Naalala mo yong nalunod ka? Andun ako, paslit ka pa nga kaya hindi mo alam na nagsisigaw din ako sa takot na maianod ka nang tuluyan. Pero maswerte ka dahil nakita ka agad ng iyong tita para iligtas ka. Pinalo ka noon ng tatay dahil sa iyong kakulitan, nalungkot ako dahil hindi mo naman talaga ginustong pumunta sa bahaging malalim, tanging gusto mo lang noon ay para makuha yong t-shirt na naanod. Haay… engot mo kasi.

Grade 1.Second honors ka, tuwang tuwa magulang mo noon. Syempre pati ako dahil bestfriend mo ako . Hindi mo pansin pero nasa bahaging likuran ako noon ng maraming tao, tanaw ka. Masaya. Proud. Kumakaway pa.

Naalala mo yong binato ka ng bato ng isang kaklase mo? kulang na lang idemanda ng yong mama. Astig ka din nun ha kasi kamag-anak nyo yong principal kahit alam mo sa sarili mo na may kasalanan ka din. Di ba ikaw pa nga yong nagtawag sa bumato sa kanya ( Diosdado ata ang pangalan nun eh, oo tama! Diosdado nga!) na "baluga" sya dahil mukha syang Aeta. Pero sa totoo naman talaga, eh aeta sya.

Grade 2. Fourt honors ka na lang, isinumbong mo yun sa mama mo dahil may "favoritism" na nangyari. Umiyak ka pa nga pauwi noon eh. Pero kasama mo ako, hinahabol kita pero dahil paslit ka pa lang mabilis ka pang tumakbo di tulad ko.

Grade 6. Natuto mo akong kilalalanin, mula noon "close" na tayo. Araw-araw mo akong kinakausap, pinapangiti dahil sa maliliit mong kalokohan. Di ba sabi mo noon may crush ka klase nyo? Natuwa talaga ako dahil sa wakas ang isang patpating paslit may crush na rin sa wakas. Pero nasaktan ka noon ng sabihin ng crush mo na hindi ka nya mahal. Gagah pala sya eh, hindi mo naman talaga sya mahal. "crush" lang naman.

High School. Thirteen Years old ka noon. Yon yong simula na makaligtaan mo na ako. Dati kasi gabi-gabi mo ako kausap, pinapakinggan mga batang-reklamo mo. Na kesyo palagi kang inuutusan. Ha-Ha-Ha. Naalala mo yong minsang nagdabog ka, binagsak mo yong ashtray tapos di inaasahang tumalbog at dumiretso sa paa mo. OUCH!!!. Beeeh buti nga. Peace!

Sa edad mong 13, maraming nagbago sa iyo. Boses. Pagdadamit. May bago ka na ring Crushes. At mga kaibigan. Astig ka noon dahil friends mo mga "elits" sa klase nyo. Belong ka ika nga. Pero dahil dito nakalimutan mo na rin ako bilang isang kaibigan. Nakakalungkot lang dahil para nanlamig ka sa ating samahan. Di kita masisi dahil bumaling ang iyong atensyon sa iyong kaibigan.

Graduation mo ng high school. May speech kang babasahin. Astig! dahil sa iyong angking katalinuhan. Sumasali ka rin kasi noon sa mga paligsahan sa pagsusulat hindi ka man nanalo pero doon nahasa ang iyong talento sa pagsusulat. Proud talaga ako sa 'yo noon Mar. Kaya mong makipagsabayan sa kanila kahit pajamming lang ang iyong taktika, nakakaperpek ka ng mga tests lalo na sa science. (sablay ka nga lang sa math dahil ‘yon ay ayaw mo). Habang binabasa mo noon yong speech mo, nakaramdam ako ng kakaibang lamig dahil sa tuwa na rin siguro at galak. Astig ka kasi, nasungkit mo yong "journalism of the year" na award, kahit hindi ka man kasali sa honor roll atleast napatunayan mo sa sarili mo na kayang mong makipagsabayan sa kanila. oh di ba?

College ka na noon pero biglang bumalik ang 'nanlamig' na samahan natin dahil may mga kaibigan ka ng "mabubuti". Pero taglay mo pa rin ang pagiging maloko Mar, kasi naman kung makapanlait kayo ni julieann tagus-sa-buto. Katulad ng "wow!!! ang ganda ng nail polish nya. Im sure may Memorial ng paglilibingan sa patay nyang kuko. Nail polish na lang ang tumatakip" tapos sabay kayong tatawa, sasabat naman 'tong si bruhang julieann "josko! eh sa impyerno hindi yan tatanggapin!".Ganun ang mga patutsada nyo pag kayo na ng barkada nyo magkakasama. Akala nyo eh mga Diyos at Diyosa kayo sa kaguwapuhan at kagandahan. Lakas mang-asar! Uber!

Pero bumilib ako sa 'yo noon mar noong naging working student ka. Nagtatrabaho ka mula 5 o'clock ng hapon hanggan 11 o' clock ng gabi para lang may magamit kang pera para sa sarili mo. Proud din akong naging scholar ka at konti lang binabayaran ng parents mo para sa tuition mo at working student ka pa. Pero dumating yong point na nagkaroon ka na ng bagsak, hindi ka na kasi nakakapagreview para sa morning subject mo lalo na yong major mo. Pero kampante ka lang noon dahil lahat naman kayo ng ka-major mo eh lagpakers din. Naging kampante ka ngunit pinanghinaan ng loob. Dumating yong point na umiiyak ka noon dahil sa nalagpak mong exam. Sayang...Science pa naman.Di ba paborito mo yun? Pero pagdating ata sa mechanics eh hindi mo na type pag-aralan mga vector quantity, speed, length at kung anong anik-anik pa yan. In short nagsawa ka!
Naalala ko noon, mag-isa kang nasa boarding house mo, umiiyak dahil hindi mo alam kung ano uunahin mo kung yong letseng pag aaral mo o yong trabaho mo na nageexpect yong managers sa yo. Nahirapan kang nagdesisyon kaya nag-bahala ka na.

Infairness,marami ang natutuwa sa iyo. Bibo ka kasing bata lalo na pagdating sa recitation. Astig kang sumagot, may punto at may laman. Type mo yong gisahin yong reporter sa harapan habang sya naman ay takot sa mga "pop-up questions mo". Naalala mo yong muntikan ka ng murahin ni Raymond dahil sa tanong mo noon na mukha namang irrelevant sa topic. ha-ha-ha...bibong bata dahil napatumba mo yong "pinakamagaling" klase nyo. Sumuko. Pero sa huli humingi ka pa rin ng tawad. Doon ang naantig sa iyo, marunong kang magpakumbaba. Astig ka talaga Mar. Napasok ka noon sa student publications nyo. Wew! astig ka rin bumanat dahil nailalabas mo yong sentimyento mo.

Tanda mo pa yong naadik ka sa blog? At doon mo rin nakilala yong unang taong nagpaiyak sa iyo ng todo dahil sa lintik na pag-ibig yan kamo. Nagtagal din kayo ng halos siyam na buwan, pero biglang umiba takbo ng sinasabing mong "mundo". Hindi pala sa lahat ng oras eh takatuon lang ang atensyon mo sa sinasabi mong "mundo". Duh, wag ka nang magmaang-maangan pa. Di ba sabi mo mundo mo sya? Pero sabi ko nga Life has to change for it has to. Sa kanya ka umiyak ng todo. Di ko masabing karma pero parang ganun na rin dahil marami ka na ring pinaiyak di ba? Sana maalala mo pa yong time na iniwan mo gf mo dahil nalaman mong hindi mo pala sya mahal. Marami ka na ring nakarelasyon pero sa kanya ka talaga nasaktan ng todo. Umiiyak ka noon, nagmamakaawa pero hindi nya pinakinggan. Halos kaawa-awa ang iyong lagay noon. kasabay noon ay ang paghahanap mo ng trabaho sa manila. Naging Call Center Agent ka noon sa Ortigas, pero dahil sa kaestupiduhan mo, pinili mong maghanap ulit ng trabaho malapit sa bahay na pinagtutuluyan mo sa Paranañque, swerte ka talagang bata dahil ilang araw lang na paghahanap nakakita ka ulit ng trabaho bilang Data Analyst kahit sa lagay mong yan na di graduate kinaya mong makipagsabay sa mga degree holder, astig ka talaga!)

Nagbreak kayo sa araw bago ng inyong monthsary. Kawawang bata dahil ginawa mo lahat para sa kanya. Noong panahong yon mag-isa mong hinarap yong sakit, hindi mo ako kinailangan dahil nagtapang-tapangan ka! Umiiyak ka noon ng mag-isa pero di mo lang alam nasa likod mo lang ako umiiyak din dahil nasasaktan ang isang kaibigana malapit sa akin. Kung alam mo lang kung gaano katindi yong emosyon ko para tulungan ka pero hindi mo ako tinawagan para gawin ang bagay na makapagpapabuti sa iyo. Pinili mong mapag-isa at magalit sa lahat ng tao dahil ayaw mong kaawaan ka. Gusto kitang yakapin noon para mapanatag ka pero nagpumiglas ka. Isinumbat mo sa akin lahat, naging sarado ang iyong isipan para intindihin yong mga nangyayari sa iyo. Trabaho, pamilya at maging mga kaibigan---gumugulo din sa iyo noon, nakikisabay sa iyong problemang dinandala.

Sa ngayon, narealized mong may magandang nangyari rin pala sa iyo ang lahat. Ngayong taon lang na 'to akala mo katapusan mo na dahil sa apendecittis nangyari sa iyo.Buti na lang naging matatag ang iyong pananalig kaya nailigtas ka mismo ng lakas nang loob mo. Yun yong natutunan mo sa break-up nyo ni (name withheld). Natuto kang maging mas matapang pa. Astig ka talaga mar.

Ilang months after ng operasyon mo, nakilala mo si (new one). Sya na ngayon yong taong malapit sa iyo at pumalit kay (name withheld). Masaya ka sa piling nya at sya lang yong taong nagpabago sya. Pasalamat ka sa kanya. Pero nakakapagtampo ka Mar, dahil nakaligtaan mong batiin ako noong birthday ko. Hinihintay ko pa naman ang tawag mo. Pero noong mismong araw na yun eh hindi ka tumawag sa akin, hindi kinausap pero alam kong alam mo ang birthday ko. Nagdiwang pa nga kayo di ba? May Christmas party pa nga kayo eh, naghanda rin at nagsalu-salo. Pero after ng araw na yon naalala mo bigla.Ha-ha-ha-! sa wakas naalala mo din, laking tuwa ko noon. Kahit huli na pero naalala mo pa rin, salamat ha.

Kapag lumuwang turnilyo mo, balewalain mo .Akala mo ba madali lang ang "maglakbay papunta dito?" ulol ka pala eh. Maraming nagtangka kahit hindi pa itinakda pero hindi sila naging successful sa pagtatangkang yon. Nahulog lang sila sa bitag at hindi na nakaalapas pa. Kawawa lang sila. Kaya pag dumating ulit yong mga sandaling yon, lumaban ka. Maging matatag ka at wag kang susuko. Di ba sabi nga ni "new one" marami ang umaasa sa 'yo. Matalino ka, may angking abilidad kaya gamitin mo yon sa mabuting paraan. Huwag kang maging bobo para lang sa mga kapiranggot na pangyayaring sa tingin mo eh hind maganda.

Astig ka Mar! Kaibigan kita, Di ba Bestfriends tayo? Ako yung tutulong sa 'yo. Yong sasama sa iyo sa iyong mahabang paglalakbay sa buhay. Maging matatag ka sana Mar, dahil hatid lang ito ng pagkakataon para mas maging matapang ka pa para sa mga susunod pang hamon ng iyong buhay. Huwag kang maging maramot sa iyong sarili. May karapatan kang masaktan pero wala kang karapatan para unahan ang desisyong yong inilaan Niya. Mar, kaibigan ko. Mahal na mahal kita. Ako pa rin 'to, isang kaibigan, isang malapit na kaibigan… Jesus Christ.

last waltz

2008-07-09T22:39:00.003+08:00

part din 'to ng RIBLO, may significance ito sa entry sa ibaba.

-ooo-

“No matter where you stand, the ground you walk on is our binding cord, the magic carpet of life. Someday, I will come to you and you alone, and say thank you for all that you have given me. With love, I will return.”

I walked slowly along the corridors, feeling very moment, just like I wouldn’t see this place again. I wasn’t alone, I knew, but I could see were mannequins belonging to the faceless crowd. It’s weird though, but they seemed to share the same sentiment, the same burden, and the same pain. Or, at some point, the same grief, engraved in their blank stares. I held the walls for support, thinking that I might regain the strength that had seemed dried out from me.

There were thousands of why’s and how’s that flooded my mind that day. Somehow, I didn’t notice that I was already standing at room 8. I reached for the doorknob and surprisingly, I felt cold against my hand amidst the scorching heat of the summer wave.

I felt that I needed to take all the air before I could enter the room as I told myself. This is her last day. “H-hi!” I smiled, bearing the biggest smile I could ever paste onto my face. I got so much to tell her that was all I was able to say as a big golf ball blocked the words down into my throat.

“Why so sad, mar? Did you miss me?” She whispered as she smiled, unable to speak louder because of the tube attached to her nose. It always surprised me how she could read my mind. I am not a good actor and she knew it. Instead of answering her, I busied myself arranging the flowers. I couldn’t bear to see her like that.

