Lunes, Pebrero 11, 2008

TOP TEN JANUARY 25 2008

This was a hilarious Top Ten, and waaay too many entries to waste! So I’m so relieved to give you some of the other entries, especially the “naughtier” ones.
January 25, 2008 - The Top Ten Dumbest Thing You’ve Ever Heard Anyone Say
=YnaKi - An Eat Bulaga contestant was asked by Joey and Vic: “Ano sa Tagalog ang grasshopper?” Contestant: “Ahmm. . .Huling Hapunan?”
=Idlepsych - It was an ex-PBB housemate (1st batch) who said this: “Big Brother, ginagawa po nila ako laughing stuff…”
=Myckle Mouse - In Wowowee, the question was: “Kung ang ’sigaw’ ay ’shout’ sa Inggles, ano naman sa Tagalog ang ‘whisper’?” The contestant answered: “Napkin!”
=Dongster - While watchng the news yesterday about a kid killed by a bulldozer, our maid commented: “Kaya ayoko mag-alaga ng aso eh…”
=No name - My friend and I were walking up the stairs of our schools new bldg. She said out of nowhere: “Imagine mo kung di ginawa ‘tong bldg, umaakyat tayo sa hangin?”
=Ker - My cousin at a DRIVE-THRU: “Miss, puwedeng take out?”
=Loipogi - Nadia Montenegro promoting her movie: “Please watch ‘The Life Story of Julie Vega’, opening na po on the twenty-twoth of November.”
=Frederique - In a burger joint I heard a man say: “Miss, isa ngang ‘amusing’ aloha at saka ‘kidney’ meal.” Server: “Dine in po ba or to go?” The man answered: “Ayoko ng sago!”
=No name - I was making cookies at home when I ran out of cookie sheets, so I called our maid and said: “Manang bili ka nga ng cookie sheet.” And she replied: “Ano po, solo o litro?” (coke is it)
=Marissa - My friend said: “Ang galing ‘no, yung Ash Wednesday last year , Miyerkules din pumatak!”
=Jasmin - A non-Christian vendor selling a Last Supper painting: “Ma’am bili po kayo ng frame, maganda po ito, ‘Hesus and Company.”
=No name - While watching “Apollo 13″, after she heard the line: “Houston, we have a problem.” =My ex-girlfriend asked: “Sino si Houston?”
=Dukeman - My aunt was going to the US for the 1st time. She told us: “Nagpapabili ang tita niyo ng ‘autistic’ guitar. Saan ba nakakabili nun?”
=No name - We were marketing for an org event, when one of my orgmates wanted to clear the definition of the types of sponsors (Major, Minor, Patron, etc.) So she asked her grandma: “Lola, anong mas mataas sa Patron?” Her lola replied: “Patron? Eh di Shell!”
=Ardiepot - Also in a gameshow. Host: “Ano sa Tagalog ang ‘teeth’?” Contestant: “Utong!”
=Missy Ricat - I once heard an emcee say: “Let’s give her a warm of applause!”
=Epoy - One classmate in highschool said, “Ang cute naman ng sintas mo, luminou!” I corrected him and said, “luminous!” Then he replied, “Oo nga pala, plural!”
=No name - Barker ng bus: Ah Cubao, Cubao, Cubao, Cubao, Cubao, Cubao, Cubao, Cubao, Cubao, Cubao!!!” Pasahero: “Boss, Cubao?”
=Jen - Sa isang gameshow, tinanong ng host: “Anong ‘P’ ang Tagalog ng ’storey’ o ‘floor’ ng building?” Contestan: “PIP PLOR!”
=No name - An officemate of ours told us a story about driving alone in her car: “Alam niyo, pag nag-iisa ako, feeling ko…wala akong kasama…”
=Rome - I had a customer on the line who had a password on his account. I asked for the password but he forgot. I gave him a clue: “It’s a 4-digit number.” He answered, “Uhm…’ROCKY’?”
=Slowbyslow - I overheard a lady place an order at Starbucks: “One cup of chino please.”
=Eve - An officemate once asked: “Saan sa Quezon City ang Mandaluyong?”
=Asht - I had a meeting with a friend and I noticed that both of us were wearing stripes. He suddenly blurted out: “Uy, stripes din! It’s the color of the day!”
=Ruby - My sister said of our neighbor who was our arch enemy: “Mamatay na sana kapitbahay natin!” I told her not to say that, coz it might bounce back to us. Then she said, “Ah ganun ba yun? In that case, mamatay na sana tayo!”
=No name - When I saw that I got a missed call, I said, “Hey, I got a missed call!” My friend said, “Anong sabi?”
=Jonalou22 - From the gameshow “The Weakest Link”. Host Edu Manzano asked: “Anong ‘T’ ang ibinibigay ng konduktor pag nagbayad ka ng pamasahe sa bus?” Ian Veneracion answered: “TUKLI!”
=Joeygirl - We were reviewing for an exam and we were already dead tired. A classmate said, “Hala, brownout!” Pagtingin namin, nakapikit pala siya.
=Eliteblood - A call center agent told a foreign customer regarding the changing of the due date of her credit card: “Ma’am, I already changed your monthly period.”
=Draco’s Biatch - A home economics teacher asked us: “How do you make wet floor and tow duff?” Translation: “How do you make wheat flour and tough dough”.
=Kate Molds - During a shower party for my friend, the married women were giving tips on the do’s & dont’s of sexual intercourse, when the bride asked: “Hindi ba kasama yung betlog sa pinapasok?”
=Loi Pogi - Melanie Marquez: “Ang tatay ko lang ang only living legend na buhay pa.”