It’s been a month since Trina was diagnosed with cancer of the blood. Unfortunately, we had discovered it by accident. It was our anniversary then and we decided to celebrate it with non-profit organization of dancing enthusiasts where Trina was a member. We thought of it as an exciting experience since it was both our first time of sharing our own blood. I was talking to an old friend as she went to a medical assistant to have her blood test first. But when I got back to her, she just told me that she’s not feeling well.

“well, I just guess this blood-donating thing is not for me,” she smiled but I knew there was something wrong that I needed to know. And I was right.

“I-I’m sorry,” I said shakily as she opened the door of her apartment. I tried to be calm and strong for her but as soon as I saw her, it seemed that a floodgate was opened and the tears in our eyes never stopped falling as we cried in each others arms.

“Stop what you are doing, god damn it!” she yelled at me even she wasn’t supposed to. I stirred and turned to obey her. I sat by the hospital bed slowly but never raised my eyes to see her. I kept staring at the white sheets that covered half of her body and, of course, the different tubes that were attached to her only-God-knows part of her body.

I loved staring at her but this time was different. I took all the courage in me to lift my eyes for a moment just to see her eyes getting wet.

“It is alright, my angel. Soon you will find another dancing partner and ill see to it that she will be good enough to pit up with your both-left- feet” she laughed slightly. And the other moment, she put her hands to my chin and lifted it gently. It was supposed to be a joke and I could have laughed at it when done at normal circumstances. But the situation was away from normal. This time was entirely different.

When I met her eyes, there were shapeless emotions that until now I would never understand. “Hey, could you still remember when I taught you how to dance in college? And you not only passed your dancing class but got a 1 for it?” She uttered. Something stirred deep in my gut. Some unexplainable things were going to fly into my mouth and would make me cry. But I would not let it so; I needed to be strong for her. I would simply have to say, yes, so I nodded, fearing that I might cry aloud when I opened my mouth.

“that was the time I fell in-love the very first time? she said.

“Huh?” it was more of sound than word. “I said I loved you the first time I held you in my arms,” she said, raising her voice a little bit.

I wanted to keep looking at her because I never wanted to take my eyes away from her, even if it pained me a lot. But I couldn’t bear the honesty that was painted in her eyes. Another something stirred into my gut anew and I thought of taking my eyes away from her. But I breathed deeply and sighed, amazed by the courage I could show to the girl I’d love but who was just waiting for the slightest wind to put off her candle.

“I love you, so much,” I said as I smiled amidst the pain inside of my heart. I stroked her face gently. She held my hand softly as she kissed it gently.

“Always remember, that in every wind that touches your cheek is a kiss from me,” she said under her breath.

“Now, would you do me a favor?” from somewhere deep inside came a devastating urge to make me cry but I should not, I promised to be strong. I would merely nod to Trina- --an assurance that I would do anything just to make her happy even for her last day.

“Would you please hold me very tightly and dance with me” she asked. I held her hand tightly, which was so thin- far from the powerful hands that once belong to her-and gave it a little squeeze.

“No, mar,” she said, “really hold me, next to me.” I was very, very careful not to touch anything-the tubes and the kind. As I got onto the bed with her and put my arms around her. I held her arms and hummed our favorite song.

“THANKS, MY ANGEL. I LOVE YOU.” Those were her last words. I walked slowly along the corridors, feeling every moment, just like I wouldn’t alone, I knew, but at that very instance, all I could see were mannequins, all I could see were to the faceless crowd. It’s weird though, but they seemed to share the same sentiment, the same burden, and the same pain. Or, at some point, the same grief, engraved in their blank stares. I held the walls for support, thinking that I might regain the strength that I had seemed dried out from me. Suddenly, a gust of wind blew from outside the building. I felt it stroke my face, my eyes, and my lips. I closed my eyes and felt a pair of lips kissed me. A realization snapped me back to reality.

“Always remember, that in every wind that touches your cheek is a kiss from me.” T-trina… I whispered to myself and as I reached the wall, dam of emotions poured. Barriers were broken. I cried.

kopya ng naunsyaming RIBLO...

2008-07-06T22:19:00.004+08:00

Aktuwali, repost ko lang 'tong entry na 'to pero part din to ng RIBLO. Repost ko na lang ulit (oh ayan may mali na naman ako, redundant. pansin mo?) Bale ito yong kasunod dun sa Wika na parte ng naunsyaming libro. So kumapit na ng mahigpit habang binabasa mo 'to. Itigil mo muna ang pag kain dahil baka mabilaukan mga hijo't hija. Kung nanonood ng porno i-close mo muna, at wag kalimutang huminga.

=OOO=

"hindi lahat ng panggagaya ay maganda"

- Edu Manzano

Noong high school pa lang ako. Garapalan talaga ang kopyahan, yes cheating! Kahit pa nakatalikod lang nang bahagya ang titser, kopyahan talaga ang drama. Halatado kasi maraming bulungang maririnig. Tapos meron pang drama na 'pag umubo ibig sabihin ay letter A, pag kumamot ng ulo naman ay letter B, pag suminghot letter C, at pag letter D kumukunot ang noo. Sa sobrang hirap ng exam, wala kaming choice kundi yon.

Aminado rin akong ako'y NANGOPYA at NAGPAKOPYA, sabi nga nila ang estudyanteng nagigipit sa katabi lumalapit.MAy clique din ako noon, o sa madaling sabi grupo-grupo. 'jologs' company" ang pangalan ng aming samahan. (hindi ko alam kung impluwensya ba ito ng pelikulang JOLOGS the movie o sadyang jologs lang kami).When it comes to mathematics nagtatransform talaga ako as parasite, parang yong sa pelikula mega transform ang drama. Talagang kopyahan talaga, ginawa ata ang math bilang isang kryptonite ko. As in kopyahan talaga na ultimo "**" na symbol eh kinokopya ko without knowing na erasures lang pala ng katabi ko. Paksiyet! nakakahiya yun talaga... Ang siste naman ng titser kong kamukha ng rugrats. Ipaparecite sa yo yong sagot mo pag tsinetsek na yong papel at sa harapan pa. Sa math lang naman ako mahina, kaya pag yong time na tsinetsekan yong papel sa math nasa canteen ako.

Pero hindi ko sinulat ang "kabobohang" 'to para mabasa lang at maipagmalaki ko (kung yun ang iniisip mo), sinulat ko yun dahil sa kabila ng kabobohang yun eh na-overcome ko.Gumawa ako ng paraaan para sa sarili ko, na hindi lahat ng pagkakataon eh parasitiko ako. Na kaya ko ring matuto nang mag-isa, ng may pride at utak para sa tamang paraan (naks ang drama, uber!.)Napagisip-isip kong hindi pa rin sapat yong marunong ka lang bumasa, sumulat at magbilang. Dapat matuto pa rin tayo kung paano i-extend yung abilidad mong yun at gumawa ng paraan para pakinabangan pa mas lalo. Kumbaga stepping stone mo pa lang yun o basic skills para maging tunay na literado.

Dumating yung time na kelangan ko na rin talagang kumilos para sa aking sarili at hindi pangongopya lamang ang sagot sa lahat ng katanungang na makikita mo sa test paper mo. May isang tanong na dapat mong masagutan bago mo pa man i-submit ang test paper mo, yun ay kung kelan mo ititigil ang pangongopya? Hindi lahat ng cheater kayang sagutin yan, kung nasa dugo na nila ang dugong parasitiko; wala na tayong magagawa pa, gaya ng nasabi ko nasa sa kanila pa rin talaga ang pagbabago.

Ayon kay Jean Baptist de Lamarck; isang french biologist, "a change in the environment causes changes in the needs of organisms living in that environment, which in turn causes changes in their behavior. Altered behavior leads to greater or lesser use of a given structure or organ; use would cause the structure to increase in size over several generations." Ayon sa aking pagkakaintindi may posibilidad nga na mamana natin ang traits mula sa ating magulang pero mas nakakaepekto pa rin ang environment sa paghubog ng katangiang yon. Nagset sya ng example tulad ng mga giraffe, ayon sa kanya ang mga naunang giraffe daw ay maikli lang ang leeg pero dahil sa scarcity ng pagkain na darating ang mga damo lang naman daw ang kinakain nila ngunit nang lumaon kenailangan na nilang i-strecth ang kanilang leeg para lang maabot ang mga dahon ng puno na nasa kanilang kapaligiran. Mula sa paglipas pa ng kanilang henerasyon, ang dating maikling leeg ng geraffe ay humaba ng humaba sanhi ng kanilang pangangailangan. Simple lang ang gustong ipabatid ni de lamarck. Organism changes as their environment changes as well. Pero hindi ito tinanggap ng ilang siyentipiko dahil kulang pa raw sya ng batayan para magtala ng ganoon. Katulad ng mga kaso ng mga makakapangyarihan dito sa Pinas, ang hatol...DISMISSED!Maaring totoo maaaring hindi. Isa lang pwedeng relevance, ang mangongopya ay humahaba ang leeg tulad ng giraffe ayon sa pangangailangan talaga para mabuhay. At kung nasa dugo mo na ang pangongopya isipin mong mabuti, baka maaari mo rin itong maipasa sa iyong salinlipi. Hala ka.

riblo part 2

2008-07-04T22:56:00.001+08:00

Sa di-malamang kadahilanan, bakit ako gumamit ng TAGLISH sa pagpapahayag ng aking makapagbagbagdamdaming sintemyento dito sa blog ko, di ko po alam. Kung formality ang pagtutuunan, dapat stick lang daw sa iisang medium ang gagamitin. Walang ingles karabaw, walang ingles kolehiyala at walang tagalog putot. Dapat yong tama at akmang-akma ayun sa tinuturo ng titser mo.

Subalit ‘di na mahalaga ‘yon para sa akin, I am not after the formality of phrase, sentence, and thoughts. Ang gusto ko lang naman eh mas maintindan ng buo yong pinapahayag ko. At hindi naman syntactical ang lahat nang nandito, sapat na ‘yong ginagamit ko ang dalawng wika upang maipahatid ko ang gusto ko nang kontento ako. Wala rin akong pakialam sa mga koreano, kasi di ko alam yong pinagsasabi nila in short di ko maintindihan. At pakialam ko pa kung alin ang tama sa nakabubulahaw o nakakabulahaw, basta yong koreanong kapitbahay namin maingay ‘pag lasing.

Ang turo ng titser ko kamukha ni krystala. Ang wika daw ay masistemang balangkas, binuo ng salitang tunog, pinili at isinaayos sa paraang arbitraryo na ginagamit at nakabatay sa kultura ng mga gumagamit nito. Taglay nito ang magbago, kapangyarihan (ano kayang kapangyarihan pinagsasabi nito?) at kahirapang ipaliwanag.

Ewan, kinowt lang ata niya yun mula kay Henry Gleason kasi sabi ni pareng henry tungkol sa wika, ito’y masistemang balangkas ng sinasalitang tunog na pinili at isinaayos sa paraang arbitraryo na ginagamit ng taong kabilang sa iisang kultura.

Anupa’t anupaman ang importante ginagamit ang wika sa komunikasyon. Ang komunikasyon ay maaring pasalita o pasulat. Ito ay pagpapalitan ng impormasyon sa pagitan ng dalawa o higit pang indibiduwal. Tapos tinanong ko yong titser kong kamukha ni krystala “e panu panu yong mga signs”. Akala ko matatalo ko na power nya, hindi pala, sumagot sya bilang pangontra sa tanong ko “ kung nakakita ka ng pader na may nakasulat na bubo! Bawal ang umihe deto, sa tingin mo maiintindihan ka ng pader? Kung sakaling naintindihan mo nga ang nakasulat? ‘di ba ang sabi ko pagpapalitan ng impormasyon sa pagitan ng dalawa o higit pang indibiduwal. Natahimik ako. Sa komunikasyon ang medyum na ginagamit ay wika. Kaya synonymous ang wika at komunikasyon.

Ang sabi ni pareng wikipidia ang komunikasyon ay maaari din na intrapersonal o interpersonal. May mga ilang teoriya ng komunikasyon na sinusubukang ipaliwanag ang komunikasyon pang-tao. Ito ay isang sistemang pagkaiintindihan sa bawat taong nagkakaintindihan. Maaari na intensyonal o di intensyonal, interaktib, transaktib,ang komunikasyon; maaari din na di pasalita o pasalita ito. puwede rin intrapersonal o kaya'y interpersonal ang komunikasyon pantao.

“boom” ang tunog na ito ay nagtataglay na ng makahulugang mensahe, fonema ang tawag dito. “boom tarat-tarat” at morpema ang tawag dito, na yunit ng isang wika na makahulugan. Fonoloji ang tawag sa taong nag-aaral sa tunog, linggwista ang taong nagpapakadalubhasa sa pag-aaral ng wika at polyglot ang taong nagsasalita ng ibat-ibang wika.

Ngunit saan nga ba nagmula ang wika? Biblically speaking, noon pa man ay may wika na, tulad nung sa istorya ng tore ng babel. May iisang wika daw silang ginamit pero umambisyon sila para maabot daw Siya. Sabi na nga ba eh, uso na noon pa ang ambisyoso. Paglaon nalaman Niya, ayun bigla Siyang nagmagic kaya umiba na yong wikang ginamit nila, hindi na sila nagkaintindihan. Ayun naiwang nakatiwangwang yong tore katulad ng mga proyekto ng gobyerno dito sa Pilipinas pag kinulang daw ng pundo.