acknowledgement:
top ten (january 25) of Monster Radio RX 93.1
hosted by chico and delamar

love ko 'to...

Sometimes the best things come from the worst situations. Dip me in cheddar and call me cheesy, but I really do believe that heartbreaks are like a chisel, that chips off pieces of us here and there, shaping and molding us until we reach our final form, the one we were intended to be.


Lines from Chico Garcia’s blog. Perhaps he may had said so, because heartaches teach us how to face new challenges ahead. Love could be sometimes pathetic but what more important is how had you conquer all those odds for you to be strong enough. Just think positive never be a coward.

Love needs to be unfair just to be fair...
-disclaimer

Miyerkules, Pebrero 6, 2008

roadtrip to hell?

I have been blogging for quite time long ago. It has been four years since I immunized my self with blogging. And it has been my passion to post something for me to read or by anybody else. I envy those bloggers who post every time they want having a spare time, the fact that I cant do so because I am much busy with my work and office stuffs. So since Ive got yet my free time, let’s do a brainstorming…

I will tell you how was my roadtrip going in our office.
First thing in the morning, I usually wake up as early as 5 o’clock
while john is still lying in bed, by the way he doesn’t want to wake up as early as that.
Then I prepare our breakfast, and take a bath.
6 o’clock in the morning must I leave the pad for such time. I don’t want to stuck on traffic anyway. And I don’t want traffic ruin my temper, its not a good idea for some thought.
I always look for an FX going straight to Ortigas business center for I not to walk that almost-half-kilometer-walk from shaw boulevard to Julia Vargas avenue. Oh it seems like a trip to hell because when I get arrived to our office I am always exhausted because of that heck walk. Grrkk… nobody is to blame anyway.

Martes, Pebrero 5, 2008

toxicity...

I went out from my pad just late 6 0’clock this morning. I rode a jeep going to robinson ortigas, I thought its easy for me having that “akalang-shortcut” to get to ortigas but to my damn stupidity it was not easy as I thought. It took me a half hour to wait because that jeepney had to wait passengers somewhere in ugong pasig. And then another half hour for me to walk from robinson to antel building where I am working. So I feel exhausted and tired. Now I have learned my lesson… never deceive to ride a jeep says ROBINSON ORTIGAS.

I got off here in here with nobody except I.

Oh by the way I have seen two children near to robinson’s entrance gate lying and seem begging for some help. Sorry for them I don’t have bucks to give, I only have 20 bucks here in my pocket.

“hangga’t buhay ang diwa sa iyong kaloob-looban, hanggang naniniwala ka, magkakaroon ka ng sapat na lakas upang makayanan mong mabuhay dito sa mundo. At ito ang katatandaan mo, huwag na huwag kang magpapalamon. Mabubulok ka lang sa sistema, darating din ang rebolusyon”

Nabasa ko sa ad ng google. Clinick ko, tagline pala sa peyups. Yun yong website ng UP. Matagal na akong bumibisita doon, may ilang kaibigan din kasi akong nagsusulat doon. Hindi ko pa nababasa yong buong artikulo na nagpop-up sa pc ko pero mamaya ko na lang siguro basahin kasi may gagawin pa ako. Sa tingin ko mga tibak yong gumawa ng artikulong yon.O sya ‘till next time,ciao!

Lunes, Pebrero 4, 2008

moving in...

Last saturday totally move-in na talaga ako, mula diliman papunta sa bagong lungga ko…ang pasig. Doon kasi nakaboard si john kaya sinamahan ko na sya at mas mura yong pamasahe compare sa nagagastos ko sa diliman. At isa pa mas malapit pa.

Saturday afternoon pumunta kami ng market para mamalengke at bumili ng mga grocery na magagamit namin for this week. Naglinis na rin kami ng buong “pad” kasi medyo maalikabok pa,painted ng white yong wall tapos may halong pink na bumagay naman sa kulay ng ceilng so medyo parang nakakrelax ang ambiance nya, lalo pa’t pagod kami pareho pagkagaling naming sa trabaho.

Linggo. Late na kami pareho nagising kasi nagkwentuhan pa kami magdamag, kulang na nga lang ay alak at pulutan para jamming ang drama naming pareho eh. Since may mga utensils na kami, nagluto na rin ako for our breakfast. Tapos sya yong naglinis ng labas ng pad at ako naman ay naglaba. Pero tinulungan nya din ako later on.
Sa pad namin natuto kami pareho na maging independent, far from we have been used to. Natututo kami magluto, maglaba, gumising ng maaga at maglinis. Our responsibilities is ourselves.

Miyerkules, Enero 30, 2008

si manang overpass...

I always woke up as early as 5 o’clock in the morning.
Katulad kanina, ayoko kasi matraffic although alas nuebe pa naman yong pasok ko. Umaalis ako ng bahay nang mga alas sais na. bale dalawang sakay ako; isang tricycle mula sa krus na ligas at isang sakay pa sa bus papuntang ortigas mula philcoa. Sa tuwing daraan ako sa overpass ng philcoa may isang ale doon na bulag at nanlilimos, si manang overpass ang tinawag ko sa kanaya. Sa tuwing daraan ako, anumang halaga ng baryang madudukot ko diritso yun sa Zagu nyang lagayan ng barya para sa limos. Ewan ko ba kung bakit ako nahahabag para sa mga katulad nila na tanging yun na lamang ang paraan para kumita ng pera na alam ko namang wala na silang kakayahang buhayin ang kanilang sarili kundi sa panlilimos katulad ng mga matatanda gaya nya.
May mga pagkakataong absent si manang overpass katulad pag umuulan o sadyang mas maaga lang ako at wala pa sa pwesto nya.

“what you have to give is what you have to get”

Nakita ko kanina sa add board ng megamall papuntang opisina.
Hindi ko alam kong ano ang significant ng tema’ng yan kay manang overpass. Basta alam ko nagbibigay ako nang walang inaasahang kapalit. Sinusunod ko lang ang pangmalawakang alituntuning prinsipyo ng buhay ko, ang mahalin ang kapwa ko.

Linggo, Enero 20, 2008

who?

Araw ng linggo. I woke up around 10 am already.
I looked up and opened the fridge if it has a cold water to burst out my almost-drying throat.
Cant find any but a bottled of C2 contains grape juice, I got no choice.
Tita belle is in the kitchen while jade playing outside.
I went back to my room and get all my messy dress which i used from these past few days for my job. I bought a sachet of downy and a sachet of that heck forgotten-laundry-brand-which-seems-too-harshy-for-my-sensitive-hands.

wash.wash.wash.wash.laundry.laundry.laundry.


job is done! i dont know if it is well or just good enough just to wash those.

I did not have my breakfast meal, i am cramming for the sunshine. When i already hung my clothes to that f*cking sampayan which is really too high for me. Lunch is already prepared, but i had no appetite. I still have to wait till my stomach complains starve.

Past 1 o'clock i find myself setting in front of the computer posting a blog entry which everybody refuses to read. There is no good to read anyway. Just a bare post.

Biyernes, Enero 11, 2008

Si manang at ako.

Nagsimula na akong magtraining sa New York BAy Phil. at bukas at sa linggo ang day-off ko, ayos! makakagpahinga naman at maiset ang sarili sa dating routine.

Maagang gumising. Sandaling paliligo. Mabilisang pagkain. Traffic. Nakasimangot na guard sa building at pagsita ni manong guard sa opisina. Yan yung mga naidagdag sa list of daily routine ko.

Okey naman ang trabaho, sa part ko medyo mabusisi unlike dun sa co-trainees kong dalawa. Medyo mabigat yong responsibility ko pero kaya ko naman i-handle. Ang galing nga eh kasi kahit ganun kabusisi e organize pa rin sya.