Alm mo ba may mga teorya ang wika? Nariyan ang teoryang ding-dong na may kaugnayan sa tunog na kalikasan, teoryang bow-wow mula sa ingay ng hayop, teoryang yum-yum na may kaugnayan sa pagkumpas, teoryang sing-song na di-matawarang awit, teoryang yoheyo na may kaugnayan sa matinding pwersa, at teoryang taara-boom-de-ay o ritwal na may kinalaman ang pagkumpas ng dila. Kung sino ang may pakana ng lahat ng nito? ‘di ko po alam, basta tinuro lang sa akin yan.

Maaaring tama o mali ang pinagsasabi ko dito, at iyon ang patunay na ang wika ay may disadvantage din. Minsan namimislead tayo, nagkukulang ng impormasyon o sadyang hindi malinaw ang pagpapaliwanag... parang yong dalawang lasing na nagpatayan... hindi nagkaintindihan.

At dahil dyan gumagamit tayo ng lingua franca, ito’y kumon na dayalektong ginagamit sa pakikipagtalastasan ng dalawa o higit pa na magkaiba ang medyum na ginagamit.

Ilocano: kumusta ka na ay?
Bisaya: mabute lang naman.
Ilocano: kumain na ba ka?
Bisaya: tapos na uy!

Sa kanilang pag-uusap ang kanilang lingua franca ay tagalog. Magkaiba sila ng kinagisnang dayalekto pero ginamitan nila ng kumon na dayalekto para magkaintindihan. Ngunit hindi sa lahat ng pagkakataon ang tagalog ay lingua franca.

riblo ang kwento ng naunsyaming libro.

2008-07-02T21:18:00.008+08:00

Okey payn, para sa kapakanan ng naunsyaming libro. Sa maniwala’t ka at hindi, sinubukan kong gumawa ng sariling libro pero hindi natupad dahil sa ilang kadahilanan. Binalak kong mag-ala author ang drama ng buhay ko, umambisyon pero hindi natupad.Matupad man pero malabo na.
Kaya dito ko na lang ipopost yong unang bahagi ng librong nabanggit, pero bago pa man ang lahat ikukuwento ko muna kung saan nagsimula ang lahat...

18 years old ako nun, nang maisipan kong gumawa ng kahibangan sa buhay ko. Sa murang edad na punumpuno ng raging hormones e naisipan kong gumawa ng librong na parang nagda-diary lang.

RIBLO...

‘yan yong gusto kong pamagat ng librong nabanggit, bakit ganyan yong book title? mam'ya malalaman mo. Tapos sa baba nya may tag line dun na, ang librong para sa mga matatalino.

Tama, libro para sa mga matatalino dahil ginawa ng isang bobo. Kung may mali man sa grammar, sintaks, panlalapi, ugnayan ng pangungusap e labas na ako dun, matatalino naman sila at anytime pwede nilang itama. (playing safe?)

Ito 'yong unang bahagi ng libro...

Magsisimula ang lahat nang dahil sa isang pagsibol ng isang hinayupak na nilalang na nagnanais kumawala sa tinatawag na ‘normalidad’ ng kanyang eksistensya. Kasabay ng 360`degree na pagikot ng mother earth sa 23.5 nitong inclination axis, isang nilalang nga isinilang para maghasik ng lagim dito sa lupa (sabay tawa ng malakas). Kung saan man sya galing, sikreto daw, walang nakakaalam.

Siya ang may pasimuno nang lahat ng ito, ng binabasa mo.

What is life? Isang tanong na cliché sa tenga ng marami, may kanya-kanyang interpretasyon at pakahulugan. Tanong na mahirap sagutin minsan. Tanong na walang nagsasabing tama o mali ang sagot mo dahil ikaw mismo ang nagbibigay simbolo.

Where does it come from? Naks! Kanina lang what is life ngayon naman kung saan ito galing, ano to islambuk? Sabi ng born again slash katoliko slash minsan atheist slash tibak kong kaibigan ang buhay daw ay galing sa Kaniya. Kaya tinanong ko yong frend kong bihira lang maligo. Sino ba Siya? Sumagot naman sya habang may hopia sa bibig nya at patuloy sa pagsupsop ng softdrinks, “katulad din kung paano mo bigyan ng pakahulugan kung ano ang buhay sa ‘yo, ganun mo din mabibigyan ng sagot kung sino nga ba Sya? Dahil Siya ay buhay para sa mga mas nakakaalam at para sa mga nakararami”. Antaray! nosebleed ako sa sagot nya, pero naisip ko totoo nga naman. Hindi hawak ninuman kung paano mo ipakahulugan kung sino Siya sa iyo, kung sino ang tinatawag mong Diyos, tanging ang tinatawag na ‘faith’ lang ang makakasagot ng lahat. Kung naniniwala kang may buhay ka dahil buhay ka ngayon ganun din malamang ang ipakahulugan na meron Sya sa buhay mo. Dahil sya ang buhay ng buhay mo,leche! tama na nga dinudugo na naman ako.

Naalala ko tuloy noong tinanong kami ng biology teacher ko nito lang college, What is life? Tapos sumagot kami, life is what you make it! na animoy parang nursery rhyme dahil sa pagsagot ng sabay-sabay. Sus! Kulang na lang bumaga ng apoy yon teacher ko dahil sa galit. Akalain mo? hindi pala yun yong punto ng tinatanong nya. Bigla kaming natauhan, science class nga pala kami. Tamang sagot? Life is existence daw. Owww (namangha) na lang yong sumunod na reaksyon namin. Tama nga na naman, life is existence. Tapos sinundan ng comment ng sarkastikong katabi ko na mahilig sa mga paranormal ek-ek, if ghost exists, then they have life. It means they are alive.

Sumunod na nangyari? Ayun, long quiz na mala-nobela. Since nasa biology class kami, kulang na lang sampahan namin ng kaso yong teacher ko ng animal cruelty. Kainis!

Lesson:
Ang buhay ay parang balon, malalim!
Lahat ng teacher may PMS.
At hindi lahat ng nagreview pumapasa.
Pwedeng pumasa ang nangopya, minsan mas mataas pa.
Life is a sentence. It has a point that ends.

Gusto ko yung huling moral lesson. Malaman at parang masarap pakinggan, parang tunog pangcall center. Ay oo nga pala, mali palang gamitin yong moral lesson, redundancy daw kasi yun sabi ng english teacher ko. Whatever.

xxxxx

Point.

Matagal ko nang pinopoint kung may point nga ba ang point para sabihing period na?

Period. Ito yong makikita mo sa huli ng sentence, tulad nito ( . ) parang ancute tingnan isa pa nga (inserted kapilyuhan) ( . ) ( . ) basta yong nakapaloob sa parenthesis.

Pero sa mga kababaihan ito yong colloquial term ng menstruation, o mas kilala sa buwanang-dalaw. It is being experienced monthly. As female approaches puberty, ang pituitary gland ng babae ay nagsesecrete ng gonadotrophic hormones, it stimulates the gonads and controls reproductive activity and ito yong follicle stimulating hormones at luteinizing hormones na nagbibigay sanhi upang ang ovaries ay maging aktivo.

Ayoko ng ituloy, tama na yong malaman natin na ang babae ay dinadalaw buwan-buwan sabay ng pagdurudo sa isang parte ng katawan. Ang tawag dyan ay blooding este bleeding pala.

Teka anong connect ng point sa dalaw ng babae? (kunyari nag-iisip pero wala naman talagang iniisip tapos biglang sisigway ng...)

Ano pinagkaiba ng what is the point? At what is point?

next post na po yong succeeding part ng naunsyaming riblo.

pasasalamat

2008-06-30T22:35:00.006+08:00

Bago ko ituloy yong karugtong ng kwento ko tungkol sa imaginary friend ko, gusto ko muna ilaan ang entry na to para sa mga kapwa ko blogger na bumisita sa blog ko. Ilalaan ko itong ika-91 na entry ko para sa mga bumisita, nang-okray at napadaan dito sa munting lungga ko,a t yong iba nilagay pa sa blog roll nila...salamat sa inyo.

Iba pala yong feeling na may bumibisita at nagbibigay ng reaksyon sa mga entry mo sa blog mo.

Nauna akong magblog taong 2004 sa g-blogs ng globe. Ilang taon na rin pala at buhay pa rin sa dugo ko ang pagbablog. Ito na rin siguro ang munting libangan ko na may malaking kinalaman sa paggamit ng mumunting karne na laman ng aking bungo. Malaking tulong sa paglalabas ng tunay na saloobin ko, at pagpapahayag ng opinyon tipikal man o ekstraordinaryo.

"hindi lahat ng writer ay blogger at hindi lahat ng blogger ay writer"

Pero astig ka kung writer ka na, blogger ka pa. Dahil may mga teknikalidad na kelangan mo munang isipin bago mo ilapat ang tinta ng iyong bolpen sa papel, 'di tulad ng blog na kahit ano... mali man o tama sa mata ng iba na pwede mong itipa sa harapan ng isang makinang makabago na parang katulad ng isang telebesyon na ikaw mismo ang may kontrolado.

"ang blog ay parang cellphone din, personal na bagay na pwede mong palitan kung gugustuhin mo, pero bawat blog/cellphone may mga alaalang hindi lang basta-basta matatapon"

Sabi ng isang sayberpren ko, ang blog daw ay isang bagay na lagakan o tambakan ng mga emosyon ng tao (blogger). Isa itong personal na bagay katulad ng telepono na pagdating ng araw magiging necessity din ito.

Kaya pinapasalamat ko ang mga sumusunod na lungga ng mga kuro-kuro at emosyon:

Salamat po sa inyo!

lawstude
http://lawstude.blogspot.com/
nonoh
http://www.nonoh.com/
anne
http://dirtyraven.wordpress.com/
repah
http://www.supahrepah.com/
jheyamhei
http://kreyziness2.blogspot.com/
lorie
http://www.mikelorie.com/
marya
http://marysteryosa.blogspot.com/
akda
http://kwentuhan.wordpress.com/
brine4u
http://brine4u.blogspot.com/
mangBADoy
http://talambuhay.wordpress.com/
jerick
https://pornouniverse.blogspot.com/
jhammy whoops
http://jhamywhoops.blogspot.com/
madbong
http://madbong.kotsengkuba.com/
tentay
http://tentaypatis.blogspot.com/
utakmonggo
http://purokareklamowalakangkwenta.blogspot.com/
toxic eyeliner
http://toxiceyeliner.blogspot.com/ (changed)
bhievzkiez
http://bhievzkiez.wordpress.com/
talambuhay
http://talambuhay.wordpress.com/
ayzzz
http://azraelworld.com/
rimewire
http://rimewire.wordpress.com/
wifeybee
http://wifeybee.wordpress.com/
alingbaby
http://alingbaby.wordpress.com/
mumu sa kanto
http://lovely-lh.com/
linapuhan
http://linapuhan.wordpress.com/
beero
http://tambayannilex.wordpress.com/

"sa pagbablog, para ka lang tumatae... kelangan mong may mailabas para hindi mabulok sa iyong katawan, tulad ng mga bagay na nasa iyong isipan"

imaginary friend

2008-06-28T23:12:00.002+08:00

Bata pa ako, may topak na ata ako. Naaalala ko nun may kausap akong imaginary friend ko. Yun yong mga panahong ikinukulong ako ng mama ko sa loob ng bahay kasi daw sobrang likot ko. Pinapatulog nya kasi ako tuwing tanghali pero kahit anong gawin ko di ako antukin. so kadalasan tumatakas ako. Pero nung nalaman na tumatakas ako, isinarado na yong pinto, medyo mataas eh kaya di ko abot yong parang lock.

Hanggang isang araw, naisipan kong kausapin yong nasa utak ko. Ayun feeling ko sumasagot naman sya.

“tatakas ka na naman ba batang paslit?”

“pakialam mo!, tang-‘na mo!”

“wag kang malikot, magigising mama mo”

“hindi mo ba nakikita? Ansarap ng tulog nya, humihilik pa”

“bakit ba hindi ka mapakali dyan?”

“so what? Does anybody care?”

“paenglish-englis ka pa dyan, eh narinig mo lang naman yan sa
Tessie ng tahanan”

“e mahilig ako manggaya eh.”

“hahaha.. manggagaya ka palang bata ka”

“pakyu!”

Babae yong imaginary friend ko, hindi ko alam yong pangalan. Sa halos haba ng panahong kasama ko sya sa inip, tuwa at galit, e hindi ko na nalaman pa ang pangalan nya. Ang sabi ng nanay, madalas daw akong makitang nagsasalita ng mag-isa, hindi nya alam kung yong aso lang kausap ko o yong dyip-dyip at tau-taohan lang na free pa nun sa mga grocery items ni mama. Ewan ko lang kung pinaniniwalaan ni mama na ‘pag daw nagsasalita ng mag-isa eh matalino. Hmp, hindi man lang sya natakot kung ano na nagyayari sa kanyang unico hijo.

“kelanman hindi ka magiging matatag kong may kasama ka”

Quotable quote ng imaginary friend ko nang minsan sabihin ko sa kanya na sana paglaki ko nasa tabi ko lang sya palagi. Pero sinabi nya yun ng buo at may paninindigan.

Kung nasaan ka man, miss na kita.

amo't aso...

2008-06-26T23:01:00.000+08:00

Asan ka na ba? Antagal ko nang hinihintay ang text mo, magkikita pa naman tayo dyan sa rotonda.