Hindi ko alam kong ano nakain ko kung bakit ako nandito sa netshop ngayon na imbes na nagpapahinga e nandito para magblog.Halosboung araw nga akong nasa harapan ng computer at tagasagot ng tawag pero gusto ko pa rin talagang magblog. Ito na rin siguro yong pamparelax ng isipan ko. Good thing for me kasi it works naman.

Habang nagtitipa ako ngayon e nakaplay ang playlist ko sa imeem. Oo nga pala nagulat ako kaninang pagpasok ko dito sa netshop. Si manang na nageedad ng 50 hanep naglalaro ng RPG games, at hook na hook talaga sya sa RAN kasi level 64 na sya. o di ba? astig ka manang, dinaig mo pa ang isang tulad ko.

[ENTER MESSAGE HERE FOR MANANG]

Kay Manang na naglalaro ng RAN;
Hindi man maibibilang ang iyong sa henerasyon sa makabagong henerasyon ngayon, salamat dahil nakiangkas ka sa sinasabing pagbabago.
Hindi ka nagpahuli sa takbo ng panahon.
Naging mulat ka sa mga kaganapang may kinalaman sa iyong kinabibilangan.
Di ba ang sabi mo pa nga"bukas na lang ako magtop-up ng account mo"
Astig ka talaga.
At habang naglalaro ka nakaheadsetka pa nga at nakatune in sa yahoo radio.
Dinig ko pa nga ksi isa sa mga gusto kong kanta ang pinapatugtog mo...stick with you.
Manang, ang masasabi ko lamang ay pagbutihan mo ang paglalaro mo...
...kaya mo yan!

[END MESSAGE. NOTHING FOLLOWS]

Medyo kaiba talaga ang lifestyle dito sa metro manila. Gising pa ang mga tao kahit anong oras.
Ang gabi pwedeng maging araw para sa kanila,at ang araw ay pwede maging gabi para sa kanila lalo na yong mga nagtatrabaho bilang mga call center agent. KAdalasan ko kasi silang makasalubong pagpapasok na ako sa trabaho. Sa elevator pa lang halatang bangag na sila, dahil nakatanggap siguro ng maraming calls o nagkaroon ng maraming calls.

Hindi talaga ako ganun ka-urbanite kaya medyo adjust pa rin ako sa bagong nature ko ulit.

Umaasa akong magagampanan ko ang trabahong natoka sa akin. Alam kong kaya ko.

Linggo, Enero 6, 2008

Mag-ingat sa mangongopya...

Noong high school pa lang ako. Garapalan talaga ang kopyahan, yes cheating! Kahit pa nakatalikod lang nang nahagya ang Titser. Aminado rin akong akoy NANGOPYA at NAGPAKOPYA, sabi nga nila ang estudyanteng nagigipit sa katabi lumalapit.

MAy clique din ako noon, o sa madaling sabi grupo-grupo. '"jologs company" ang pangalan ng aming samahan. (hindi ko alam kung impluwensya ba ito ng pelikulang JOLOGS the movie o sadyang jologs lang kami).

When it comes to mathematics nagtatransform talaga ako as parasite. Talagang kopyahan talaga, ginawa ata ang math bilang isang kryptonite ko. As in kopyahan talaga na ultimo "₤" na symbol eh kinokopya ko without knowing na erasures lang pala ng katabi ko. Paksiyet! nakakahiya yun talaga...

Pero hindi ko sinulat ang "kabobohang" yun para mabasa lang at maipagmalaki ko (kung yun ang iniisip mo), sinulat ko yun dahil sa kabila ng kabobohang yun eh na-overcome ko.Gumawa ako ng paraaan para sa sarili ko, na hindi lahat ng pagkakataon eh parasitiko ako. Na kaya ko ring matuto nng mag-isa,ng may pride at utak para sa tamang paraan.

Napag-isip-isip kong hindi pa rin sapat yong marunong ka lang bumasa, sumulat at magbilang. Dapat matuto pa rin tayo kung paano i-extend yuno gumawa ng paraan para pakinabangan pa yon. Kumbaga stepping stone mo pa lang yun o basic skills para maging tunay na literado.