Binigyan kita ng load pero hindi ka nagreply, tama ba yun ha?

Ang usapan alas-dos ng hapon, e anong petsa na?

Ginagago mo ba ako o ginagwang tanga.

Kung di lang kita hindi mahal minura na kita, tang-ina mo!

Wala akong nagawa kundi hintayin pa kita ng isang oras para umasa.

Umasa nga ako pero wala. As in wala.

Alam mo bang kwarentay sinko din ang nagastos ko?

Dise-sais sa dyip, otso pesos sa pop cola at sampung peso sa kakanin
ni loling.

So bale may eleben pesos pa.

Bumili ako ng 3 istik ng marlboro, at limampisong kendi.

Hithit ang yosi habang hinihintay ka, tinext at miniscol ng ilang beses
pero pucha...pambihira ka talaga!

Namuti na ang buhok ko pero ni isang anino mo wala akong nakita.

Naubos ko na ang biniling pop cola pero di mo pa rin ako sinipot. Tang-ina.

Umupo ako sa isang tabi, at ‘di mapakali. Nayayamot at di mapakali.

Tatlong oras na akong naghihintay pero wala ka pa.

Isa. Dalawa. Tatlo. Umalis na ako.

Sa ‘di kalayuan, isang aso ang nasagasan tatlong oras na ang nakararaan.

(kwento ng isang amo na naghihintay sa aso)

frank you!

2008-06-24T22:19:00.002+08:00

Ooopss... medyo late ko na 'to napost ha kasi naman nagloloko internet namin last saturday nung kasagsagan ng bagyong frank. Umuwi nga ako ng nakatsenelas lang eh, kasi anlakas ng ulan na may kasamang bugso ng hangin. Hiniram ko yong tsenelas sa officemate ko. Wala akong choice kaya napilitan na din ako.

Umuwi ako ng basa at nilalamig. Ang hirap pa humanap ng masasakyan, magtataxi sana ako kaso 'pag nalalaman nilang pasig ang destinasyon eh umaayaw sila. So nagdyip ako at isang sakay ng tricycle, kaya ayun basang basa dahil sa wisik ng ulan. Pagdating ko ng pad, naligo ako agad para di ako magkasakit. Mahirap na sa panahon ngayon, bawal magkasakit!

Dun sa video, ganyan kalakas ang bagyong frank na dumaan dito sa metro manila. Kuha yan mula sa 21st floor ng building kung saan ako nagtatrabaho.

mga vandal sa UP...peyups.

2008-06-20T23:42:00.001+08:00

Mga vandal sa UP.
Wala muna akong matinong entry ngayon, pagtiisan na lang muna natin ‘tong post na to. Infairness natawa din ako ditto, so witty! Hehe…

"nobody cares"
somebody answered:
"not even the carebares?"
then another:
"not even kier?"
then:
"not even zoren?"
lastly:
"not even zorro?"
all written by different people.

SA:
sa chairs:
"push button to eject seatmate"

"push button to eject urself"

"push button to kill teacher."

"push button to eject teacher"
....reply: "it's jammed! We're doomed!"

sa cubicle:
"Donate your bulbol here.." tapos may chewing gum na pagdidikitan....

sa chair :
"you know bobo? bobo is you!"

sa 1st floor CR:
"if you forget the past, then you porget the purious.."

sa 1st floor CR uli:
" Im a simple gay "
tapos me sumagot
"sira! Dapat 'Im simple and gay!' Taga peyups ka ba? duh! "
tapos me sumagot ulit (with matching arrow pa na nakaturo dun sa reply)
"sira ka rin! yung simple is used as an adjective tapos yung gay is used as
a noun. kaya ok lang yung simple gay nya!"

CHEM:
Chem chair:
"push button to spray acid on prof's face."

Another chem chair:
"You Boron!!!"

BIO:
Bio chair:
"Push cadaver to haunt teacher."

FO Santos:
"SA MGA NAGTATAPON NG BASURA DITO... bawal."

ENG'G:
Sa Men's CR, facing the urinal:
"Hawak ko saking mga kamay ang kinabukasan ng bayan!"
Reply:
"the future you are holding is very small."

GAB:
sa likod ng armchair sa isang room sa GAB:
"takas ng ward 7"

MATH:
sa cr sa may math building:
"SUMAPI SA NPA! "
may sumagot:
"PAANO? "
may sumagot pa:
"MAGFILL UP NG COUPON AT IHULOG SA PINAKAMALAPIT NA DROP BOX SA SUKING
TINDAHAN!"

sa math building, sa likod ng isang "teacher's chair" sa 3rd floor:
"BABALA: asawa ni babalu"

sa math 3rd floor, sa isang upuan uli.
"you'll NEVER find what you're looking for"
May nag-reply:
"find x."

sa math 3rd floor, sa isa pang upuan uli.
nakasulat sa armchair:
"F*CK DA WORLD! "
ta's may sumagot:
"F*CK U TOO!
--WORLD"

3rd floor math cr:
"kaibigan, pagkapatos mong umihi, paki PLUS mo naman, hehehe."

UPIS
sa loob ng music room.
"maam _______(music prof) boses palaka! "
tas may sumagot
"nakarinig ka na ba ng boses ng palaka "
tas may sumagot uli
"weh "
tas may nag-react uli
"oo, sabi kokak!kokak!"

VINZONS:
Wall ng vinzons
"Do not steal. The government hates competition"

men's cr sa Vinzon's:
"remember: the hands that clean this toilet are the same hands that cook
your food."

men's cr waaaay above the urinal:
"if you can reach this, the fire department wants you!"

NIGS:
sa isang upuan:
"f*ck nigs!"
may nagreply:
"who's nigs?"

MAIN LIB
Sa isang lamesa ng main lib, filipiniana section:
"UP STUDENTS HAS BECOME PATETHIC"
tapos may sumagot...
"mali pang grammar at spelling mo, halatang di ka taga UP"

KALAI:
nietzsche-"god is dead"
God- "Nietzsche is dead!"

SC:
sa labas ng PNB:
"in case of emergency break ass and push butt"

sa girls' CR:
"Bawal ang vandal Dito!...
Mommy said: First Aid Terramycin"

sa girls' CR uli:
"My boyfriend and I had sex and now I'm pregnant"
Reply:
"Pray to God"

--------NEW Addition by Alfie--------
Sa Vinson's Hall Men's CR
"Pustahan tayo habang binabasa mo 'to hawak mo ang titi mo"

Sa Men's CR
NAkapaskil: "paki-flush after gamitin"
reply with face of ERAP: "Anong flush?"
May sumagot ulit:"Hyperbolic of flus"

ulan, rain, ulan, rain...

2008-06-17T23:01:00.001+08:00

Tag-ulan na! kahapon lang umulan ng malakas, pati kaninang hapon umulan din. Maikwento ko lang, naligo ako kanina sa ulan. Natutulog ako no’n nang biglang bumuhos yong ulan, as in sobrang lakas ng ulan. Bumangon ako agad at lumabas ng bahay para maligo sa ulan, kung sa amin lang yun sigurado di papayag si inang mother. Para akong bata na naligo sa ulan, pinagtitinginan nga ako ng mga taong nakasilong eh. (pakialam pa nila), halos isang oras din ata tumagal yong ulan, di ko namalayan kasi after 30 minutes eh sumilong na ako at nagbanlaw. Sa banyo naman ako naligo ng maligamgam na tubig.

Kwento ng lolo ko, ewan ko kung kwentong barbero o kwento para may masabi lang. Pinakamalinis daw na tubig noon ang ulan. Tango na lang ang naging tugon ko at di ko na rin binalak na i-research kung totoo man o hindi. Sa ngayon, acid rain na ang mararanas natin. Polusyon na kasi ang mahihita natin ngayon mula sa tubig-ulan. (nadiri ako ngayon habang pinopost ko, bahala na)

Yan lang muna sa ngayon, wala pa ako maisip na maikukuwento eh.

libro, utak, manunulat, itaktak!

2008-06-14T21:25:00.006+08:00

Mayroon akong bagong libro nabili sa National bookstore. Nakita ko 'to nang minsan akong napadalaw sa nasabing bookstore, kaya nagkainteres akong magkaroon. Hindi ko pa naman to natatapos basahin pero alam kong sa maikling panahon eh tapos na, wala rin kasi akong masyadong pinagkakaabalahan pag nasa bahay na ako, liban na lamang sa kumain at matulog, kumain, maligo at matulog, matulog, matulog at kumain. Malamang dito ko na rin lang ipopost yong mga nabasa ko. Bilang isang rebyew.

Tipo kong libro eh yong hindi ako maboboring, gusto ko yong may kwentong pwedeng mangiliti sa aking emosyon at pandamdam. Kaya okey sa akin ang mga librong humorous katulad ng mga libro ni bob ong, jessica zafra, eros atalia, paolo manalo, at ilang libro pang may hatid na kiliti para sa akin.

Sa akin kasi, ang pagbabasa ay isa sa mga pinakanakatatamad na gawain ng isang tao pero pinakamasipag na pwedeng gawin ng utak ng tao. Isipin mo, pwede mo namang gawin sa tunay na buhay ang mga nababasa mo, so bakit ka pa mag-aaksaya ng panahon para pagtuunan ng pansin ang kalokohan yun? Subalit sabi ko nga, isa ito sa bagay na masipag gawin ng utak. Mahirap mag-isip nang wala naman talagang iniisip, at mahirap magbasa ng walang binabasa. Sa pagbabasa kelangan mong maglaan ng panahon para sa bagay, ang pagbabasa ay parang kumakain.

Noong kapanahunan ko pa bilang isang writer (kuno) sa aming state college. Marami akong gustong isulat, mga bagay na hindi lamang namumutawi sa aking bibig kundi maging sa aking utak, sa maliit na karne ng aking ulo.

Buti na lang at nabigyan ako ng pagkakataon na magkaroon ng kaalaman kahit konti sa kompyuter at natutunan ko ang blogging.Kaya dito ko, minsan, inilalagak ang mga guni-guni ng aking malikot na isipan.

Pinili ko ang tagalog na medyum sa dahilang ayoko sa wikang englis, kundi dahil wala akong choice, okey na sa akin ang taglish para kwits lang.

Matagal ko na ring hindi naaupdate 'tong blog ko, medyo naging busy lang kasi. Pero sisikapin ko pa ring maging activo sa blogmundo ko. Yun eh kong may maitataktak pa ang utak ko.

timeout

2008-06-08T07:50:00.000+08:00

next time ko na lang gawan ng entry 'to.

trip-tripan tayo...

2008-06-06T23:00:00.000+08:00

"hindi lahat ng abnormal ay tao at hindi lahat ng tao ay normal"
Wala lang, naisip ko lang. Sa lahat nang pagkakataong akala nili eh normal ako, sus 'kala lang nila yon, abnormal din ako katulad ng ilang abnormal na tao. KUng ang ipis ay may mating season, syempre ako din may 'abnormal season', kala nyo mating no. Wholesome ako uy! Abnormal season ko? Ang magsalita ng magsalita, trip ko din ang kunyari nakikinig pero ang totoo nyan tulog ang isip ko, ok din sa akin yong kunyari may kabuluhan yong sinusulat pero in no mere reason eh wala naman talaga, wala lang, as in wala lang talaga.

Nasulat ko to sa kadahilanang nasa abnormal state ako, wohoo! Pakialam ban g ibang tao? Kalayaan kong magsulat nang kahit na anong gusto ko, kalayaan ko ring sabihin ang lahat nang naisin ko. Sa lunes na pala ang independence day (adjusted). Syempred adjusted na naman ni mareng Gloria, para siguro humaba-haba yong bakasyon mula weekend to Monday. Asar nga eh, kasi natapat nang Monday yong day-off ko so parang wala lang, dumaan lang si ‘independence day’ para sabihing ‘uy mar, adjusted na ako’.
Speaking of freedom. Freedom pa rin bang masasabi ang paninigarilyo sa public places? Kasi may nakita ako kanina sa jeep, nagyoyosi. Asar ako sa mga taong ganun, walang pakialam sa katabi na kahit mabugahan na ng mabahong usok ay manhid pa rin. Oo karapatan nilang manigarilyo pero hindi sa communal place like that. So such a gross thing to happen. Isipin din sana nila na may mga taong nakalalanghap ng usok mula sa bibig nila…ewww.

Bakit ba gustong gusto nila manigarilyo ng mga kalalakihan? Sense of manhood? O trip lang din katulad ng mga pinaggagawa ko minsan? Ang sabi sa helath magazine na nabasa ko, isang addiction na daw yun (daw kasi di naman ako naninigarilyo), hindi nakamamatay yong adiksyon kundi yong sakit na maaaring maidulot ng paninigarilyo tulad ng sakit ng ipin dahil nasisira ipin mo dun, sakit sa balat kasi pwede ka magkarashes, sakit sa utak kasi pwedeng pumasok yong usok sa ulo mo at sakit sa bulsa kasi pwedeng maubusan ka ng pera ( note: ang maniwala tanga). Pero ang mga nabanggit ay maaring mangyari maliban sa mga sakit tulad ng lung cancer, Oesophagus cancer, basta lahat ng bahagi ng iyong katawan na may kinalaman sa paghithit-buga sa usok, pwede ka ring mabaog, lumabo ang paningin, peptic ulcer at kung anu-ano pa. lethal di ba?