Dumating yung time na kelangan ko na rin talagang kumilos para sa aking sarili at hindi pangongopya lamang ang sagot sa lahat ng katananungang na nakalimabag sa tesat paper mo. May isang tanong na dapat mong masagutan bago mo pa man i-submit ang test pare mo, yun ay Kung kelan mo ititigil ang pangongopya? Hindi lahat ng cheater kayang sagutin yan, kung nasa dugo na nila ang dugo-ng-pangongopya wala na tayong magagawa pa, gaya ng nasabi ko nasa sa kanila pa rin talaga ang pagbabago.

Ayon kay Jean Baptist de Lamarck; isang french biologist, "a change in the environment causes changes in the needs of organisms living in that environment, which in turn causes changes in their behavior. Altered behavior leads to greater or lesser use of a given structure or organ; use would cause the structure to increase in size over several generations." Ayon sa aking pagkakaintindi may posibilidad nga na mamana natin ang traits mula sa ating magulang pero mas nakakaepekto pa rin ang environment sa paghubog ng katangiang yon. Nagset sya ng example tulag ng mga giraffe, ayon sa kanya ang mga naunang giraffe daw ay maikli lang ang leeg pero dahil sa scarcity ng pagkain na darating ang mga damo lang naman daw ang kinakain nila ngunit nang lumaon kenailangan na nilang i-strecth ang kanilang leeg para lang maabot ang mga dahon ng puno na nasa kanilang kapaligiran. Mula sa paglipas pa ng kanilang henerasyon, ang dating maikling leeg ng geraffe ay humaba ng humaba sanhi ng kanilang pangangailangan. Simple lang ang gustong ipabatid ni de lamarck. Organism changes as their environment changes as well. Pero hindi ito tinanggap ng ilang siyentipiko dahil kulang pa raw sya ng batayan para magtala ng ganoon. Katulad ng mga kaso ng mga makakapangyarihan dito sa Pinas, ang hatol...DISMISSED!

Maaring totoo. maaaring hindi. Isa lang pwedeng relevance, ang mangongopya ay humahaba ang leeg tulad ng giraffe ayon sa pangangailangan talaga para mabuhay. At kung nasa dugo mo na ang pangongopya isipin mong mabuti, baka maaari mo rin itong maipasa sa iyong salin-lipi. Hala ka.

Huwebes, Enero 3, 2008

makakaya ko kaya?

Pinost ko yong isang entry ko dito sa blogspot sa penster. Yong sulat para kay mar:
There is a certain way that Religious pieces make you think back and say... "Oo nga no?" and it has that heartwarming appeal that make it easy to digest.I think you were successful with your theme. Medyo misleading nga lang ang title kasi meron tayong ka-penster na marmar ang gamit na pseudonym...hehe... I was half-expecting something some else. I guess I was wrong. Keep it up!"

Agad kong nabungaran ang comment na yan sa ibaba ng entry natuwa ako na kahit paano eh may may mga taong pwee rin palang maka-appreciate ng mga sinusulat ko.

Nagpagupit ako ngayon. Simple lang. Maikli na alam kong babagay sa akin. Tinawanan ni john, Walanya! na-frustrate tuloy ako pero hindi ko pa rin pinahalata. Ganun ako pag kasama ko sya, hindi ko pinapahalata ang dapat hindi mahalata sa akin. Taulad ngayon na kanina pa ako gutom. Oo nga pala, napansin ko lang sa lahat ng barber shop hindi mawawala ang mga retrato ng bawat barbero sa malaking salamin kung saan kaharap mo ang sariling mong ginagawang tao sa mata ng kapwa mo tao. Napansin ko yun dahil halos lahat ng barber shop na pinapagupitan ko eh meron silang picture na nakadikit sa malaking salamin na nakasabit. Minsan bangag sila, may parang nalugi at mayparang nawalan ng aso. Ha-ha-ha-ha.

Challenge sa akin ang pagsusulat ngayon kasabay ng maiingay na bata na nasa tabi ko.

Bukas, luluwas na ako ng Maynila (ambaduy ng term parang probinsyano talaga). Magsisimula na kasi akong mag-work sa 7. Hindi ko alam kung anong klaseng pakikibaka na naman sa buhay ang kahaharapin ko. Dala ko ang kaba sa dibdib ko pero baon ko ang determinasyon makakaya ko ito. Simula na naman ng pagiging independent ko, yuppie na kasi ako. Besides tumatanda na rin ako kaya kelangan ko na ring gumawa ng paraan para sa sarili ko. Sana matulungan ako ni Bespren, baka kasi hindi ko makaya eh. Sana lang talaga.