Balik tayo sa pangtitrip, kung trip mo ang nasa isip ko ngayon pindutin mo sa keyboard mo ang ctrl D=ON’+_sMO I< e!
(uyy...nakikitrip)

*biglang may maaalala*

DON’T SMOKING

Sign na nakita ko sa jeep papauntang antipolo, nangiti lang ako habang lulan sa pampasaherong jeep. Di ko alam kung nangtitrip o ano pero hinayaan ko na lang. Tactic na rin siguro para mapansin ng ilang smokers, kasi yong usual na signage eh kadalasang hindi na pinapansin. Ganun naman talaga ang ilang pinoy, pasaway! Sarap talian sa magkabilang kamay at paa tapos kaladkarin hilahila ng mrt. O kaya gilitan ng leeg gamit ang nailcutter, o tanggalan ng kuko gamit ang ipit ng sinampay. Sarap panggigilan ng mga pasaway.

O sya sige, simula na ng duty ko. Hangang sa muli.

bertdey ng kabatak ko...

2008-06-06T04:04:00.015+08:00

Bertdey pala ni jomar. Buti na lang nasilip namin na may mga bumabati sa kanya over the YM, good thing nalaman namin bago kumain kaya alam nyo na...

Narito ang ilang kuha bago ang kainan...

Ito na, ang the moment of truth... kuhanan na ng pagkain.

Kainan na!...

(syempre wala ako dyan, ako yong kumukuha ng picture)

Eating took less than 30 minutes, dont dare to ask. Because i dont wanna say anything about, just look at the 'aftershock' below...

AFTERSHOCKS:

Isang mainit na pagbati para sa isang kasama sa trabaho...

"tol... paburger ka naman dyan" hehe...

"hapi bertdey pareng jomar"

go! go! go!

2008-06-04T21:17:00.002+08:00

Sa wakas natapos din ang matagal ko nang reviewing ng mga products and services namin, kaninang umaga lang yong presentation ko. Ginamitan ng powerpoint at konting power ng bibig. presto! natapos din ang matagal ko nang dinaramdam.
Pero naging malupit sa akin ang tadhana, ang akala ko kasi sa boss ko lang ako magprepresent, yun pala kabilang din ang staff. Naloko na talaga! Kaya kinabahan ako ng husto at nawala na sa memorya ko yong spiel na dapat kong sabihin. Pero kahit papaano, memorize ko pa rin naman yong products namin.
Sa huli, maraming nakitang mali ang staff. Kesyo daw ganito, kesyo daw ganyan, kulang sa ganito, kulang sa ganyan, lakasan daw ang boses at dapat pang ikabisa ang products. Naging destructive ang dating sa akin ng mga comments nila hindi naging constructive, pero ok na rin yong comment sa akin ng boss ko, pampalubag loob na rin. Pero mas ginusto kong tutukan yong bad side na nasabi, gusto ko yun baguhin sa paraan na gusto ko.Kaya nga humingi ako ng take two, ewan ko kung kelan ulit yun pero pagkatapos ko magawa tong next project ko yun ulit aasikasuhin ko. Humanda sila dahil narito na si Zaido.Bwahahah...

kwento: kabit

2008-05-31T23:17:00.004+08:00

Umalis ako patungong amerika hindi para kaligtaan ang obligasyon ko para sa inyo ng anak ko. Umalis ako para bigyan kayo ng maayos na buhay… Mahal kita sa paraan na gusto ko at gusto ko yon sa paraan kung paano kita mahalin.

Alas siete na nang umaga. Ipagluluto ko na ng almusal si kim, nag-iisa kong anak. Tumungo ako papuntang kusina upang bumili ng mantika.

“kumusta ang boyprend mo? Ah! Asawa na pala” tanong sa akin ni aling nina.

“mabuti naman po, baka sa susunod na taon umuwi na rin sa awa ng Diyos”

“eh ano ang trabaho nya dun? At bakit hindi na lang kayo sumunod ng anak mo sa kanya?”

“hindi ko po alam pero ang sabi nya nagtatrabaho daw sya sa opinsina. Atsaka wala pa po akong Visa at ilang papeles, siguro sa susunod na lang ho”

Umalis na ako ng tindahan,dahil pag nagtagal pa ako roon malamang buong araw akong kukwentuhan ng tsimosang aleng yun. Nadatnan kong nanunoodd ng TV si kim habang hawak ang kanyan paboritong manika. Tinanong ko kung ok lang sya, at tango lang ang naging tugon nya.

Sa chat lang kami madalas magkausap ni Alfred, honey ko. Halos 7 taon na rin sya doon at nito lang kami nagkakilala… sa paraang chat din lang.

“honey, miss ko na kayo ni kim”

Subject email na pinadala sa akin ni Alfred. Hindi ko muna binuksan di dahil sa ayaw ko o walang oras kundi dahil ayoko lang talaga. Alam kong mahaba na naman yun pero halos lahat nang kabuoan ng kanyang mensahe ay paasahin lang ako, na kesyo ganito, na kesyo ganyan. Minsan gusto ko na rin maniwala sa isang parte ng sarili ko na sabit lang ako sa kanyang pangarap…

“mommy! Come here!”
Sigaw ni kim mula sa sala, nagulat ako at agad lumabas ng kuwarto. Nakita kong namumutla si kim kaya agad akong lumapit upang aluhin sya.

Isang anino mula sa labas ng bintana ang aking nakita, malaking tao at banaag ko ang sombrero. Agad kong hinawakan si kim at agad naman syang pumunta sa likod ko upang magkubli.

Kumalabog ang pinto at isang malakas na putok nang baril ang bumulabog.

Si Daniel!

Dumilim ang paligid, unti-unting bumagal ang mga galaw pero mabilis ang mga pangyayari.

Biglang bumalik sa aking alaala ang nakaraan. Na isa pala akong ina ng 3 bata, ang dalawa ay naiwan sa poder ng kanilang ama. Nakisama sa ibang lalaki upang kumita ng pera para sa tatlong anak. Kinalimutan ang responsibilidad bilang asawa ngunit ginawa ng husto ang papel bilang ina.

“putang ina ka!putang ina ka! Putang ina ka!”

Salitang mga naririnig ko mula sa paligid. Hindi ko alam kung saaan nagmumula pero alam ko kung sino nagsasalita.

Biglang pumasok sa isip ko si Alfred, ang mabait kong boypren. Tumungo ng amerika para kumita ng pera panustos sa pagpapagaling ni kim.

At naalala ko rin na minsan kong tinanong kay Alfred kung bakit pa nya kelangan magtrabaho sa ibang bansa kung meron naman sya negosyong pwedeng pagkakitaan dito.

Umalis ako patungong amerika hindi para kaligtaan ang obligasyon ko para sa inyo ng anak ko. Umalis ako para bigyan kayo ng maayos na buhay… Mahal kita sa paraan na gusto ko at gusto ko yon sa paraan kung paano kita mahalin.

Isa pang muling putok ang umalingawngaw. Nagdilim lalo ang paligid, tumahimik lalo. Kumiyom aking palad. Isang nakabibinging pangyayari ang nagaganap pero alam ko nasa paligid lang si Daniel, ang kabit ng asawa ko.

bitterness...

2008-05-31T08:25:00.000+08:00

...I am so stupid for believing that somehow, you still feel the same about me. If you really want me back, you should have come for me a long time ago. I was a fool for believing only the things I want to see. I was a fool for nurturing the memories and keeping it alive deep within my heart...
-quote

mainit!

2008-05-31T03:14:00.001+08:00

mainit ulo ko ngayon!

myself..

2008-05-28T02:55:00.001+08:00

Sometimes, I would just scream at the top of my lungs to release the pressures of being alone. And then I would just come back to my senses and realize that in my solitude I found the person who would always be there for me... myself.

adieu...

2008-05-25T03:16:00.004+08:00

"I tried..."

The sweetest thing I could ever say for the failed relationship.
Maybe it is the shortest but it compliments everything…

mga salitang filipino...

2008-05-23T01:20:00.002+08:00

1. BAKTOL - ang ikatlong lebel ng mabahanong amoy sa kilikili, ang baktol ay kapareho ng amoy ng nabubulok na bayabas, itoy dumudikit sa damit, at humahalo sa pawis, madalas na naaamoy tuwing registration ng kahit ano dahil sa sobrang siksikan ng mga tao.
"Pu#$%*#, sinong nangangamoy BAKTOL sa inyo???"

2. KUKURIKAPU - libag sa ilalim ng boobs, madalas na namumuo dahil sa labis na baby powder na nilalagay sa katawan, maaari ding mamuo kung hindi talaga naliligo o nanghihilod ang isang babae, ang KUKURIKAPU ay madalas mamuo sa babaeng maallaki ang joga.
"Honey, maligo ka na kaya para maalis yang KUKURIKAPU mo."

3. MULMUL - buhok sa gitna ng isang nunal, mahirap ipaliwanag kung bakit nagkakaroon ng MULMUL ang isang nunal, subalit hindi talaga ito maaalis, kahit na bunutin pa ito, maliban nlng kung ipapa laser.
"How nice naman ur MULMUL!!"

4. BURNIK - taeng sumabit sa buhok sa puwet, madalas nararanasan ng mga taong nagtitissue lamang pagkatapos tumae, ang BURNIK ay mahirap alisin, lalo na kapag natuyo na ito, ipinapayo sa mga may BURNIK na maligo na lamang upang itoy maalis, Itoy kadalasan ding makikita sa mga amerikanong nag titissue lamang.
"Labs, alam ko kung ano kinain mo kanina!!!"

5. AGIHAP - libag na dumikit sa panty o brief dahil sa pagmamahal sa suot panloob, nabubuo ang AGIHAP kung ang panty o brief ay nasuot na ng hindi bababa sa tatlong araw.
"Nay! hindi nyo nilabhan mabuti oh, may agihap pa rin tong panty ko!"

6. DUKIT - itoy ang amoy na nakukuha kung isinabit mo ang daliri mo sa iyong puwet…. Try to prove it dats DUKIT.

7. SPONGKLONG - itoy isang bagong wika na nangangahulugan sa isang estupidong tao.

8. WENEKLEK - ito ang buhok sa utong na kadalasang nakikita sa mag tambay sa kanto na lagging nakahubad. Meron din ang ibang mga babae nito.
"Inay! Si itay, sinaksak yung kapitbahay natin kasi hinila un WENEKLEK niya!!!!!!"

9. BARNAKOL - ito ay maitim na libag sa batok na naipon sa matagal na panahon.
"Tsup tsup..Hon, ang alat naman ng barnakol mo.."

10. ASOGUE - buhok sa kili kili.
"Ang haba na ng asogue mo! Gupitin mo nga!"

11. TUTYANG- buhok sa ilong na lumalabas.

12. BAKTUNG – pinaikling salitang BAKAT-UTONG.
"Uy, jefferson si maam BAKTUNG nanaman!!!"

13. BAKTI - pinaikling BAKAT-PANTY.

14. JABARR - pawis ng katawan.

15. BULTOKACHI - tubig na tumatalsik sa puwet kapag nalalaglag ang isang malaking ebak."Pare, ang lamig ng bultokachi sa CR ng SM!"

hayop!?!

2008-05-22T07:44:00.001+08:00

Been wanting to have a pet dog but only Ive got is hotdog, toinks. Maliit lang naman kasi yong pad ko, at bawal pa ata ang hayop (pero yong landlady naming mukhang hayop na tinubuan ng mukha). Pupwede pa siguro ang fishda, ivon, pusha, kalafati (mababa man o mataas ang lipad) unggoy na kumakain ng kanin at ulam, at monkey na marunong magbasa ng blog. Gusto ko yong aso na kulay pink ang fur, para naman maiba at sosyal tingnan ang mga pulgas nito. Oo nga pala, pag ako nag-aalaga ng aso kasama na rin dun ang pag-alaga ng pulgas. Dati nagkaroon ako ng alagang aso, si miaka. Kaso nasagasaan lang ‘daw’ sya, ewan ko kung totoo yong sabi ng tatay ko o pinulutan lang ng mga asal-hayop naming kapitbahay. Nalungkot ako pero kinailangan kong tanggapin pagkawala ng aking mga alaga- mga pulgas ni miaka.

Napapadalas na rin ang pagdrop-by ko sa petshop malapit sa amin, tumitingin ng maalagang hayop at ang matagal ko nang kapatid na nawawala. Nakita ko nga kalaro ko noong bata pa ako si hello kitty nasa cage, pramis nakita ko sya dun. Para nga syang ni-reyp ni Garfield eh. Kahabag-habag na pusa, nawala ang puri dahil lang sa isang orange na pusa at may matamlay na mata na parang adik. Iniwan ko na si hello kitty, wala akong nagawa kundi pagmasdan na lamang sya.

Patanghali na ako kadalasan umuwi ng bahay dahil sa buwisit na traffic na yan, antagal nang problema ng pasig yan pero ‘di pa rin nasosulosyunan. Taeng buhay! Kaya tanghali na rin akong matulog.

Nocturnal. Mulat sa gabi, tulog sa umaga.

batong-bato ka na ba? tara, halika... kwentuhan muna kita!

2008-05-18T07:59:00.001+08:00

Maulan ngayon, mapapaaga ata ang tag-ulan. Okey din pala ang malamig na klima, yong natural na lamig. Iba kasi pag air-conditioned ang temperature, parang yong lamig nanonoot talaga sa buto.

Naalala ko noong unang linggo ko dito sa NYB halos sipunin ako dahil sa lamig, January pa lang kasi noon kaya medyo malamig pa.

Aircon…
Sabi pa ng titser ko ang pinakasimpleng aircon daw ay nagsimula sa Roma na ginamitan ng mga parang tubo sa dingding para ma-maintain yong lamig ng isang kwarto. Siguro panahon pa yun ng lolo ng lolo ng apo ng lolo ng lolo ng apo ng lolo ko na lolo naman ng lolo ko. Basta yun na yun! Tapos sabi pa ng buladas kong titser na maraming versyon daw ng ‘pampalamig’ na nagmula pa sa Persia, Tsina, Britanya, at sa Amerika, iba-ibang anyo, iba-ibang laki pero iisa ang pakagagamitan---pampalamig!

Taong 1820 lamang nang magkaroon ng matinotinong ‘pampalamig’, kung kilala mo si Michael Faraday na kumpare ko nito lang, sya yong nakatuklas ng paggamit ng ammonia. Hindi ko alam kung nagsawa sya sa “pagsinghot” ng ammonia kaya dinavert nya ito sa ibang gamit. Yong konseptong yun ay sinundan naman ng adik na si John Gorrie dahil trip nyang magpaepal kay Faraday. Gumawa ng compressor si Gorrie para makapagproduce ng ice, yes! As in yelo!

Pagkatapos ng marami pang taon marami pa daw nangyari sabi ng adik kong titser este buladas lang pala.

After almost 50 years.

Unang pumatok ang commercial aircondition na pinasimunuan ni Willis Haviland Carrier. Mukhang familiar ka sa apelyedo di ba? (kaw na lang mag-isip kung bakit) [Clue: Carrier aircon na gamit naming ditto sa ofisina.] *kamot sa ulo*

Tinatamad na akong magkwento, naboboring na kasi ako. Anyway, alam mo bang ‘pag hindi nalilinisan ang aircon ay maaari itong magspread ng microorganism o mga pathogens tulad ng legionilla pneumophilla na pwedeng maging sanhi ng leggionaire’s desease. Pwe! Namimilipit dila ko!

*sabay-sabay na magtatanong: eh ano naman yong leggionaire’s desease na yan!*

Sagot ko: hindi ako doctor para tukuyin kung ano pa yan! Basta ang alam ko sabi ng porn magazine, susme! Health magazine na nabasa ko eh SAKIT daw yan na cause ng nabanggit na bacteria na pwedeng present sa ating mga aircon pag madumi! Getching?

Pansin ko lang, pag mainit dito sa ‘Pinas. Pumupunta lagi ang pinoy sa mall para magpalamig. Ayos noh? Kaya marami ang na-aakyat-bahay gang eh! Funny to think pero tooto, parang yong kapitbahay naming dati. Kung makapagkwento nang napuntahan na mall parang nag-abroad, tilamsik laway pa! sarap upakan, sarap pagsabihan na …
“hellooo… ate eh dyan lang ako nagCCR pag emergency nature calling!”

O sya sige pauwi na ako, next time na lang ulit tayo magkwentuhan.

PS:
Nababato ka ba? Hindi makalabas ng bahay o makagala. Type mo ba mag quiz? Try mo ‘to.

babalik muli...

2008-05-17T01:04:00.002+08:00

Nagtaka ako kung bakit ganun na lamang ang logo ng google ngayon, google po kasi ang homepage ng aking pc. So klinick ko yong mismong image at ayun kay manong google, itong araw na ito (May 16) pala ay ang unang araw nang pagkagawa ng laser. Ang laser ay salitang dinaglat mula sa Light Amplification by Stimulated Emission of Radiation. Sa tulong ni pareng Theordore Maiman eh natuklasan ang halaga ng laser.

Maraming tulong ang laser sa sangkatauhan, malaking tulong ito lalo na sa paglago ng industriya sa buong mundo, medisina, kagamitan, komunikasyon, at maging sa pandigmaan. Nagpoproduce ang laser ng monochromatic wavelength, at coherent light.

Anyway, nakalimutan ko na yong ibang info. Matagal na kasi nabakante utak ko tungkol sa mga bagay-bagay na ganito.

Namimiss ko school ko dati nung college pa lang ako, the greenfields, the stadium, the oval, the people, the logo, the ambiance, tapos yong tambayan namin ng mga ka-major ko. May isang part kasi ng school namin na lagi kami andun, nagkukwentuhan, nagkukulitan at madalas doon mag-review para sa mga quizzes. Sa ngayon, graduate na mga kasabayan ko, ako na lang ang hindi pero ok lang, ako lang naman sa kanila ang may trabaho—sa ngayon.Namiss ko yong dating samahan namin, tawanan at halakhakan. Haaaayy… sayang nga lang at hindi ko na maibabalik ang mga panahong yun.

Sa susunod, makikita ko kayo muli mga dati kong kaeskwela! Pramis…
(babalik ako muli para tirahin kayo ng laser gun ko!!!)

blog, camera, action?

2008-05-16T06:18:00.004+08:00

Ginawa ko muna tong entry na to sa MS WORD. Madalas kasi on-the-spot na sa blogspot ko kung ipost. Hmm.. mas okey pala. Antok na ako, gusto ko lumagok ng mainit na kape kaso naubos na kape ko, ayoko namang bumili at lumabas pa ng building para sa isang sachet ng kape.

Kumain na lang ako ng ballot na ibinigay ni Rhea.
Bata pa man ako kumakain na ako ng balut. Masarap kasi, malasa at malinamnam. :)

Katatapos lang ng training ko sa marketing, kaya pinagdiskitahan ko muna ang camera. Ito ang kinalabasan...

Sila ang mga kasama ko sa trabaho, panggabi o graveyard shift.

Wala ako makwento, bangag na rin kasi ako. Ah nagpalit na pala ako ng blogname, wala lang, trip ko lang. Ang blog name sa akin parang damit, minsan kailangang palitan pero tumatagal nga lang.

Depende kung gaano ko napakinabangan, since hindi naman yong metro-bug yuppie kaya sa laundry basket ko na sta itinapon, bukas ko na lang ulit labahan.

Kinumusta ko ang mga luma kong blogs sa tulong ni manong google. Ayun okey pa naman sila, para na rin silang shell ng balot na itinapon sa laundry basket. Pero hayaan mo sa akin para naman silang damit na kelangan lang labhan para magamit ulit--luma na nga lang.

sa ofisina...

2008-05-14T23:45:00.014+08:00

Halos isang buwan na rin akong nightshift. Kaya medyo halata na rin ang eyebag ko. Pero okay lang masaya naman sila kasama eh. Kalaban namin ang antok pero dinadaan na lang namin sa kwentuhan habang nagtatrabaho.

Sakto lang pala ako pumasok dito kanina, alas onse. Habang naghihintay ng instructions nagkodakan muna kami (ambaduy ng term)...

Si jane, naghahanda bilang endorser ng shampoo???

Kasama si sir willie habang nagte-train sa mga kasama ko.

Uso ngayon ang sagala, okey kaya sila bilang reyna elena?

(kaliwa; si jane, rhea sa kanan)

kewl mamas... :)

si ate rhea, kondesa ng nightshift.

Ako, at si jane. (para daw mag-ina)

At syempre AKO!!!! Eh akin ang blog na 'to.

para sa aking ina...

2008-05-11T05:25:00.003+08:00

'Nang,

Kumusta po kayo dyan? Si bunso ok naman ba ang pag-aaral? Ok lang naman ako sa bago kong trabaho, masaya at kinakaya pa naman.

Natanggap ko 'yong huling text mo, oo umiinom ako ng vitamins ko, ok di yong tulog ko. 'Wag kayo masyadong mag-alala sa akin, kaya ko sarili ko.Paminsan-minsan pumupunta ako kina Tito.

Linggo pala ngayon 'Nang, at mothers day pa. Batiin ko lang kayo ng happy mothers day. Salamat po sa pag-aaruga nyo sa akin kahit may katigasan ang ulo ko minsan, kahit na late pa ako umuuwi ng bahay noon dahil sa barkada. Naalala mo pa ba 'Nang yong time na kinausap nyo ako ng masinsinan dahil bumagsak ako sa isang subject ko sa college, imbes na pagsalitaan nyo ako ng masasama at kagalitan hindi nyo ginawa kundi pinilit nyong intindihin ang sitwasyon ko. Pagod na rin ako that time. Umiiyak ka sa harapan ko at niyakap mo ako ng mahigpit.

Ikaw yong unang taong proud sa akin, unang tatayo para palakpakan ako.Salamat Inang.
Malaki din ang pasalamat ko lalo na nong naoperahan ako, alalang-alala ka noon.Sabi ko kaya ko,pero naluluha ka pa rin. Sabi ni tita nasa labas ka pa nga raw ng operatng room, naghihintay.

Noong nag-aaral pa lang ako, kaw lagi ang bahala sa baon ko, buti na lang noong 2nd year college na ako, nagkaroon ako ng sideline.Astig kang ina.

May mga pagkakataong ramdam mo ang problema ko dahil sa ekspresyon ng aking mukha.

Kaya sa pagkakataong 'to, isa lang ang masasabi ko..."happy mothers day po"

Lab,
panganay na lalaki;bunsong lalaki...

maikling kwento:

2008-05-10T08:38:00.002+08:00

Habang naghihintay ako ng transaction na mai-input kasabay ng tugtog sa imeem account na hiniram ko, pasumandali akong nagpahinga nag-isp ng kwentong pwedeng maipost.

BASAHAN...

Kakaibang araw ito. Kahit matindi na ang sikat ng araw sa kalsada ng Quezon Avenue, parang wala pa rin akong init na nararamdaman sa aking balat, kahit na heto’t nakabilad na ako para sumabit sa mga jeep at maghanapbuhay gaya ng nakasanayan. Ito na ang kinamulatan kong gawain para kumita ng pambili ng kahit anong pamatid-gutom. nakakapagtaka nga ngayon at hindi pa rin kumakalam ang sikmura ko. Mukhang tama nga ang kaibigan ko. Mabisa ang rugby. Noong makalawa pa yon pero may epekto pa rin yata hanggang ngayon. Mabuti ito kung ganoon. May matitira pa sa kikitain ko.

Oras na para magtrabaho. Mabuti na lamang at magaan ang pakiramdam ko. Pakiramdam ko, nakaangat ako sa lupa at anumang oras ay pwede na akong lumipad at tuluyang maglaro na lamang sa himpapawid. Ito na kaya ang magandang dulot ng rugby? Kung ito nga, kahit pala isang beses na lamang ako kumain sa tatlong araw ay pwede na.

Ang kailangan ko lang gawin ay dalhin ang aking basahan at siguradong kahit paano’y may magbibigay. Pwede ko rin subukan ang pagpupunas ng sahig ng jeep. Sabi rin nga nung kaibigan ko eh may kikitain din daw sa ganun. Wag lang mapatapat sa masusungit na pasahero dahil baka sipa lang raw ang abutin ko. Ayaw raw kasi nila nang mapupunasan ang mga paa o kaya eh mga sapatos nila.

Aba, pinupunasan na nga nagagalit pa! Basta, kailangan kong kumita ng pera. Kaso, nawala ang basahan ko. Kailangan ko uli makakuha. Siguro, dun sa kabilang kalsada, may mapapala ako.
Pero bakit ganun? Hindi ako makatawid. Bakit biglang may mga pulis na nagkukumpulan? Meron ding trak na nakatigil at kinakausap ng isang pulis yung drayber. Nakikiusyoso pa ang mga kapwa ko palaboy at ilang mga taong nakikitingin din.

Lahat sila, nakatingin sa lupa. Ano kayang meron? Siguro dapat ko ring silipin.

Kaya pala. Kaya pala hindi nakakapaso ang init ng araw kahit kanina pa akong nakabilad. Kaya pala wala na akong gutom na nararamdaman. Kaya pala pakiramdam ko, kaisa ko na ang hangin.
Natapos na.

Hindi ko na kakailanganin ang basahan.

*end*

Pumasok naman sa eksena ang antok ko, sana makauwi ako ng maaga. Sana.

when you miss some things...

2008-05-07T23:10:00.019+08:00

Matagal-tagal na rin akong hindi nakakadalaw sa UP. Binalak kong itext ang kaibigan ko kanina para magkita kami and to have some chit-chats.Kaso wala syang time, busy daw ang lolo. Nagsusummer class kasi sya para makahabol next school year. May isang spot sa UP na peborit kong puntahan, may mga tuhog-tuhog foods kasi doon at abot-presyo lang ang tinda ni ate kondesa.

Bago pala ako pumunta ng ofis, dumaan muna ako ng ministop. Nakita ko doon trainor ko, si ma'am anne. May pupuntahan daw sya kasama nya kapatid nya.Bumili lang ako ng energy drink para hindi antukin mamaya.

Nagpahinga ako sandali at sabay check ng email. Nag-IM din sa akin ang isang dating klasmeyt, walanja! Regular visitor ko na pala sya, di man lang magcomment. Ansabi nya ayaw nya daw madumihan blog ko, loko yun ah! nagchat sandali kasi paalis na daw sya sa ofis nila. Sa makati sya nagtatrabaho bilang alagad ng mga call centers. Ingat na lang kapatid.

Hmmm... parang andami kong namimiss ngayon ah, maipost nga:

pencil

2008-05-03T22:48:00.003+08:00

The pencil maker told the pencil five important lessons:

First: Everything you do will always leave a mark.

Second: You can always correct the mistakes you make.

Third: What is important is what is inside you.

Fourth: In life, you will undergo painful sharpenings which will make you a better pencil.

And the MOST IMPORTANT…

Fifth: To be the best pencil you can be, you must allow yourself to be held and guided by the hand that holds you.

so i blog...

2008-05-03T22:42:00.001+08:00

A friend told me, what did bloggers contribute to the society, knowing that the population of people having access in the internet is merely less than 5% of the over all population of the country and mostly coming from the middle and upper classes.

Being a blogger like what I mentioned before, bloggers like print writers, TV and movie writers and even story tellers in palengkes and barber shops.

They have stories to tell -- it may be similar to what we see on everyday living -- but the way stories are told may varies on its authenticity and impact to the readers. We can all talk or write about Cheap Medicines Bill but the difference or two or more bloggers, from just mentioning the topic on the blog a blogger who have sense of responsibility may write a deeper commentary on the issue and how it may affect himself and others.

Being a blogger we take a half of the journalistic role of the professionals, and that it to become a citizen journalist, to share information to others who may not know that the Philippines have two entries on the New 7 Wonders of the World, or simply sharing latest tips on earning more on Google Ad Sense. Our topic or craft may be different but our goal is the same and that is through our writings we can influence others.

babae sa room 107

2008-05-02T04:31:00.002+08:00

"Hindi ka ba masayang makita na nandito na ako? Bumalik na ako,para sa iyo,albert..."
Ngumiti nang ubod tamis ang babae,pero halos kisapmata lamang ay biglang umilap ang malamlam na mata nito.Sinunggaban ako at biglang sumigaw.

"Mang-aagaw! Ano,aagawin mo rin sa akin si albert ko?Hayop ka! Kagaya ka rin ni Mila"

Gusto kong makaramdam ng takot pero labis na awa ang nangibabaw sa akin para sa babaeng nagwawala sa aking harapan.Pinigilan ko ang kanyang mga kamay at iniyakap ang aking mga braso sa kanyang nanghihinang katawan.

"kilala mo ba siya?Si mila...yong bestfriend ko.Tama,kaibigan ko sya pero inagaw niya sa akin si Albert."

Biglang lumayo sa akin ang babae at dinampot ang suklay na nakalapag sa mesa sa tabi ng kanyang kama.

"maganda naman ako di ba?Kaya lang,bakit ako ipinagpalit ng demonyong yon sa haliparot na si mila...palagay mo?"

Unti-untiy may gumuhit na pilyang ngiti sa kanyang mga labi. Ngiting lalo pang lumuwang at sinaliwan pa ng malutong na halakhak.

"Pogi,tingin ka sa akin.Siguro dahil wala ako,iniwan ko ang demonyo kaya naghanap ng kapwa kampon ng dilim at yun dumating ang haliparot na mila.Mga malilibog!"

Bigla nitong inihagis ang suklay na hawak sa salamin na nakasabit sa kanang bahagi ng silid.Bagay na ikina-alarma ng mga kasama ko.Dali-dali nila itong nilapitan at tinurukan ng tranquilizer.

Ayoko ng makita ang panghihina ng kaawa-awang babae.Yumuko ako pero di ko talaga makaynang patuloy na marinig ang hapo nitong tinig.Sa kabila ng paos nitong boses ay di pa rin maitatago ang sobrang galit nito at labis na sama ng loob.

"wala kang karapatang patayin siya.Hinayaan kong mahalin mo sya...pumayag akong maging kahati m0!"Umalis na ako sa silid na yon.Hindi ko na kaya.Tumuloy ako sa office ko.Hapung-hapo,ibinagsak ko ang aking katawan sa malambot na upuan.

Ganun na lang ang palaging nangyayari sa tuwing kakausapin ko sya.Parang gusto ko na ring sumuko dahil wala na akong sapat na lakas para patuloy na hawakan ang nalalabing hibla ng pag-asa sa aking dibdib...pero,ayoko.Hindi ko pwedeng bitiwan ang pasyente ko.

"Dr.Chan,heto na po ang files ng pasyente sa room 107"

Tumayo ako at isinenyas na ilapag na lamang nito ang folder sa side table.Pagka alis niya ay binukla-buklat ko ang laman ng folder.Natawa ako.Para namang may bago.Ilang beses ko na ba itong ginawa,ang pagbabasa ng folder ni Theresa,ang pasyente sa room 107.

Ang kaawa-awang babae.

Iniwan ang pamilya sa ibang bansa.Kinalimutan ang pagiging asawa,binalewala ang pagiging ina para lamang balikan ang kasintahang minsan ay iniwan sa Pilipinas.

"haay...naman,nakarecord na to sa utak ko eh"

Tama, nakarecord na nga. At kahit na masunog pa siguro itong boung mental hospital kasama lahat ng files ni theresa ay ayos lang sa akin,dahil memoryado ko na lahat ng detalye,tungkol dito.

Kinuha ko ang aking portable recorder sinimulang makinig sa mga kuha sa mga nakaraang therapy namin ng aking pasyente.

"Binaril nya...Bang!Bang!Bang! Tatlo...tatlong sunod-sunod na putok.Tumama sa dibdib,sa kanyang braso,sa balikat..."

Yun ang sinabi ng babae,isang taon na ang nakaraan.Ikatlong therapy namin yun noon.At iyon ang kauna-unahang pagkakataon na nagsalita ito.

"duguan sya...niyakap ko.Hindi alintana ang aking kahubdan...sexy naman ako bakit ako mahihiya.Siya nga tong dapat mahiya,siya itong nangistorbo.Tapos na sana kami sa sex namin,nakaraos na sana kaso bigla syang dumating..."

Napangiti ako.Iyon yung araw na inabutan sila ni Mila habang nagtatalik.

"theresa,karapatan nyan magalit at karapatan nyang mangistorbo,kasi sya ang asawa..."

"Asawa?Ganun,pero ako ang mahal ni albert!Ako lang.Sinabi niya yun at ipinaramdam nya sa akin.At sa kaniya ko lang yon naramdaman.Maliban na lang kung gusto mo ring iparamdam yun sa akin pogi?"

Pinatay ko ang radio,at isinalang yung tape na kuha anim na buwan ang nakararaan.

"Bakit ka ptmayag na maging kerida ni Albert?"

"kerida?Ano yun?Pagkain?Ayoko ng pagkain!. si albert ang kailangan ko...kerida?Chinese food ba yon?Naalala ko tuloy yung asawa ko.Hahaha!Yung singkit na asawa ko.Intsik kasi yun eh.Si Ryan.Kamukha nya yung batang inalagaan ko n0on,yung pinapadede ko pa nga pag umiiyak..."
Unti-unting nawala ang ngiti sa labi ko nang narinig ko yun.

"bwisit!Lintik lang ang walang ganti...nakulong si Mila dapat lang,dahil binaril nya si albert ko"

"theresa,kalmahin mo ang sarili mo kailangan mong lumaban ngayon.."

"para ano pa?Para kanino,para saan,wala na di ba?Pinatay na ni mila si albert.Wala syang karapatan!" Matino syang magisip kung minsan pero hangang dun na lang.

"alam mo,pag nakikita ko yung mga anghel na kasakasama mo,mga alalay mo,may naaalala ako.Yun kasing kasama ko sa bahay...paborito din nya kasi ang puti.Ewan ko ba, si Ryan na laging nakaputi."

Wala ng katuturan yung usapan namin kaya pinatay ko ulit ang tape.

"mabait yung asawa ko.Mahal na mahal ako.Pero,ang baboy ko iniwan ko sya.Eh walang kwenta sa kama eh, sila at di ko loves sila ng batang kasama nya.

"yun i decided to go back home in the Philippines to rekindle a dead light of love with albert.But i never expected to see him married na,and kay Mila pa."

"Nung malaman mong may asawa na sya,bakit di ka na lang bumalik sa asawa mo?"

Iyon yung therapy namin two months ago,malaki na ang improvements nya.Maayos na yung detalye ng mga kwento nya.Pero napaaga ako sa pagtapos sa discussion namin.Ewan,hindi ko na kaya yung mga naririnig ko.

"hindi porke committed ka sa isang tao ay sya na ang mahal mo...at hindi porke nakakulong ako sa seldang pag-aari mo ay ikaw na rin ang may kakayahang magpalaya sa akin!"

"hahaha. feel na feel di ba doc? yun ang huling sinabi ni albert bago sya mamatay.Para kay mila"

"at palagay mo namatay sya na ikaw ang mahal nya?"

"oo,ako rin,nawala lahat ang katinuan sa isip ko pero nanatili sa alaala ko si albert..."

Noong nakaraang linggo lang ang usapang yon.Akala ko tuloy tuloy na sya,pero hanggang dun na lang pala sya.Di ko na napigilan ang pagpatak ng luha sa mga mata ko.

"theresa,listen.Nakikilala mo ba ako?"

"oo,ikaw si Dr. Pogi..."

Pinatay ko na ang tape.Oo,tama pagod na ako.Hirap na hirap na ako,pero ayokong bitiwan sya.Naghihintay ang kanyang anak para sa kanyang pagbabalik.

"Dr. Ryan Chan..Hows your patient? Is she doing fine or..."

"Who among them Dr.Regaldo?"

Isa sya sa resident doctor sa hospital. Kaibigan ko at ninong ng anak kong si paolo.

"Theresa Chan of room 107..."

"there is a continous development. But I guess it takes a long process before she can totally overcome her fears"

"how about your son?Di ba sya nagtatanong tungkol sa mommy nya?Hes getting older"

"yes he does. .I told him, Im taking good care of her mom..."

Gumuhit ang mapait na ngiti sa aking labi.

"And Im doing everything to win her back..."

blog update

2008-04-30T05:34:00.007+08:00

Late ko na naupdate blog ko, busy kasi masyado. Ayos din yong energy drink na iniinom ko, talagang nalalabanan ang antok. At parang full of energy talaga na mala gokou na pinaghalong sailormoon ang effect...Stays longer over the night, yebah!

Wala pala ako pasok mamaya, adjusted na yong holiday namin. Labor Day na kasi, wala ako balak gawin boung araw mamaya, matutulog lang siguro at magbabasa ng libro. Meron pa naman akong librong 'di pa nababasa 'yong...“Peksman (mamatay ka man) Nagsisinungaling Ako" ni Eros Atalia. Astig din kasi yong librong yun, sabi ng ilan sya daw si Bob Ong na may lalim.Pero mas gusto ko pa rin si Bob Ong. Iba kasi yong impact ng kanyang 'thoughts' sa akin, kumbaga sa alak, may tama.

Speaking of alak, matagal-tagal na rin akong di na nakakatikim ng liquor (naks sosyalan kunwari 'to), ang huling lagok ko lang ay dalawang buwan na ang nakararaan,dalawang boteng red horse, dalawang pulutan pero mag-isa ko lang. (sad noh?!?)

Malamang maglilinis na lang ako ng pad namin mamaya( general cleaning 'to men). Gagalawin ko din siguro yong laundry na tatlong araw nang tambak, maglilinis nang C.R. ah share ko lang ang colloquial term pala ng c.r ay john. Pero dapat mga kalalakihan lamang ang gumamit nito, ansagwa kasi pag mga gals di ba?

Tapos matutulog ako pagkatapos-malamang.

nakatunganga sa harap ng monitor...

2008-04-28T04:56:00.014+08:00

Habang naghihintay ako ng mai-input na transaction, subukan ko muna magpost ng pictures na nasa files ko.

Ito si tootsie, pinsan ko. Isa sya sa mga favorito kong pinsan, kasalukuyang nasa Italy doon kasi nagtatrabaho parents nya. Pero true blooded pinoy yan, marunong sya konti mag-tagalog at italiano syempre. Kwento sa akin ng ante ko, kinuha daw syang endorser ng benetton kids.

Ito naman ang original nightshifter ng NYBP. (from right) si ate rhea, jan na nasa likurang bahagi, si jhean, si jane si kuya rey na nakatalikod at si kuya jason. Next time kukuha ako ng pictures ng mga nightshifter.

Ito naman ang kadalasang desk ko. Pero sa ngayon nomadic na rin ako, kung anong bakanteng upuan,yun na lang.No choice! atsaka maliit lang ang space ng nightshift, dikit-dikit kami kung magtrabaho.

Ito naman ang mga kakatwang litrato na kuha ng malilikot na kamera. Salamat sa isang kaibigang nagpamahagi ng mga litratong ito.

repost: last words

2008-04-27T23:05:00.001+08:00

“No matter where you stand, the ground you walk on is our binding cord, the magic carpet of life. Someday, I will come to you and you alone, and say thank you for all that you have given me. With love, I will return.”
I walked slowly along the corridors, feeling very moment, just like I wouldn’t see this place again. I wasn’t alone, I knew, but I could see were mannequins belonging to the faceless crowd. It’s weird though, but they seemed to share the same sentiment, the same burden, and the same pain. Or, at some point, the same grief, engraved in their blank stares.

I held the walls for support, thinking that I might regain the strength that had seemed dried out from me. There were thousands of why’s and how’s that flooded my mind that day. Somehow, I didn’t notice that I was already standing at room 8. I reached for the doorknob and surprisingly, I felt cold against my hand amidst the scorching heat of the summer wave.

I felt that I needed to take all the air before I could enter the room as I told myself. This is her last day.

“H-hi!” I smiled, bearing the biggest smile I could ever paste onto my face. I got so much to tell her that was all I was able to say as a big golf ball blocked the words down into my throat.

“Why so sad, mar? Did you miss me?” She whispered as she smiled, unable to speak louder because of the tube attached to her nose.

It always surprised me how she could read my mind. I am not a good actor and she knew it. Instead of answering her, I busied myself arranging the flowers. I couldn’t bear to see her like that.

It’s been a month since Trina was diagnosed with cancer of the blood. Unfortunately, we had discovered it by accident. It was our anniversary then and we decided to celebrate it with non-profit organization of dancing enthusiasts where Trina was a member. We thought of it as an exciting experience since it was both our first time of sharing our own blood. I was talking to an old friend as she went to a medical assistant to have her blood test first. But when I got back to her, she just told me that she’s not feeling well.

“well, I just guess this blood-donating thing is not for me,” she smiled but I knew there was something wrong that I needed to know. And I was right.

“ I-I’m sorry,” I said shakily as she opened the door of her apartment. I tied to be calm and strong for her but as soon as I saw her, it seemed that a floodgate was opened and the tears in our eyes never stopped falling as we cried in each others arms.

“Stop what you are doing, god damn it!” she yelled at me even she wasn’t supposed to. I stirred and turned to obey her.

I sat by the hospital bed slowly but never raised my eyes to see her. I kept staring at the white sheets that covered half of her body and, of course, the different tubes that were attached to her only-God-knows part of her body.

I loved staring at her but this time was different. I took all the courage in me to lift my eyes for a moment just to see her eyes getting wet. It is alright, my angel. Soon you will find another dancing partner and ill see to it that she will be good enough to pit up with your both-left- feet,? she laughed slightly. And the other moment, she put her hands to my chin and lifted it gently. It as supposed to be a joke and I could have laughed at it when done at normal circumstances. But the situation was away from normal. This time was entirely different. When I met her eyes, there were shapeless emotions that until now I would never understand.

”Hey, could you still remember when I taught you how to dance in college? And you not only passed your dancing class but got a 1 for it?” She uttered.

Something stirred deep in my gut. Some unexplainable things were going to fly into my mouth and would make me cry. But I would not let it so; I needed to be strong for her. I would simply have to say, yes, so I nodded, fearing that I might cry aloud when I opened my mouth.

“That was the time I fell in-love the very first time?” she said.
“Huh?” it was more of sound than word.

“I said I loved you the first time I held you in my arms,” she said, raising her voice a little bit. I wanted to keep looking at her because I never wanted to take my eyes away from her, even if it pained me a lot. But I couldn’t bear the honesty that was painted in her eyes. Another something stirred into my gut anew and I thought of taking my eyes away from her. But I breathed deeply and sighed, amazed by the courage I could show to the girl I’d love but who was just waiting for the slightest wind to put off her candle.

“ I love you, so much,” I said as I smiled amidst the pain inside of my heart. I stroked her face gently. She held my hand softly as she kissed it gently.

“Always remember, that in every wind that touches your cheek is a kiss from me”. She said under her breath.

“Now, would you do me a favor?” from somewhere deep inside came a devastating urge to make me cry but I should not, I promised to be strong. I would merely nod to Trina- --an assurance that I would do anything just to make her happy even for her last day.

“Would you please hold me very tightly and dance with me” she asked. I held her hand tightly, which was so thin- far from the powerful hands that once belong to her-and gave it a little squeeze.

”No, mar,” she said, “really hold me, next to me.” I was very, very careful not to touch anything-the tubes and the kind- as I got onto the bed with her and put my arms around her. I held her arms and hummed our favorite song.

“THANKS, MY ANGEL. I LOVE YOU.” Those were her last words.

I walked slowly along the corridors, feeling every moment, just like I wouldn’t alone, I knew, but at that very instance, all I could see were mannequins, all I could see were to the faceless crowd. It’s weird though, but they seemed to share the same sentiment, the same burden, and the same pain. Or, at some point, the same grief, engraved in their blank stares. I held the walls for support, thinking that I might regain the strength that I had seemed dried out from me. Suddenly, a gust of wind blew from outside the building. I felt it stroke my face, my eyes, and my lips. I closed my eyes and felt a pair of lips kissed me. A realization snapped me back to reality.

“Always remember, that in every wind that touches your cheek is a kiss from me.” T-trina… I whispered to myself and as I reached the wall, dam of emotions poured. Barriers were broken. I cried.

ako, at ang kape.

2008-04-27T21:26:00.003+08:00

Maaga akong umalis ng pad ko ngayon, nakatulog naman ako ng maayos eh atsaka linggo kasi ngayon baka madaming gumigimik yun pa ang magcause ng traffic. Pero nung dumating na ako sa Ortigas Centre. Himala! ang linis ng kalsada walang masyadong humaharurot na sasakyan.

Bale dalawa yung gate entry na aming building, sarado yung nasa bandang harapan. Doon pa naman ako dumaan, since sarado napilitan akong dumaan sa tabi ng building namin--parking lot! tapos 'saka ako tumungo sa likuran, may guard pero tulog. Pumasok ako dala ang isang boteng C2 lemon.

Kinuha ko ang tumbler ko at kumuha ng isang sachet ng nescafe coffee.

Habang lumalagok ako ng kape, binisita ko muna ang aking blogsite. May nagcomment, si bossing. Alas nuebe pa lang so meron pa akong natitirang oras para mag-blog. Nag-iisip ako kung ano kaya pwede ko maipost ngayon, then i come up with it. Habang nagbbrowse ako, nagtext yong frend ko noong college, nangangamusta, muntikan ko nang maibuga yong kape na nasa bibig ko...linsyak! ngayon lang nagtext 'kala ko patay na ang gago! So nagkamustahan kami over the text. blah-blah-blah blah-blah. Hangang sa sinabi nyang matutulog na daw sya. Tapos!

Paubos na yong kape ko, ok lang meron pa naman akong extra dyan. Ang sarap mag-isip habang nagkakape, naalala ko tuloy yong pinag-aralan namin nung college pa ako tungkol sa kape. Marami daw itong benefits sa katawan ng tao, pwede nating maiwasan ang diabetes, parkinson's disease, at colon cancer. Mood uplifter din daw ito kaya 'pag feeling mo eh stressed kana try mo mag-kape. May taglay kasi itong antioxidants na tumutulog para puksain ang pathogens na maaaring magcause ng sakit sa katawan ng tao. Ang sabi pa ng titser ko nadiscover daw ang kape sa Ethiopia noong 9th century. Sa ngayon malaking tulong ng kape sa akin, pag inaantok ako umiinom lang ako ng isang tasang kape para makaiwas sa antok.

Mahilig din ako sa kape, noong nasa college pa lang ako sa mga coffee shops kami minsan makikita. Ansarap kasi magkwentuhan doon kasama ng ilang lagok ng kape. Sa ilang bansa yong tae, yes t.a.e. as in total ass emission o animal dung ang ginagawang kape, kwento sa akin ng isang kaibigan sa U.P.

Next time na lang ako ulit magkukwento. Pagod na mata ko. May ilang entries naman na akong nagawa, ready to post na lang mga yun. Sa uulitin. (huling lagok ng kape)

hapi bertdey ma'am loidz!

2008-04-26T06:30:00.006+08:00

Bertdey mo ngayon ma’am loids (loids kasi ang pangalan nya sa akin). Ansabi mo 35 years old ka na, pero hindi naman halata sa hitsura ah (hihirit pa sana pero wag na lang). wala akong nakitang medyo maayos-ayos mong picture eh, kaya naghanap ako sa mga lumang files ng pc, buti na lang at may nakita ako. Ok na yan, mukha mo lang naman ang makikita sa blog ko hindi naman katawan mo. (awtch!)

Anyway, tumaas na ranko mo ngayon ah, kumbaga sa school eh ‘teachers pet’ ka na! pero ikaw yong pet na nangangagat ng amo-minsan. Hehe.
Noong una kita nakita, akala ko masungit ka aba’y totoo pala pero mabait ka alam mo ba yon? Nakikita ko talaga sa iyo yong total dedication sa work mo, astig! Salamat sa pagtrain sa akin.

Hmm.. napapaisip tuloy ako kung ilang bertdey mo pa kaya ang maabutan ko dito sa new york bay phil. Baka isang dekada pa kaya? (hmm..that will be remain to be seen). Isa ka lang naman sa mga trainors ng new york bay ang nagtiis sa akin, pilyo man akong bata pero nakikijam ka pa rin sa kabulastugan ko.(feeling mo kasi belong ka sa age group namin?) Marami akong natutunan sa yo,kala mo ba? (seryoso, kahit ilang beses ko na tong nabanggit ditto sa blog ko…salamat ha)

Basta lagi ka lang confident at cool. At lagi mo pakakaisipin na maganda ka sa panloob na katangian. (wag na kasing humirit pa na maganda ka inside and out, sabi ko sa’yo inside lang eh, makuntento ka na)

Happy bertdey ulit MA’AM LOIDA!!!!

writer ba talaga ako?

2008-04-25T23:35:00.003+08:00

Sometimes, I don’t know what things going around. I maybe a bit paranoia or just freaking out of my mind. As if I am hopelessly living in this strange world. I suppose, life could be difficult just like putting a string in a deep hole without using any, as if you just don’t know where and how to start. But haven’t you thought life could give you bunch of surprises? Well that is may be a life mystery. We are going beyond our perception too much. So, if I were you just keep up the fight. Make your dream comes true and be ready for what the future brings you. I am not good in writing; I maybe have the guts to express my self and thoughts of being into form of writing. Writing could be so cool and interesting part of humanity. Expression is blackened wick that lights shrunken ransomed a little more hopes just like surviving in PEN'S WORLD…the world of writing and literature. I may soon see my self holding with pen alive, yeah!

ofisina

2008-04-25T04:13:00.003+08:00

This is how our office looks like when it comes to night. No busy people roaming around each corner, no messengers, no morning staffs, no tease, no coffee break, as in not a usual scenario for each morning. Ofcourse even some of our computers have break too, so for the next duty computers will resume well again.

I have been working in here for almost three months kung hindi mo matatanong.

love ko 'to

2008-04-25T04:05:00.005+08:00

Love needs just two. Its nothing when less than one or more than two. Love is not a feeling, its a thought over feeling. True love is like a chocolate. Even if it melts, preserved sweetness is still there. You just need to keep it and value it. But the irony is; you put the chocolate on a cold place like fridge so it wont just to melt down. But in love,you need to keep it on warm heart. To make it alive. Loving is just letting the pain absorbed by you, perhaps; loving is also curing the pain of what have had you been to...

-pensucks

Ang Hari...

2008-04-25T03:59:00.002+08:00

Ang hari…

Dadaan ang hari. Lilinga-linga.
Walang tao.
May hinawakang isang bagay.
Ngumiti sya.
Umupo sa trono.
Pinindot ang makabang buton.
Lumabas agad ang dalawang alila.
Kintab ng sapatos
lalong pinaigting.
Ngingiti. Tatango.
Pinindot muli ang buton. Umikot ang upuan.
Mahina.
Tumayo. Sinipa ang alila.
Dumugo.
Hinawakan muli ang bagay na nagbibigay ngiti sa pilyong hari.
Ngiti.
Tatalikod,lalakad.
Titingnan ang kuko.
Okey pa.
Saka mananalamin.
Ayos na!
Tumungo sa pasilyo.
Kukuha ng kopita.
Alak.
Tubig.
Lalagok.
Muli ngingiti ang bruha.
Titingin sa kawalan.
Tumingin sa sarili, ayon sa repleksyon sa gintong kopita.
Ngingiti.
Babasain ang labi.
Pungay na ang mata.
Nalaglag ang luha.
Pinahid ng munting kamay.
Upang walang makakita.
Malamyang aristocrato.
Habulin dahil guapo.
Muling ngingiti.
Ubos na ang alak.
Tumuloy sa eleganteng kuarto.
Inalis ang kapa.
Tiningnan ang sarili.
Marami ang nagtataka sa ugali ng hari.
Malihim.
Werdo.
Engrata.
Kung ikaw ay isa sa kanyang nasasakupan,
makikilala mo sya!

pictures collection

2008-04-23T06:17:00.002+08:00

Kung ako ang makakabasa nyan, mas mauuna akong matatawa kesa sa matatae.

Ito naman ang mga precautions na dapat pansinin.

maglalaho ka din pagdating ng araw...

2008-04-17T09:31:00.004+08:00

Masakit pa pala, halos isang taon na rin ang nakararaan mula nang magbreak kami ni (name withheld). Nakita ko kasi sa alternate friendster account nya, andun yong bago nyang syota. Masaya na rin ako kahit papaano para sa kanya pero may ilang bagay na bakas nya ang di talaga totally nawawala sa akin.

Alam kong wala na syang pakialam sa akin sa ngayon, pero alam kong may malaking bagay akong naituro sa kanya kahit papaano. 'Di pa rin talaga mawawala sa akin yong mga pinagdaanan namin noong habang kami pa.

Pero pasalamat na rin ako sa kanya kahit papaano, dahil may mga bagay sa aking buhay ang angking natutunan.Tatanggapin ko na lang ang lahat nang buo at di na kelan masasaktan pa.

Salamat na lang sa iyo kaibigan, ibabaon na lamang kita sa aking alaala hangang sa maglaho ka.

Iispin ko na lang na sa bawat paglubog nang araw, kasalo kita sa pagmamasid sa aking tanglaw.